Linde Nijland - I Am Here (2014)

Met dank aan Hans Jansen van Folk Lantern is dit mijn eerste kennismaking met de muziek van Linde
Nijland.

Van 1995 tot 2007 vormde zij samen met Annemarieke Coenders het duo Ygdrassil. Samen brachten zij vijf cd’s en een dvd uit. Het uit elkaar gaan van dat duo was een grote stap voor Linde, maar gaf ruimte voor nieuwe uitdagingen, zoals een optreden in de Barbican Hall in Londen in 2009 (Op uitnodiging van Joe Boyd voor de reünie van Fairport Convention) en een muzikale reis in 2008 over land naar Bhutan (Verslag hiervan wordt gedaan op cd en dvd).

I am here is voor haar een belangrijk album geworden, een soort van mijlpaal. Zeven van de liedjes zijn door haar zelf gecomponeerd en staan daardoor dicht bij haarzelf. Ze ziet het zelf als een singer-songwriteralbum met uitstapjes. Ieder liedje heeft van haar evenveel aandacht gekregen, ongeacht of het door haar zelf geschreven is of niet. Het album werd bij haar thuis (haar huis staat aan een rivier op een prachtige, afgelegen locatie) in de woonkamer, opgenomen. Op de drumpartijen van Gilbert Terpstra na.

Het album opent prachtig met het zelf geschreven Life incomplete. Het lied heeft enigszins te maken met het plotselinge overlijden van haar moeder drie jaar geleden. Ze wordt hierop prachtig begeleid op accordeon door haar muzikaal begeleider en partner Bert Ridderbos. Het schrijven van liedjes gaat trouwens heel snel bij haar. Tekst en muziek ontstaan bijna tegelijkertijd.

Het nummer Ocean gypsy van Renaissance kent ze sinds haar vroegste jeugd, dank zij de platencollectie van haar vader. Het is een eerbetoon aan haar moeder, die heel erg van de zee hield (haar moeder staat afgebeeld achter op het tekstboekje, wandelend langs de zee). Min of meer onbewust is het thema zee terechtgekomen op haar nieuwe cd. Het is een thema wat haar erg boeit.

In Bye, bye diddledy-dye excelleert Joost van Es op fiddle. Het lied wordt verder opgefleurd door banjo, drums en handgeklap.

Leaving London van Tom Paxton nam ze op aanraden van iemand anders op. Een zeer toepasselijke keuze, het thema zee komt er in voor en de folkclub The Troubadour in Londen, waar in de jaren ’60 grootheden als Bob Dylan en Sandy Denny optraden. Linde zelf trad er in 2008 ook op! Sandy Denny is al heel lang haar grootste voorbeeld. Ze nam zelfs een heel album met Denny covers op, getiteld Linde Nijland sings Sandy Denny.

The grey funnel line is een song van Cyril Tawney geschreven over de tijd waarin hij voor de marine op zee voer. Het handelt over de verveling en eenzaamheid aan boord en het verlangen naar de geliefde die thuis wacht. Ooit op prachtige wijze gecoverd door de grand old lady van de Engelse folk, June Tabor. So early in the spring is een bekende traditional, welke Linde kende in de vertolking van Judy Collins (ook opgenomen door bijvoorbeeld Pentangle). Hier schitterend gecoverd, interessant is vooral de bijdrage van de drums.

Ook in het eigen geschreven High under skies komt het thema zee voor. Het is deels geïnspireerd door het landschap van de plek waar ze woont. Het is een prachtig melancholisch nummer met zeer mooie banjo- en vioolpartijen.

Dialogue (ook bekend als I want to be alone) van Jackson C. Frank wilde ze al heel lang opnemen. Jackson C. Frank heeft overigens een zéér tragisch leven achter de rug. Hij was ooit de vriend van Sandy Denny. Ook was hij degene die Sandy Denny overtuigde om geen verpleegster, maar full-time zangeres te worden. Bovendien beïnvloedde hij heel veel belangrijke artiesten uit die tijd, waaronder zelfs Nick Drake. Dialogue krijgt hier een beklijvende uitvoering, onder andere door de toevoeging van een stemmige cello bespeeld door Sarah Bowman en buitengewoon mooi gezongen door Linde.

Will I ever learn is een van mijn persoonlijke favorieten. Het gaat over een moment vorig jaar waarop het water naast haar huis heel hoog stond en er een kleine overstroming dreigde.

It sure feels better krijgt een bluegrasstintje door het gebruik van banjo en fiddle. Het opvolgende Pack up you sorrows sluit daar goed bij aan. Het origineel werd bekend door Richard & Mimi Fariña.

