Joe Henry - Invisible Hour (2014)

Ah, het nieuwe album van Joe Henry, binnen een kleine maand komt ie uit in de VS! 'Lead Me On' is al te beluisteren op het net, en klinkt erg goed, en vertrouwd. De hoes borduurt qua kleuren blijkbaar voort op die van 'Reverie'. Ik ben benieuwd wat dit album gaat brengen, maar bij Joe Henry verwacht ik telkens op z'n minstens vakmanschap.

Kan niet wachten. Joe Henry is langzaam gegroeid tot 1 van mijn favoriete singer songwriters. 9 juni treed hij ook op in People's Place.

Zojuist aangeschaft; weer een waardevolle aanvulling op de (nog niet complete) JH-verzameling. Maar voor de liefhebbers: op maandag 9 juni doet Joe Henry ook (naast het concert in Bitterzoet) een instore in Concerto! Komt allen! Kunnen we hem meteen vragen wanneer er reissues komen van zijn vroege albums. Maar wel een plekje voor mij vrij houden graag!

Alweer een zeer goed album van Joe Henry, dit zal wel weer probleemloos 4/5 worden, als het niet meer is. 'Lead Me On' werd vooruitgeschoven en uitmuntend gesmaakt door mij, maar ook de andere songs moeten hier niet voor onderdoen.

Ach, het zoveelste bewijs dat je met Henry altijd goed zit!

Klopt. Onbeluisterd van het stapeltje gegrist. Nog nooit door Henry teleurgesteld.

Idem! Kent iemand van jullie zijn eerste twee albums (Talk of Heaven en Murder of Crows)? Ik heb ze nooit gehoord en ze zijn nergens te vinden. Schijnen niet geweldig te zijn, maar ik ben toch benieuwd...

Daar kan ik wel aankomen, Renoir.

Murder of Crows heb ik vaak beluisterd, maar ik ben het album kwijtgeraakt aan een lener.
Dat doe ik dus niet meer, ik ben zo veel platen, cd's en boeken kwijtgeraakt op deze manier.

Ik vind het album niet onaardig, maar de songs waren, als ik het mij goed herinner, niet zo goed als op zijn latere albums. Zijn debuut heb ik nooit gehoord.

Nou Lura, ik houd me aanbevolen. Dan weet ik binnenkort tenminste hoe erg ik Uncle Joe op Tweede Pinksterdag onder druk moet zetten...

Me too

Daarom zorg ik altijd dat ik een stapeltje CD-R's in huis heb. Die gaten in je platenkast zijn toch vreselijk!

ja klinkt alweer zeer lekker dit plaatje....joe henry luister ik altijd met koptelefoon vanwege die prachtige productie-truukjes waar ik echt van kan genieten. Heb alleen altijd dat een hele plaat zijn stem me net gaat vervelen. maar al met al weer genieten

Sinds Short Man's Room (ooit zelfs in mijn top 10) heb ik nog weinig aandacht aan Joe Henry besteed. De keren dat ik het probeerde (Civilians, Scar) sloeg het niet aan of in ieder geval niet snel genoeg, waardoor ik het er telkens maar weer bij liet. De eerste nummers van het nieuwe album slaan zeer zeker wel aan, waardoor ik Henry andermaal in de herkansing gooi. Henry is van 1960, 19 jaar jonger dan Dylan, ik ben er van overtuigd dat Henry's stem over 20 jaar precies zo klinkt. Ik vind de stemmen steeds meer op elkaar lijken. Maar misschien ben ik de enige.

Daar moet wel iets van aan zijn, Hendrik, het zou mijn bewondering voor beide artiesten deels verklaren.

Maar Henry is toch eerst en vooral Henry, laten we dat niet vergeten.

Nou dat blijkt. Dit lijkt me wel een hele mooie in zijn toch al niet misselijk oeuvre. Spaarzaam, subtiel en hoopgevende teksten. Dat is de tussenstand want ik ben hiermee nog lang niet klaar.

Weer een lekker doorleefd album van Joe Henry. Mooie songteksten gezongen door die mooie singer songwriter stem van Joe. Voor mij een van de meest typerende in het genre. Past moeiteloos in het rijtje van zijn laatste albums. Heerlijk.

