Christopher Cross - Another Page (1983)

Met dit al mindere album was het eigenlijk met Christopher Cross ook weer gedaan. Kruit-verschoten-theorie.

Echt veel meer kan ik er niet van maken. Ik irriteer me ook zo aan die stem.

De single en hit All Right is een erg lekker nummer! Maar verder is het album zo ontzettend saai en loom. Vind het album hiervoor VEEL beter!

2*

Ik ken van dit album alleen het nummer All Right. Redelijke track, maar in vergelijking met eerder werk zwak.

Heeft de tand des tijds iets beter doorstaan dan het debuutalbum.
Ook over deze plaat ben ik minder euforisch dan ik begin jaren 80 was, blijkbaar is mijn muzieksmaak toch aan verandering onderhevig geweest.
Na dit album ben ik de man volkomen uit het oog verloren al ik heb via deze site begrepen dat hij nog steeds actief is.
De ingetogen nummers hebben mijn voorkeur zoals het fraaie Think Of Laura & Nature Of the Game.

Kwam vrij laat na het debuutalbum. Het viel kennelijk niet mee het niveau van dat eerste album te evenaren. En dat is dan ook net niet gelukt. Iets softer en meer richting Art Garfunkel. Op momenten wel heerlijk romantisch en melancholisch zoals het hierboven al genoemde Think of Laura. Oei, gevoelige tekst. Maar wat we hier missen is een knaller als Ride Like The Wind.

Weer zo'n plaat die met behulp van Toto totstand is gekomen. De helft van de band speelt hier mee.
En eigenlijk klinkt het zo; softrock met meer dan uitstekend muzikantschap.

Wel klinkt deze plaat alsof je een hele zak snoep leeg eet.

Ik heb 'm op CD maar dit is typisch zo'n artiest waar je maar 1 album van hoeft te hebben en, voor alle duidelijkheid, dat is niet deze.

Fijn luisteralbum met veel bekende muzikanten: 3 toto leden, art gsrfunkel , don henley, jd souther
McMacdonald, Karla Bonnhof en Carl wilson

Ben ik er tóch ingetuind. Na al die jaren. Ik weet al decennia van de matige recensies en het suikerzoetgevooisde karakter van de plaat, dus ik heb al die jaren de lp genegeerd. Tot ik 'em van de week in de kringloop zag liggen. Nu zie ik de lp wel vaker, veel vaker, maar deze keer zag hij er als nieuw uit. Smetteloos, nieuwer als de meeste nieuwe ongesealde lp's in een platenzaak, en met een lekkere dikke binnenhoes. En die flamingo prijkt toch wel erg faai op de cover. Dus wie weet valt het allemaal toch nog wel mee?

Nee.

Zelfs de gemiddelde 90s boyband zou zich er rot voor schamen.

Maar misschien houd ik 'em toch: voor de toch wel aardige yachtpopper 'All Right'. En vanwege de hoes. Want die is met afstand het mooiste van de hele plaat. Daarom een extra half puntje.

Tja, Christopher Cross... Die heeft zo'n beetje hetzelfde imagoprobleem als die andere Chris, van die dame in het rood...

Het is aangename zwijmelmuziek, leuk voor op de zondagochtend of de late avond. Hele volksstammen gruwen ervan, niet in de laatste plaats vanwege zijn zijige, relatief hoge stemgeluid. Maar als liefhebber van AOR en wat tegenwoordig 'yacht rock' wordt genoemd, kan ik zijn muziek wel waarderen als ik die in bescheiden porties tot me neem. Ik heb deze gisteravond weer eens gedraaid en deel de vaststellingen die hierboven zijn gemaakt: veilig, saai en een klasse minder dan zijn enorm goed verkopende voorganger.

Toch, als ik ervoor in de juiste stemming ben (en dat is lang niet altijd) vind ik deze maar een fractie minder dan zijn debuut. De albumtitel belooft het al: het is meer van hetzelfde, gebaseerd op de succesformule. Tegelijkertijd is dat natuurlijk ook de zwakte van dit album, en vrijwel alle daaropvolgende platen. Hoewel Cross op latere albums op een incidenteel nummer nog wel eens stevig uit de hoek wil komen en laat horen dat hij vooral een goede gitarist is, kabbelt het repertoire hier voornamelijk kalm en bedaard voort.

De hit All right moest de trekker van het album zijn, zeg maar de Ride like the wind van de opvolger. Het is zo'n beetje het enige nummer met wat pit, want voor het overige speelt de muziek voornamelijk in de laagste versnelling. Het gaat door voor softrock, maar die naam mag het eigenlijk nauwelijks dragen. Het is vooral soft-pop, en dan nog van het meest zijige soort.

Toch valt er voor de aandachtioge luisteraar die houdt van nuances en detaillering wel wat moois in te ontdekken. Ik hou van het muzikale dekentje, inclusief percussie, van de verder niet al te opvallende opener, die als tweede single nog de Amerikaanse top 40 wist te bereiken. Maar het is vooral wanneer Cross zich voornamelijk uitsluitend op akoestische gitaar begeleidt dat de fraaie, ruimtelijke productie opvalt. Het maakt de afsluiter Words of wisdom tot een relatief hoogtepunt, naast ander fraais als Long world en Think of Laura.

Over het laatste nummer lees ik dat het nog een surprise-hit werd in de VS, een jaar na de verschijning van het album. Doordat het veelvuldig figureerde in de veelbekeken soapserie General Hospital - waarin ene Laura betreurd werd - haalde het nummer onverwacht nog de top 10. Grappig, want het stond al op de B-kant van de vorige single No time for talk van driekwart jaar eerder. Maar die hadden kennelijk betrekkelijk weinig mensen in huis gehaald.

Zeer eens met Gaucho. Sterker nog, ik vind dit een zeer goed album! Prachtige, gevoelige softrock, melodieus, integer en prachtig geproduceerd met klasse muzikanten all over the place. Ja het is zoet en zwijmelachtig, maar in zijn genre is deze plaat een absolute topper. Voor bij het slapen gaan. Talking in my sleep is een weergaloos mooie parel . 4 sterren!

Uit een nalatenschap terecht gekomen in mijn collectie. Ik zou dit zelf nooit hebben aangeschaft , ook al heb ik best wel wat discutabele cd’s op mijn planken zwerven. Ik hoor het vakmanschap , ik hoor composities met kop en staart, maar ik hoor voornamelijk ook” niets” . Een soort lome leegheid ,die op een tempo doorsuddert. Als laatste redmiddel voor slapeloosheid zoals mijn beste helft zou zeggen.Vanmorgen na een slechte nachtrust stond ik voor mijn cd kast en pakte eigenlijk blind een hand cd’s. Bij nadere inspectie bleek ik er 5 van de beste man in de collectie te hebben. Ik schrok daarvan en besloot tot een rehabilitatie over te gaan. Ik heb ze allemaal mee naar beneden genomen.Misschien is het zelfkastijding, maar tot nu toe ben uitermate zen en komt het misschien allemaal nog goed tussen mij en CC. Trouwens wel weer een blik topmuzikanten opengetrokken op dit album. Ik begin met 3 sterren.

Ronduit onbegrijpelijk dat deze plaat een van zijn laagst gewaardeerde is hier. Zwijmelachtig? Ja. Maar wat een prachtige collectie songs. Een hoogtepunt in zijn oeuvre!