Mind:Soul - The Way It Should Be (2013)

Mind:Soul is best een energieke Nederlandse progmetal samenstelling. Als je ze live ziet weet je wat ik bedoel. De energieke stage presence van zanger Tom de Wit is zeer uitnodigend, en dat bepaald toch voor een groot deel de uitstraling van de band, ook al werken de andere leden zich te pletter om ook op te vallen. Op het album komt dit naar mijn idee toch net iets minder naar voren, maar is er wel meer ruimte voor de songs om op je in te werken.

Het geluid dat deze heren neerleggen bestaat uit zware riffs, energieke drums, gekke thema's en maatwisselingen, rustige zweefstukken en daarop dan de melodische, warme stem van Tom de Wit afgewisseld met de grunts van Joey Klerkx. Dit is een uiterst gevarieerd klankenpalet en daar wordt goed gebruik van gemaakt. Op een nummer als "Breakpoint Hour" komen alle elementen meteen aan bod en dat is ook meteen de reden waarom ik dit nummer zou aanraden aan nieuwsgierigen naar deze band. Zoals je weleens hoort in progmetal, verdwalen bands nogal in het technische aspect, en dan vooral op ritmisch gebied. Mind:Soul verliest twee voor mij belangrijke eigenschappen niet uit het oog, namelijk catchiness en compactheid. Absoluut melodische hoogstandjes vind ik de hierboven genoemde opener, progfeest "Novae" en het pakkende "Forever", waar de vocale tweewerking enorm goed naar voren komt.

Als ik dan een minpunt moet noemen zal het toch het gekozen concept zijn. Veel progbands hebben altijd het idee dat ze een conceptalbum moeten opnemen, en dat is uiteraard prima, maar ik hou er niet zo van. Maar ook vooral omdat zo'n concept me de helft van de tijd totaal niet interesseert. Ik kan niet ontkennen dat dat op The Way It Should Be ook zo is. Meestal valt daar wel doorheen te luisteren, echter het ligt er hier vrij dik bovenop, met vertelstemmen die zogenaamd gesprekken met elkaar voeren, maar het is niet zo goed geacteerd en doet een beetje afbreuk aan het album zelf. Maar dat is uiteraard persoonlijk.

Al met al vind ik dit een zeer fijn progalbum. Te weten dat het van eigen bodem is doet het hart verwarmen.

Hey, deze heb ik een tijdje geleden ook besproken. Hier te lezen. Sta ik nog steeds achter.
Relaxte gasten trouwens. Maar dat terzijde.

Inmiddels is dit album ook integraal live uitgevoerd en als live-album te beluisteren en te zien via de bekende kanalen. Eerlijk gezegd prefereer ik de live-versie, aangezien de band minstens net zo goed klinkt als in de studio, met als voordeel dat de live-mix me wat meer bevalt. De drums klinken op het album een beetje apart, alsof ze digitaal zijn opgenomen. Live is het gelukkig een echt drumstel. Het verschil in klank is enorm. Ook komen de grunts van Joey Klerkx er hier beter uit.

Dit soort muziek (progmetal) kan me gewoon niet bekoren. Veel te druk en volgepropt en het swingt op een of andere manier helemaal niet. Er zit geen ziel in de muziek. Maar ik geloof direct dat dit hele relaxte gasten zijn, wat ze alleen muzikaal samen componeren spreekt niet aan.

Voor swingende dingen raad ik je iets van Britney Spears of voor mijn part Cameo aan.
Voor dingen die niet zo volgepropt zijn, zou ik uitkijken naar eender iets uit de befaamde 'MTV unplugged'-reeks. Of iets van Pearl Jam. Maar ja, dat swingt dan weer niet zo.

Dat er geen ziel in zou zitten, bestrijd ik. Bloed, zweet en tranen zitten hier tezamen met een pens noeste arbeid gevangen in een verrassend aards concept.