Recensie op de krenten uit de pop
De krenten uit de pop: Joe Henry - Invisible Hour - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kijk naar het lijstje platen dat de Amerikaanse muzikant Joe Henry inmiddels op zijn naam heeft staan en je kunt alleen maar concluderen dat het een bijzonder indrukwekkend lijstje is.

Dit lijstje wordt alleen maar indrukwekkender wanneer je er het lijstje met de platen die Joe Henry de afgelopen 15 jaar produceerde aan toevoegt.

Henry maakte zelf prachtplaten als Short Man’s Room, Trampoline, Scar, Tiny Voices, Civilian en Blood From Stars en produceerde ook nog eens sleutelplaten van onder andere Aimee Mann, Solomon Burke, Bettye LaVette, Carolina Chocolate Drops, Ramblin' Jack Elliott, Elvis Costello, Over the Rhine en Lisa Hannigan.

Door zijn productiewerk lijkt Joe Henry wat minder actief als muzikant, maar dat valt eigenlijk erg mee. Invisible Hour is immers al weer de zesde plaat van Joe Henry in het huidige millennium en dat is een zeer acceptabele score.

De muziek van Joe Henry wordt vooralsnog in betrekkelijk kleine kring gewaardeerd en dat zal met Invisible Hour waarschijnlijk niet gaan veranderen. Dat is aan de ene kant jammer, want de platen van Joe Henry zijn van een opvallend hoog niveau. Aan de andere kant is het ook wel goed, want Joe Henry maakt niet alleen muziek van hoog niveau, maar ook muziek die geen concessies doet.

Invisible Hour is in alle opzichten een typische Joe Henry plaat. De songs op Invisible Hour zijn uiterst ingetogen, stemmig en vaak wat weemoedig. Joe Henry is in vocaal opzicht te omschrijven als een mix van Bob Dylan, Tom Waits, Elvis Costello, Van Morrisson en Randy Newman en ook in muzikaal opzicht zijn deze vijf namen relevant.

Ook op Invisible Hour maakt Joe Henry weer muziek met vooral invloeden uit de folk, hier en daar aangevuld met invloeden uit de blues, country, rock en jazz. Het kon in het verleden nog wel eens spoken op de platen van Joe Henry, maar zijn nieuwe plaat is vooral ingetogen. Akoestische gitaar en de steeds mooier wordende stem van Joe Henry staan centraal op de nieuwe plaat van de Amerikaan, maar zoals altijd wordt het sobere geluid vervolgens prachtig ingekleurd met andere instrumenten, waarvoor ook dit keer topmuzikanten als Jay Bellerose en Greg Leisz komen opdraven. Hiernaast maakt Henry’s zoon Levon indruk door prachtige blazers toe te voegen aan het fraaie geluid op Invisble Hour.

Joe Henry is op Invisible Hour naast muzikant ook verhalenverteller en hier neemt hij de tijd voor. Als een song bijna negen minuten moet duren om het hele verhaal te vertellen duurt deze song ook bijna negen minuten. Het zijn verhalen vol emotie die de mooie songs van Joe Henry voorzien van extra diepgang en glans.

Joe Henry maakt nog altijd muziek die tegenwoordig helaas veel te weinig meer wordt gemaakt. Het is muziek waarin alle ruimte is voor muzikaal en vocaal vakmanschap, maar emotie en zeggingskracht zijn minstens even belangrijk.

Zoals altijd moest ik in eerste instantie vooral wennen aan de nieuwe plaat van Joe Henry, maar langzaam maar zeker is het weer een trouwe metgezel geworden die het vooral laat op de avond uitstekend doet. Joe Henry wordt de laatste jaren vooral geprezen als producer, maar zijn eigen platen zijn minstens net zo goed, zo niet beter. Erwin Zijleman

Kleine toevoeging bij deze goede recensie. Die erg mooie teksten op dit album hebben een verbindende thematiek: het huwelijk en wat daar bij komt kijken. Pure poëzie. Wat mij muzikaal erg goed bevalt is de rust, eenvoud en het ragfijne blazerswerk op een flink aantal songs. Opvallend is dat de muziek van Henry niet zo erg makkelijk valt te categoriseren, als je zijn oeuvre hier op MuMe overziet. Daaruit blijkt naar mijn mening zijn muzikale eigenzinnigheid. Dit voortreffelijk album krijgt bijvoorbeeld als label pop/rock en dat lijkt mij minstens arbitrair. 't Is gewoon Joe Henry. Een hele fraaie zelfs. Met smaakvol artwork bovendien.

