Arlo Guthrie - Alice's Restaurant (1967)

Het titelnummer is briljant, de rest is totaal anders... Lijkt een beetje op opvulling

voor het titelnummer moet je dit album inderdaabeluisteren. of eigenlijk alleen het eerste nummer. een groot verhaal. schijnt dat ie het live wel eens uitrekte tot >45 min.

Het titelnummer is weliswaar ambitieus, maar muzikaal blijft het geen 18 minuten lang boeien. Desondanks een sterke plaat, ik vind de rest zeker geen vulling.

Titelnummer is inderdaad geweldig! Waarom eigenlijk? Het is geen lied maar een verhaal, geniaal!

Het titelnummer skip ik, zelden zo 'iets irritants gehoord. De overige nummers zijn echter prima tot zéér goed: het sfeervolle Chilling of the Evening (prachtig orgeltje!) en het mooie Highway In The Wind ademen bijna een Tim Buckley-sfeer, het grappige en pakkende Ring-Around-A-Rosy-Rag, het meeslepende I'm Going Home, alle nummers op kant 2 van het oorspronkelijke vinylalbum, ze kunnen me zeer bekoren en brengen het gemiddelde toch nog op ***1/2.

Het titelnummer is een echte hippie klassieker in mijn boek, heb het ooit nog als stripverhaal uitvoering gehad. De studiokant heb ik nooit aan kunnen wennen vrees ik, vandaar de wat magere score.

Time flies! het debuutalbum van de destijds 20-jarige Arlo Guthrie, zoon van de legendarische Woody Guthrie, 1 van de belangrijkste inspiratiebronnen van Bob Dylan. de man was 19 toen hij tijdens het Woodstock festival in 1969 optrad en daar o.a. het bekende "Coming Into Los Angeles" speelde, bekend van de gelijknamige film. zijn setlist van dat optreden bevat overigens geen nummers van "Alice's Restaurant".

was zelf rond de 15 jaar oud toen ik kennis maakte met dit album met daarop de klassieker "Alice's Restaurant". een lang nummer dat je op een zeker moment wel heb gehoord en niet uitnodigt om vaak te beluisteren.

de overige 6 eveneens door hemzelf geschreven liedjes zijn het beluisteren waard, maar niet echt bijzonder.
"Chilling of the Evening", "I'm Going Home" en "Highway in the Wind" zijn fraaie folkliedjes die lekker weg luisteren.

de rags "Ring-Around-A-Rosy-Rag" en "The Motorcycle Song" bekoren eveneens. enige minpuntje is het wat dreinerige "Now and Then" dat uit de toon valt van de rest van dit album, waarvan in 1997 een re-make volgde "The Massacree Revisited".

de inmiddels 77-jarige Arlo Guthrie liet in 2020 via zijn Facebook pagina weten vanwege meerdere beroertes niet meer te kunnen optreden en moeite te hebben met lopen. zijn n.m.m. beste album "Hobo's Lullaby" dateert uit 1972. jammer dat zijn albums zo moeilijk verkrijgbaar zijn.

Album werd geproduceerd door Fred Hellerman

uit de liner notes:
"First performed at the Newport Folk Festival, "Alice's Restaurant Massacree", the centerpiece to Arlo Guthrie's debut album, is the most famous talking song-story in the annals of popular music. Funny, touching and true, the rambling saga of the wages of littering became a huge underground hit, then went on to be a major motion picture and, finally, even a cookbook.

The son of legendary folk singer Woody Guthrie, Arlo grew up around music and musicians. At age three he danced and played harmonica with bluesman Leadbelly and three years later he was strumming an undersized guitar. He attended private school in Stockbridge, Mass., the setting for "Alice's Restaurant", later enrolling in college in Billings, Montana, before dropping out to play music on the Greenwich Village folk scene.

By late 1965, Arlo Guthrie was a staple on the East Coast folk circuit and two years later toured Japan with Judy Collins. He became an overnight sensation at the Newport Folk Festival with "Alice's Restaurant Massacree", a composition he first performed in a topical song workshop. So popular was the songs's gentle irony and deadpan delivery (detailing how it's hero was kept out of the Army by a littering violation) that Guthrie was signed to a recording contract shortly after the festival"

Deze plaat pas geleden voor 1 euro aan kunnen schaffen op vinyl. Aan de hoes is goed te zien dat de plaat uit 1967 komt, maar het vinyl is nog perfect.
Arlo Guthrie leren kennen door de song 'city of new orleans' ('t is weer voorbij die mooie zomer - Gerard Cox) op een 4 verzamelabum (stars of the 70's) en ooit een verzamelalbum van hem gekocht op cd. Die begint met 'Alice's Restaurant Massacree', dat was toendertijd een echte desillusie voor mij. 18 minuten waar Arlo waarschijnlijk een heel leuk verhaal declameert, maar mijn Engels was toen (en nu) onvoldoende om dit op waarde te schatten. En dan verveelt het toch snel en het nummer duurt en blijft maar duren...Het is live en zo te horen amuseert het publiek zich prima. Maar toen niet echt begrepen waardoor dit nummer toch een bepaalde status had gekregen. Gelukkig is kant 2 gevuld met 'gewone' songs en dat bevalt me veel beter. Prima folk-pop songs, muzikaal goed in orde en ook qua productie klinkt het goed. Echt eind jaren 60 ! Muzikaal lijkt het wel wat op Donovan in deze tijd, muzikaal gaat het van folk, naar pop, wat blues/jazzy achtig. 'I'm going home' heeft iets Nick Drake's achtig, erg mooi.
Op de achterkant van de hoes staat heel veel tekst , een artikel van Harold Leventhal over Arlo Guthrie en een krantenartikel over het optreden van Arlo in Newport. Mijn vinyl komt zo te lezen uit de VS.
Ik vind het lastig om deze plaat te beoordelen. Kant 2 prima, kant 1 kan me jammer genoeg minder bekoren. Toch maar 3,5 ster.