Titelnummer I am here is, zonder andere nummers te kort te willen doen, misschien wel het mooiste lied van het album. Het is een nummer wat diep weet te raken. Volgens mij betekent het lied erg veel voor Linde zelf. Haar zang is nergens zo intens op dit album als in dit nummer. Ze speelt dit nummer al jaren live. "“Het is geschreven naar aanleiding van een vriendschap, maar bij optredens krijgt het “won'’t you listen ”een andere intentie, omdat je dan voor een publiek zingt… en dan lijkt het meer te gaan over een zangeres die gehoord wil worden,… een behoefte aan communicatie".”

Sun and moon is een waardige, melancholische afsluiter van dit album. Vooral de prachtige bijdrage op viool valt op.

Ze heeft heel lang gewerkt aan dit album en dat is goed te horen. Ze is een echte perfectionist. Het is een zeer homogeen album. Een perfect huwelijk tussen eigen materiaal en covers. Bovendien beschikt Linde over een betoverende, delicate en kristalheldere stem. I am here kan zonder meer tot de allermooiste releases van 2014 tot nu toe gerekend worden.

De fijnbesnaardste zangeres van Nederland en vocaal meest innemende nog levende folkzangeres ter wereld flikt 't 'em weer. (Prima en terecht verhaal, Lura)
Zoals die cover van 'Dialogue': Jackson C. Frank zou zich omdraaien in zijn graf... uit pure verwondering dat er anno 2014 een Nederlandse vrouw de desolate vibe van het nummer zo goed weet over te brengen, en, jawel, zijn eigen versie minstens weet te evenaren. Enig minpuntje: het titelnummer. Het is weliswaar wellicht het hoogtepunt van het album, maar live weet ze dit liedje met nog meer emotie en intensiteit te brengen: meer dan kippenvel. Tranenroerend.

Toch mooi dat kwaliteit niet altijd boven komt drijven, zodoende wordt ze niet platgedraaid of massaal opgepikt door de meute. Niks mis met een beetje exclusiviteitsgevoel bij de luisteraar.

Niet op het album aanwezig, want na de release "even een blauwe maandag" opgenomen, haar versie van 'Calm after the storm' waar ze in haar uppie Ilse en Waylon het nakijken geeft: Calm after the storm (I. de Lange, J.B. Meijers, R. Crosby, M. Crosby, J.Etheridge) - YouTube

Zo, en nu weer eens wat progressieve blackmetalrazernij voor wat auditieve compensatie.

Weleens gehoord van bijvoorbeeld Josienne Clarke en Kirsty McGee, Dr. Smith?!

Kirsty McGee alleen van naam (oeh, zelfs jouw nummer 1 aller tijden?) en Josienne Clarke lees ik nu voor het eerst. Dank voor de tips, Lura: ik ga eens aan de snuffel!
Aan mijn hier geplaatste Top 10 zal je, waarschijnlijk en behoudens nr. 8, niet zo veel hebben.
Maar misschien is Lisa Cuthbert wel een geschikte tegentip, mocht je haar nog niet kennen.

(Kirsty inmiddels wat geYouTubed: zo zo, dat is niet verkeerd zeg. Dank!)

Shame on me. Lisa Cuthbert was mij onbekend, terwijl ik behoorlijk veel van Ierse muziek weet! Zojuist haar video This Corrosion bekeken. Geweldige stem! Ga de albums beluisteren op Spotify. Bedankt voor de mooie tip!

Wat vind je trouwens van deze albums :

June Tabor, Iain Ballamy & Huw Warren - Quercus (2013)
Colleen Raney - Here This Is Home (2013)
Niamh Dunne - Portraits (2013)
Lucy Kitchen - Waking (2014) ?

June Tabor staat trouwens toch nog wel een treetje hoger dan onze Linde, vind je ook niet?!
Trouwens er loopt nog veel meer folktalent rond.

O ja, Laïs ken ik uiteraard. Heb een aantal albums van hen, waarvan een gesigneerd. Ook een aantal keren live gezien. Aardige dames!

Zo, een beetje late reactie ( ), maar fijn dat Lisa je zo goed bevalt, Lura.

En June is natuurlijk een icoon van heb ik jou daar, maar ik vind Linde wel héél erg goed, hoor. Voor mij kan daar bijna niemand aan tippen qua vocale emotie en klankkleur, zelfs bijna naamgenoten als de enigmatische Linda Perhacs niet.

Wat je tips betreft: ik houd met name van "the dark/somber/melancholy side of folk", dus Colleen en Niamh zijn voor mij wat te lichtvoetig, maar 'Blue Eyes' van Lucy Kitchen (de enige clip van haar album op YouTube) klinkt ge-wel-dig! Thnx.