Shara Nelson - What Silence Knows (1993)

Hmmm Down That Road vond ik destijds erg goed. Maar zou anno nu niet meer weten hoe het gaat!! Eens even naar op zoek gaan...

Bijzondere fijne cd. En ook de singles Down that road, One Goodbye in Ten en Uptight zijn erg lekker. Fijne feel good pop. Ik krijg er alvast weer een zomers gevoel van..

volledig voorbij gestreefd , nutteloze plaat

Vooral bekend vanwege haar glansrol op Massive Attack's "Unfinished Sympathy" (en de bijbehorende video), en dat is jammer, want dit, haar solo debuut, is best een goede plaat, en zeker niet nutteloos, meneer Beaster. Nelson heeft een warme en soulvolle stem en zingen kan ze.

"One Goodbye In Ten" was destijds een klein (radio)hitje en het klinkt nog steeds fris en (inderdaad) erg zomers. De zang is constant en goed, het enige minpunt is de ietwat gedateerde productie van een aantal songs.

Hoogtepunt(en): het kwartet "One Goodbye In Ten", "Inside Out", "Uptight" en "Down That Road".

Meer dan een redelijk plaatje kan ik het niet vinden. Het is aardig geproduceerd en Shara kan goed zingen. Maar verder is het allemaal wel een beetje veilig en algemeen. Het Blue lines sfeertje, waarin ze op haar best was, is hier helemaal niet aanwezig en er wordt ook niets voor in de plaats gebracht. Beter hadden hier een paar triphoppers de productie op zich genomen. Dan had het een stuk spannender kunnen zijn.

Ook anno 2021 lekkere plaat

Gewoon genieten en draaien
Unfinished sympathy maar dan anders

Fijn album en een fijne stem. Natuurlijk wel wat gedateerd , maar kwaliteit blijft redelijk overeind. De genialiteit die een Unfinished Sympathy in zich heeft mis je hier, maar de beats zijn aardig en de songs ok. Zit inderdaad een zomerse vibe in dit album die mij bij het doorbreken van ons koperen ploertje naar de afdeling N doet lopen in mijn cd collectie en Shara te voorschijn doet halen. 4 sterren voor deze feelgood parel.

Unfinished Sympathy zou er zonder Shara Nelson niet zijn geweest; het liedje zat al in haar hoofd voor er überhaupt sprake was van Massive Attack, de tekst, de melodie, later is dat met behulp van de andere bandleden en co-producer Jonny Dollar ontwikkeld tot de volwaardige triphopklassieker die we nu kennen.
Geweldige plaat van Nelson. Zowel muzikaal als tekstueel een bijzondere mix van bitterheid en hoop, verlangen en verlies. Prachtige introspectieve lyrics, bezongen met die unieke, klagende powerstem van haar. Mijmeringen over, herinneringen aan het verbreken van relaties of het sterker uit een toxic relatie stappen. Zoals in Nobody, mijns inziens het beste nummer op de plaat, al zijn alle nummers favorieten: Nobody can tell me what to do, 'cause the things you told me always were untrue.
One Goodbye in Ten herinnert aan Motown en steekt vrolijk af tegen de rest, een plaat die soms down en duister in het gehoor ligt, zoals het dreigende Pain Revisited.
Down that Road heeft een meesterlijk intro waarin telkens een hamer klinkt die op een aambeeld afketst met tussendoor flarden van de speech die burgerrechtenactivist A. Philip Randolph hield tijdens de March on Washington, 1963: This revolution reverberates throughout the land touching every city, every town, every village where black men are segregated, oppressed and exploited.