Mooie toevoeging

Fijne recensie, Erwin. Joe Henry mag dan vooral geprezen worden als producer, bij mij ligt hij toch vooral als muzikant in de bovenste schuif. Jawel, ik heb een serieuze boon voor deze man.

Deze nieuwe plaat alweer, na enkele keren luisteren, zonder twijfel besteld. Ik zit al te popelen tot ie aankomt, want artwork is bij Henry meestal ook een hooggewaardeerd goed. En de hoes is weerom prachtig.

Enfin, van mij mag hier ook nog een uitgebreide mening verwacht worden.

Absoluut een fijne plaat met een mooie hoes.

Doet me denken aan de eerste albums van Tom Waits en die staan zeer hoog gewaardeerd door mij. Dit album moet nog even bezinken denk ik wil ik er meer woorden aan kunnen wijden maar een 4* is alvast op zijn plaats en wie weet zit er meer in.

Ik kan hier niet warm van worden, helaas

klinkt een beetje als Ryan Adams (en dat is ok natuurlijk)

Hoe kom je daar nou bij? Twee geheel verschillende muzikale persoonlijkheden!

Ik mag ze allebei graag horen, maar hoor ook geen enkele overeenkomst. Eerder met de vroege Tom Waits, zoals aERodynamIC hierboven schreef.

Ja, inderdaad ongeveer dezelfde sfeer als Tom Waits, dat had aERodynamIc goed gehoord.
Maar wel een wat andere stem. Dus: verklaar je nader Mayo.

Ik kan nu toch stilaan gaan beweren dat Joe Henry één van mijn favoriete artiesten van de 21ste eeuw is. Ook in de jaren ’90 heeft hij enkele fraaie plaatjes gemaakt, maar toch vooral in deze eeuw, met onder andere ‘Tiny Voices’, ‘Scar’, ‘Reverie’ en vooral ‘Civilians’. En aan dat indrukwekkende rijtje heeft Henry nu ook ‘Invisible Hour’ toegevoegd; alweer een plaat die de luisteraar tot kroongetuige maakt van Henry’s onbetwiste vakmanschap, passie en zijn gave om excellente songs te smeden.

De albumhoes kan soms een weerspiegeling zijn van de inhoud van het pakje, en toen ik die onder ogen kreeg, wist ik dan ook dat het meer dan goed zat. Weer donkere, wat grauwe kleuren (ik herken er vaak een soort moedeloze hoop in), geen gebruik van hoofdletters. Het woordje songs op de achterkant tussen haakjes, met een witte, nieuwsgierige ezel waar de prikkeldraad dwars doorheen lijkt te lopen. Een illusie, uiteraard, maar welke van de twee is de illusie, de ezel of de draad? De hoes alleen al houdt me even zoet.

Goed, dat was een eerste indicatie. Laat de muzikale voorbode, ‘Lead Me On’, een tweede zijn, een forse aanwijzing in de richting van een geweldige plaat. Zoals één zwaluw nog geen zomer maakt, maakt ook één nummer nog geen plaat, maar de voortekenen waren er, net zoals goed drie jaar eerder, toen het erg mooie ‘Odetta’ (dat ik destijds helemaal plat heb gedraaid) het album ‘Reverie’ voorafging. Dat was toen een soort ode aan de folkzangeres Odetta, ditmaal krijgen we een wat lichtvoetig duet met de immer bekoorlijke Lisa Hannigan te horen. Het nummer doet me in de verte wat denken aan ‘Somethin’ Stupid’ van Frank & Nancy Sinatra, maar dan zonder de klefheid. Verder niets slechts over Sinatra, natuurlijk.

