Two Gallants - What the Toll Tells (2006)

heb hem nu juist 2 keer beluisterd, en ben zwaar onder de indruk! tegenwoordig komt er zoveel gedachten op nul muziek uit(die zeker ook nie altijd slecht is;)) dat het ook af en toe is iets met diepgang is dat ik binnen 5 jaar nog beluister! en de two gallants zijn met deze cd op goeie weg!beetje country rock, kerel op gitaar en op 1 op drum, met een geweldige stem!die af en toe zo lekker overslaagt en zo ruw als shuurpapier is, maar dat maakt ze juist zo lekker! * komen later

Komen binnenkort optreden in Rotown, Rotterdam!!!

Aantal keren beluisterd, klinkt erg lekker. De eerste vier nummers zijn erg sterk, met als uitschieter het openingsnummer, heel mooi, intens gezongen, grijpt je meteen bij je strot vanaf de eerste noot. Ik hoor Black Rebel Motorcycle Club, I Am Kloot en ook wel een beetje Bright Eyes erin terug.

Komt mischien omdat ze op hetzelfde label zitten, de eerste slechte cd onder het Saddle Creek label ben ik trouwens nog nooit tegengekomen.

edit : als ik het nader bekijk vond ik wet from birth van the faint nu niet echt super.

allemachtig! Wat een geluid, en dat geproduceerd door maar twee jonge twintigers. Deze jongens zijn nog tot veel in staat.

verhoogd naar een 5. wat een muziek.

Perfect geordende wildheid.

mooi gezegd. ik aanvaard het.

hooggewaardeerde two gallants fans, jullie meest memorabele avond komt eraan: TG speelt in de Brusselse Botanique op 17 november. Ik kijk er al een tijdje naar uit! Ben ook zeer benieuwd naar hun nieuwe werk, dat ik spijtig genoeg nog niet heb kunnen beluisteren. Nog veel TG-rock-punk-country-roots plezier.

Ik zoek het liever dichter bij huis: 23 november in de Melkweg.

Verrassend dat Las Cruces Jail de meest favoriete track is hier. Steady Rollin' leek mij de onbetwiste nummer 1.

Gather round, you wounded people...

Na het ronduit weergaloze concert dat ik van deze knapen mee mocht maken (ja, zo voelt het echt) kon deze plaat alleen maar tegenvallen... maar het schier onmogelijke is gebeurd; dat doet het dus niet!

Wat een prachtige, intense muziek! Elke zin lijkt raak en de pure instrumentatie stuwt de rauwe zang rechtstreeks je ziel in. Muziek zoals muziek hoort te zijn, start de kampvuren, pak de zakdoeken, weest stil en luister heel goed...

Met terugwerkende kracht de beste plaat van 2006. 4,5*.

Wow, wat een fantastische plaat! Een fantastische combinatie tussen zware melancholie en fijne luisternummers. Threnody is werkelijk een fenomenaal nummer zonder weerga zo mooi.

Op naar het volgende album van deze jongens, zeker een band om in de gaten houden!

Er is geen twijfel: Waves of Grain steekt er net een heel klein beetje bovenuit

Op de een of andere manier ben ik nu opeens helemaal in de ban van deze plaat! De toch wel aparte stem van de zanger grijpt me iedere keer weer naar de strot. Klasse dat twee jonge jongens zijn geweldig krachtig eigen geluid weten te produceren op een erg consistent album. Het niveau blijft van het begin tot het einde hoog, geen enkele misser. Het absolute hoogtepunt voor mij is het slotnummer Waves of Grain. De opbouw van het nummer is werkelijk schitterend!

Streel mij en verhoog hem even naar 5 wil je?!

Dat einde van "Threnody", love it!

Nadat ze zich op pukkelpop geweldig voorstelden ('Hello, we're Two Gallants ... or well ... sometimes actually'), ben ik op zoek gegaan naar hun platen. De opvolger moet ik nog luisteren en het debuut ook, maar almachtig wat is dit een geweldige plaat! Lang, hard, meeslepend, intens en die zanger heeft me toch een prachtige stem. In de toekomst zit er waarschijnlijk nog wel een hoger cijfer in, eerst maar flink luisteren.

