TDW - Music to Stand Around and Feel Awkward To (2014)

Dit is mijn eerste kennismaking met TDW, wat eigenlijk een eenmansproject is van Tom de Wit (Mind:Soul, Nyx Aether). In eerste instantie was hij van plan om enkel oude stukken van eerdere solo albums opnieuw op te nemen in een nieuw jasje, maar uiteindelijk zijn er ook een stel nieuwe nummers bij gekomen, en daar ben ik heel blij mee, hoewel het voor mij natuurlijk allemaal nieuw was. Zo stonden "Surface Scratching", "The Mourning After II" en "Jimmy" al op Up Close and Personal uit 2006, en waren "Chameleon" en "Home" al op The Haunts uit 2008 te vinden. Kortom, de nummers die helemaal nieuw zijn, dat zijn "Some Things I" & "II", "Heading Back", "Butterflies", "Dreamwalk II - The Descent" en "Shock Awakening".

De muziek van TDW is erg veelzijdige progrock/metal en aan variatie is er op Music to Stand Around and Feel Awkward to dan ook geen gebrek. Er wordt veel afgewisseld tussen snelle, zware, agressieve passages en rustige, sfeervolle stukken. De stem van Tom de Wit is ook veelzijdig en weet gedurende de hele speeltijd te blijven boeien. Zijn toon is sowieso vrij warm met een prettig register, echter voor mij wordt het helemaal geweldig als hij iets rauwer gaat zingen als op "Some Things II" bij sommige delen, of juist iets totaal onverwachts doet met zijn stem als op "Shock Awakening". Zijn stem staat ook redelijk centraal op dit zang-georiënteerde album en daarbij ontkomt de luisteraar niet aan de tekstuele lading, die zowel op een maatschappij-kritische manier kan worden geïnterpreteerd, als op een persoonlijke of emotionele manier. Vooral dat laatste is iets wat ik vaak zoek in teksten en dat kan voor mij heel wat toevoegen aan het album.

De nieuwe nummers zijn voor mij favoriet. Vooral het duo "Some Things" is een ijzersterke progepic met hooks, toffe zanglijnen en een flinke energie. Ook het eerder genoemde "Shock Awakening", hoewel slechts een soort proloog voor "Jimmy", viel me erg op door zijn experimentele aard. Ook het loodzware "Jimmy" hoor ik graag, en het hele rustige "Butterflies" met een prachtige vioolbijdrage door Hanna van Gorcum weet ook een snaar te raken. En dat brengt ons bij de gastmuzikanten die Tom de Wit heeft gevraagd om wat te komen doen. Veel muzikanten schuilen ook onder het Layered Reality label waar Tom de Wit ook eigenaar van is, maar dat laat zien wat een talent er op dat label rondloopt: de heerlijke shredsolo van Sybren Boonstra (Dimaeon); een jazzy gitaarsolo door Tristan Visser (Sense vs Sanity); een stel prachtige melodische solo's vol emotie door Lennert Kemper (ReSolve); een duet met Rosita Reitsma (Amberlinn); de viool- en gruntbijdrages door Laura ten Voorde (Adeia); de soundscapes van Ben van Gastel (Sylvium); en nog een paar. Het laat zien dat de toekomst voor Nederland in het progmetal genre absoluut in goede handen is.

Ik was zelf een beetje verbaasd dat ik dit album zo goed zou gaan vinden, maar ik ben er blij om. Prog in Nederland ligt een beetje moeilijk, en dat is jammer. Echter, TDW weet de aandacht te trekken, met kwaliteit en een hele eigen sound. Daarnaast is het nog waard om te vermelden dat de limited edition CD package ook zeer de moeite waard is vanwege alle extra's die erbij zitten. De online versie wordt gratis verstrekt vanuit de officiële webshop, en iedereen die nieuwsgierig is geworden raad ik aan om even te gaan luisteren. Het is mij in ieder geval onbetwist duidelijk geworden dat we hier met een vaandeldrager der Nederlandse prog te maken hebben.