Jolie Holland - Wine Dark Sea (2014)

Op de luisterpaal!

meer blues, scheurend, gitaarerupties, maar ook een rustgevend pareltje als First sign of spring, de typische zang van J. Holland kronkelend jankend en zeurend, je moet er van houden, kan me voorstellen dat het als overdreven wordt ervaren hoewel ik nog steeds het idee heb dat ze het niet speelt maar echt echt meent.
Broeierig boeiend plaatje.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jolie Holland - Wine Dark Sea - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Jolie Holland formeerde ooit de Canadese band The Be Good Tanyas, maar stapte op voordat het trio wereldwijd werd onthaald als een rootssensatie. Daar hoeven we achteraf bezien niet om te treuren, want waar The Be Good Tanyas door stevig tikkende biologische klokken nauwelijks platen maakte, heeft Jolie Holland inmiddels een aardig stapeltje platen op haar naam staan. En het is ook nog eens een stapeltje hele goede platen.

Niemand minder dan Tom Waits gaf de solocarrière van Jolie Holland ooit een flinke zet in de goede richting en haalde haar vervolgens binnen bij het prestigieuze ANTI label. Diezelfde Tom Waits duikt nu nadrukkelijk op als, toch wel wat onverwacht vergelijkingsmateriaal bij beluistering van Jolie Holland’s nieuwe plaat Wine Dark Sea.

In de openingstrack gieren de gitaren, beuken de drums en neemt een gruizige onderlaag bezit van de speakers. In diezelfde openingstrack schuurt en piept de stem van Jolie Holland en lijkt het vrouwelijke equivalent van Tom Waits geboren. NoDepression.com omschrijft het overigens als “Hank Williams got together with Velvet Underground” en ook dat is een mooie en relevante omschrijving.

Het is een openingstrack die aankomt als de bekende mokerslag, zodat het goed nieuws is dat de luisteraar in de tweede track even mag bij komen. Dat duurt niet lang, want ook in een traditioneel aandoende pianoballad wordt al snel naar een climax toegewerkt, beginnen de gitaren weer te ronken en stijgt de temperatuur binnen een paar minuten met enkele graden.

Wine Dark Sea is zelfs voor Jolie Holland begrippen een buitengewoon rauwe en ongepolijste plaat. Dit met name door het gruizige en bij vlagen snoeiharde gitaarwerk, maar ook de productie en de uit duizenden herkenbare en waarschijnlijk niet voor iedereen aangename vocalen op de plaat dragen bij aan de donkere en vaak zelfs wat grimmige sfeer op Wine Dark Sea.

De plaat klinkt anders dan het vroege werk van Jolie Holland, maar is toch een typische Jolie Holland plaat, die hier en daar ook wel haakjes heeft naar de oude platen van de Texaanse singer-songwriter.

Jolie Holland kiest nooit voor de makkelijkste weg en verwerkt op geheel eigen wijze invloeden uit meerdere decennia Amerikaanse rootsmuziek. Dat varieert nog altijd van nachtclub jazz tot traditionele country en van indringende folk tot soulvolle blues, maar dit keer voegt Jolie Holland er zoals gezegd zompige en aardedonkere rockmuziek aan toe.

Hoe hard de gitaren ook tekeer gaan, Jolie Holland blijft een rootsmuzikanten die de tradities van de verschillende genres eert en altijd mooie en indringende verhalen vertelt. Zelf hou ik wel van het wat stevigere werk, maar ook liefhebbers van meer ingetogen rootssongs zullen Wine Dark Sea uiteindelijk weten te waarderen.

Persoonlijk ben ik inmiddels al heel wat dagen diep onder de indruk van deze plaat. Jolie Holland wist zich in haar oeuvre altijd al te vernieuwen, maar zet nu een aantal flinke stappen in de richting van een volstrekt uniek geluid. Het is een geluid dat confronteert en hier en daar zelfs bang maakt, maar op een gegeven moment heeft de plaat je bij je strot en is er aan ontkomen onmogelijk.

Jolie Holland opereert ondanks een aantal fantastische platen altijd nog wat in de marge, maar verdient zo langzamerhand een standbeeld. Of op zijn minst erkenning als grootheid in het genre, precies zoals Tom Waits al weer heel wat jaren geleden voorspelde. Erwin Zijleman

Intrigirend plaatje. Jazz vuige blues distortion, ik hoor eigenlijk niet echt Tom Waits maar meer oude Cave en Beasts of Bourbon, en ook wel oude PJ maar what the hell, is niet zo interessant waar je op ljkt maar wat ze doet. Oordeel volgt na een paar luisterbeurten.

Tijdens het huidige WK voetbal heeft Jolie haar naam natuurlijk wel mee. Vandaar ook deze recensie uiteraard! Maar ook wel een beetje omdat Jolie Holland een zeer constant oeuvre heeft, en nu weer met een erge goede plaat op de proppen is gekomen. Holland haar muziek karakteriseert zich door vol te zitten van verschillende invloeden; zo denk je op sommige nummers naar een hedendaagse Billie Holiday, of een spannendere versie van Norah Jones, te luisteren, de andere keer zit ze keihard te rocken in de stijl die soms zelfs doet denken aan Tom Waits. Veel overstuurde gitaren, vaak doordrenkt met blazers en ontzettende lekkere, onvoorspelbare ritmes en instrumentatie. Een absolute aanrader dus, en dan heb ik het nog niet eens over
het nieuwste album gehad: Wine Dark Sea.

Wine Dark Sea begint met het stuwende On And On, dat gekenmerkt wordt door harde drums, lekkere ontsporende en meanderende gitaar-riffs (die zelfs naar het einde toe volledig ontploffen), maar vooral door haar stem. Dat is zo'n typische love-it-or-hate-it stem. Af en toe een beetje zeurend, maar wel ontzettend knap en uitermate passend bij de opzwepende, krachtige muziek die ze altijd uitbrengt. De andere kant van het Jolie Holland spectrum wordt vervolgens betreden op First Sign of Spring. Zwoele piano instrumentatie, het ritme een paar versnellingen omlaag en ineens horen we daar die waanzinnige jazz-zangeres die ze ook kan zijn. Zeker als we daarbovenop een heerlijk gedempte trompet te horen krijgen. En zoals deze twee openingsnummers zit het hele album in elkaar. De hele tijd horen we afgewisseld zwoele jazzy aangezette nummers, rockers waarbij losbandig experiment niet ver weg is, en telkens een geweldige band. De band van Holland is gewoonweg overtuigend en sterk. De gitaar-ritmes zijn heerlijk, de bassist is veelzijdig en houdt het telkens spannend en al die blazers die we telkens horen maken van Wine Dark Sea een prachtig album.

Wine Dark Sea is al weer Jolie Holland haar 6e album sinds 2003. Of het haar beste is, zal de tijd moeten leren. Maar niet eerder slaagde de combinatie van experiment en sfeer zo goed. En die stem? Dat maakt deze artieste bijzonder intrigerend. Een klasse plaat. Hup Holland!
Pat-sounds: Album Jolie Holland - Wine Dark Sea (2014) - pat-sounds.blogspot.nl