Geweldige cd die ik al ongeveer 1.5 jaar in de kast heb staan en echt goed ben gaan beluisteren sinds een half jaar. Ik ben grote fan van Age of Assassins en Long Summer day. Die twee doen/raken me net een beetje meer dan de overige nummers van deze goede cd.

Oh, zo prachtig. De langste nummers zijn de beste: Some Slender Rest, Waves Of Grain en vooral Threnody. Zeer intense muziek van vaak maar twee man (soms hier en daar ondersteund door een viool-dame). Maar luister ook naar de teksten, fantastisch.

Een dikke 4,5*.

Live nog beterder! Wat een opgekropte energie. Een sluipmoordenaar.

Live inderdaad een bom! Al verschillende keren gezien en steeds uitstekend. Dit album is voor mij een van die all time favorieten. Zo diep dat dit snijdt, zo rauw en puur… Van opener Las Cruces Jail tot afsluiter Waves Of Grain = gegarandeerd knock-out. Mensen, wat een plaat!

Bij Some Slender Rest, Threnody en Waves Of Grain houd ik het echt niet droog. Geweldige slepers met een ongekende intensiteit. Jammer dat de band hierna nooit meer dit niveau kon benaderen.

but if i lose my step along the way
and if the speech of victim fills my throat
out beyond the cliffs that shape the day
it's there i'll wander, there i'll stray
it's there i'll look for you when all my trials are done
i feign sleep to save my breath,
this love is loss, this life is theft,
and all that's left is some vain need to carry on
and though i fear the tightening of the skies
against the dawn i'll watch you rise
oh lord, the company i keep within my head
the scent of flesh might tease the nose
it claims the calm, it clings the clothes
could that be you, my love?
your dust upon the wind?

Best plaatje hoor. Prettig om kennis te maken.
Dank Etta

Drie geweldige albums, waarvan deze er nog net iets bovenuit steekt. Wat een geweldige intensiteit van deze twee gasten. Check vooral de beelden van hun optreden in de Melkweg op YouTube. Fenomenaal. Wat was ik daar graag bij geweest... Ik ontdekte ze pas later. Heb ze live gezien in Vera, Groningen ten tijde van The Bloom and the Blight. Dat was een pak minder. Sowieso was dat album bij lange na niet van het niveau van de eerdere albums, maar ook was Stephen bijzonder slecht bij stem. Ik ben bang dat hij met zijn intense manier van zingen zijn stembanden volledig om zeep heeft geholpen.

Heb Two Gallants een bepaalde periode helemaal grijs gedraaid. Ik kon bijna niets anders meer luisteren. Misschien is het wat teveel van het goede geweest want ik zet het nu zelden nog op. Heb deze echter nog altijd in mijn top 10 staan. Kan het ook niet over m'n hart krijgen om hem te vervangen want blijft een beest van een album.

Subtiel is deze muziek zeker niet te noemen, maar nog steeds heb ik in dit genre niets gehoord dat qua intensiteit de handschoen kan opnemen met What the Tell Tolls. Er gaat een bepaalde cathartische kracht uit van nummers als Las Cruces Jail, Waves of Grain en Threnody. Vaak valt melancholie als een zacht dekentje over je heen, maar Two Gallants gooit het over een andere boeg: ze smijten het venijnig en ontzettend theatraal in je gezicht . Op kutdagen is het dan ook heerlijk louterend om de teksten luidkeels mee te brullen.

Amen! Weinig muziek die ik van m'n 16e nu 15 jaar later nog steeds luister, maar dit album is er zeker één van. Heerlijk om zo een tijdje te vergeten en dan weer opnieuw te ontdekken hoe fantastisch dit is.
Denk wel niet dat ze deze nog ooit overtroffen hebben, maar daarvoor heb ik de andere albums misschien nog niet echt een eerlijke kans gegeven. Bij eerste luisterbeurt kwamen ze in elk geval in de verste verte niet zo hard binnen als deze dat na 15 jaar nog steeds doet!

Helaas, het is dan toch gebeurd zie ik welke was de plaatsvervanger?

Goed album, een soort van diepere, meer folky versie van Black Keys.

Ze hebben ook wel wat weg (soms) van stadsgenoot The Dodos.

Met plezier geluisterd!