Solefald - Pills Against the Ageless Ills (2001)

Sublieme plaat van Solefald!

Weer al zo'n band uit de Noorse avantgardistische (black) metalhoek, gelijk Ulver, Borknagar, Fleurety en Arcturus, bijvoorbeeld.

Solefald is wellicht de meest vreemde van het stel, luisterend naar vooral Neonism, dat werkelijk volzit met elementen uit de symfonische, progressieve hoek, jazz, drum 'n bass, rap en andere stijlen, die de metal vergezellen en samen zorgen voor een plaat waar je als zéér progressief ingestelde luisteraar (let wel, enig understatement gebruikt hier) alleen maar van kunt likkebaarden.

Pills Against the Ageless Ills is dan weer wat rechtlijniger, wat nog weinig zegt trouwens. Maar deze plaat is des te bruter en krachtiger, zeg! Des te beter! Ik ben geen fan van (pure) black metal, maar van die brute songs die hier worden gepresenteerd lust ik er wel wat.
Black metal wordt op schier perfecte wijze gemengd met symfonische, akoustische en andere klanken, op vaak zo'n gruwelijk perfecte wijze dat je het als luisteraar nauwelijks in de gaten hebt.

Invloeden van King Crimson en andere progressieve grootheden zorgen voor een zéér prettig geheel, dat bol staat van de tegendraadsheid en spanning.
De overgangen zijn zéér talrijk, en zorgen alles bij elkaar voor subtiel in elkaar geschoven songs, die een prachtige, spannende, uitdagende plaat veroorzaken.

Avantgarde! Solefald is alvast een prettige band.

Geweldige andere bands/favorieten uit het progressieve straatje zijn Sigh, Age of Silence, Ephal Duath, ...and Oceans en misschien tot op zekere hoogte Die Apokalyptischen Reiter. Wat losse albums als In The Woods - Heart of the Ages en Sceptic Flesh - DNA Revolution zijn ook geweldig. Toch spijtig dat de avant-gardische death/black paden nog steeds zo weinig bewandeld worden.