Preacher Stone - Preacher Stone (2010)

Kwam heel gek bij deze band terecht op youtube een aantal jaar geleden net voordat ze hun debuutalbum uitbrachten. Dit was dus hun debuutalbum en ik moet zeggen, beste southernrock album van het nieuwe millennium. Geweldige sound die deze 5 heren naar buiten brachten. Catchy songs, goede riffs, lekkere solo's en dat allemaal met het wel bekende vleugje blues wat zo kenmerkend is voor Southern Rock. Het is dan ook niet voor niets dat ze hoge verwachtingen schepten met dit album, de nieuwe Skynyrd werden ze al genoemd. En ik moet zeggen, best wel terecht als je naar dit album luistert. Natuurlijk heeft Ronnie Riddle niet dezelfde magnifieke stem als de Van Zants, maar zijn teksten zijn zeker van hetzelfde niveau (heeft misschien ook te maken met zijn achtergrond als Engels leraar). De twee gitaristen, waarvan Marty Hill nog steeds in de band zit, vullen elkaar perfect aan en hun afwisseling in de solo's zijn ook heerlijk. Elke song heeft daarnaast ook nog een gitaarriff waar je 'u' tegen zegt.

De eerste 6 songs zijn echt fantastisch en als ze dat vol hadden gehouden tot het eind had deze de volle laag verdiend. Not Today is een southern rock liedje die je niet meer zo hoort, bij mij in ieder geval een classic en is niet voor niets ook langs geweest in de serie Sons of Anarchy.
Livin' Proof, That's Just The Whiskey Talking en Brother's Keeper zijn allemaal heerlijke laidback blues/rock liederen die tot de perfectie zijn uitgevoerd. Goede teksten met natuurlijk een Amerikaans nationalistisch tintje in Brother's Keeper, maar hé, het blijft Southern Rock. Old Fashioned Ass Wooping Sum Bitch is het hardste nummer op deze plaat. Goede, harde riff met een fantastische solo. Blood From A Stone is daarnaast het rustigste nummer maar heeft een lekkere bluesfeel, ook de solo hier is uitstekend. Laat zien dat ze van meer markten thuis zijn.

De laatste 4 songs zijn niet persé slecht, het trekt gewoon minder mijn interesse. Een liedje over Tractor Pull, ok. Elektronische sound voor de zang hier was niet echt nodig maar gitaarwerk is weer meer dan prima. Homegrown Hoedown en Southern Hospitality laten ook weer echt zien dat ze van het platteland in Amerika komen. Prima, maar niks speciaals. Mother To Bed is naar mijn mening de minste van de plaat.

De eerste 6 zijn dus meer en meer dan de moeite waard om dit album te beluisteren. Belooft een goede lichting southern rock te worden samen met Hogjaw. Jammer dat het tweede album van de heren ietsje minder was en de derde weer ietsje minder. Hoop dat ze dit niveau weer een keer kunnen behalen.

Leuk dat je ze ook kent , ooit een keer live zien spelen in the States . Goede music en super aardig volk