Een albumpie van 35 à 40 minuten hoef je van Henry niet te verwachten, en dat is voor sommigen onder ons misschien wel een reden om hem te weren, of toch wat minder hoog te waarderen. De beroemde spanningsboog, zullen we zeggen, blijft dan niet voor de volle duur overeind. Alleen, Joe Henry werkt niet met een spanningsboog. Hij hoeft dat in mijn ogen niet te doen, omdat hij één van die songsmeden is die louter met woorden een luisteraar als ik al een goed uur weet te boeien. Neem nu bijvoorbeeld ‘Sign’, waarop Henry rustig z’n tijd neemt, en in goed 9 minuten een fascinerend verhaal vertelt. De instrumentale ondersteuning is bovendien ook fantastisch, een combinatie van verschillende instrumenten die elk hun eigen rol spelen (de akoestische gitaar van Henry die de basis legt, samen met de bas en wat spaarzaam drukwerk nu en dan; een flukse klarinet; de mandoline). Het nummer begint al met de mooie, poëtische zinsnede “I was born in Montreal; A winter’s slip that bloomed in fall”, wat slechts de opmaat is voor één van de beste nummers van het jaar.

Henry zegt in zijn liner notes dat al deze songs misschien nog het meest van al over het huwelijk gaan, “marriage as a verb, not a noun” – over alle aspecten en de vreemde aantrekkingskracht van dit toch wel bloedserieuze verbond. Specifieke verwijzingen hiernaar heb ik niet meteen teruggevonden in de teksten, maar het gaat ‘m meer over het grote geheel, denk ik. Joe Henry is er ook niet de man naar om recht voor de raap te spreken, en verhult zijn ideeën, gevoelens en gedachten meestal in een stralend kleedje van poëzie en metaforen. Al vind je in het themanummer misschien nog wel een vrij duidelijk verwijzing terug:

“Oh, I’ve come back to plead and dance;
To forgive us both all in advance.”

Dit lijkt me een variant op de huwelijksgelofte, maar het is voor mij ook maar gissen en interpreteren, natuurlijk. Ieder maakt er, zoals zo vaak, toch het zijne van. Van elke versie bestaan er miljoenen versies.

Af en toe moet ik ook aan andere artiesten denken, hoewel Joe Henry zeer herkenbare en eigen muziek maakt. Twee namen: Laura Marling en Elvis Costello. Niet de meest voor de hand liggende namen, waarschijnlijk, maar sta me toe om dit even toe te lichten. Het wervelende gitaarspel in ‘Grave Angels’ doet me namelijk wat denken aan een nummer van Laura Marling (kan er niet meteen opkomen, vermoedelijk een nummer op ‘A Creature I Don’t Know’). Diezelfde jongedame komt mijn gedachten nog eens binnenzweven bij ‘Every Sorrow’, met alweer zo’n gitaarriedel die me aan haar doet denken. Bovendien doen vers 2 tot en met 6 van elke strofe me qua intonatie erg aan Elvis Costello denken, zoals bijvoorbeeld het onderstaande fragment:

“Memories of the cold Decembers;
Tramples roses, cloves and embers;
Gone the shadows deep divisions;
That trade on hopes with steep conditions.”

‘Alice’, het kortste nummer op de plaat, is, volgens het CD-boekje, opgedragen aan Alice Munro, oftewel de winnares van de Nobelprijs voor de Literatuur 2013. Ik kan, als leek wat het werk van Munro betreft, geen linken leggen, maar kan wel zeggen dat het, in al z’n eenvoud, ergens in mij iets losmaakt, waar ik de vinger niet goed op kan leggen. De tekst is ogenschijnlijk simpel, een beetje nietszeggend, zou je zelfs kunnen denken, maar Henry zingt het met zulk een gevoel, dat ik er elke keer weer intens van kan genieten. Als ‘Alice’ een ode is aan Alice Munro, laat deze alinea dan gerust een ode zijn aan Joe Henry.

Niet alleen Henry verdient lof op deze plaat, natuurlijk. Ik vernoemde eerder al Lisa Hannigan, die er zeker voor de helft voor verantwoordelijk is dat ik ‘Lead Me On’ zo knap vind, en die ook meeschreef aan de tekst van het titelnummer. Ook klasse-muzikanten als Greg Leisz (een befaamd sessie-muzikant, eerder ook al op o.a. ‘Civilians’ van de partij) en vaste waarden Jay Bellerose (drums), David Piltch (upright bass) en Levon Henry (klarinet en saxofoon, en tevens de zoon van Henry met zijn vrouw Melanie Ciccone, jawel, de zus van Madonna) doen hier hun spreekwoordelijke duit in het zakje. Tot slot moet ik ook zeker The Milk Carton Kids vermelden, die met hun – soms wat bevreemdende – achtergrondzang de nodige accenten verleggen. Goeie zet van Henry!

Maar natuurlijk komt de hoogste eer Joe Henry te beurt. Een groot deel van de mooie, grauw-melancholische foto’s die in het CD-boekje te vinden zijn, heeft hij zelf geschoten, waaronder een machtig beeld van een boom met ontzettend veel vertakkingen.

In afsluiter ‘Slide’ wordt er op een serene, rustige manier afscheid genomen van de luisteraar, beginnend met een vermaning (“Oh, cursed morning; who told you to rise?”), voortzettend met een aanmaning (“Oh, take my shoulders; and square them to the wind.”) en afsluit met voldongen feiten (“We’re dying to be other; but we’d kill not to become.”).

En, over de Nobelprijs Literatuur gesproken; in het CD-boekje draagt Henry zijn album ook nog op aan Seamus Heaney, een Noord-Iers dichter die de prestigieuze prijs won in 1995, en onlangs overleden is.

Dedicated to the memory of Seamus Heaney, who stood not only as Ireland’s “national lighthouse” but as a beacon to all of us skirting stones in rough water at the border of our hearts and minds – a division uncharted, unguarded, and ever-shifting. The treacherous beauty of that crossing is where we meet and abide and suffer and love, the man knew, and he kindly told us so.

Ik ben niet gelovig, maar: Amen.

4,5 sterren

Als er 1 artiest het bewijs is dat kwaliteit niet altijd garant staat voor bekendheid dan is het jammer genoeg Joe Henry wel. Volg de man al enkele albums maar tot mijn schaamte waren die albums ook een beetje op de achtergrond verdwenen dwz dat ik ze niet zo vaak meer beluister maar deze Invisible Hour bewijst dat ook dat allesbehalve ligt aan de kwaliteit (maar eerder aan teveel andere muziek).

Laat de man nu net met dit album een van zijn beste gemaakt hebben (en ik ben mee vanaf Tiny Voices) alhoewel Henry altijd hetzelfde niveau haalt, er is iets wat dit album meteen bij mij rechtstreeks in de bloedbaan deed belanden. Ten eerste zijn er daar natuurlijk de songs die oerdegelijk klinken, ten tweede zijn er de teksten die telkens weer de moeite waard zijn en ten derde is er natuurlijk die stem van Joe Henry die het geheel dat extra meegeeft.
Op een dag als vandaag waarop de regen tegen de ramen klettert en de wind de melancholie van dit album nog eens extra aanwakkert lijkt het wel degelijk een ideale herfstplaat te zijn. Toch zal dat me niet beletten om hem ook tijdens deze zomermaanden te draaien want buiten al het voorgaande is dit ook een tijdloze plaat. Zo eentje die je jaren later nog eens opzet en meteen gekatapulteerd worden naar dat moment toen je hem voor het eerst hoorde en waarschijnlijk in een ruk door er een heleboel nieuwe ervaringen aan vast plakken.
Het is zelfs onmogelijk voor mij om er hoogtepunten uit te halen wat bewijst dat dit album nergens inzakt en dus alweer over de hele lijn een verdomd fijn album is.

Joe Henry is Tom Waits, Mink DeVille en John Hiatt inéén. Of doe ik Joe daarin te kort?

Nee ik denk dat je Joe terecht tussen een drietal gelijken schaard Koos. Ieder met hun eigen unieke sound, maar alle 4 wel chroniqueurs van het dagelijks leven met een voorliefde voor de zelfkant.
Ik heb dit album lang niet beluisterd, na lange tijd treft het me meer dan destijds.

.

Toch knelt het…want Joe is niet deze 3 knasse knarren in 1, Hij heeft bijv niet de rock and roll attitude van een Mink, of de geniale gekte van Tom.