Shabazz Palaces - Lese Majesty (2014)

Benieuwd naar. Vorig album en de Digable Planets albums zijn fantastische werken!

First listen op NPR: NPR Media Player

Op Lese Majesty komen maar liefst achttien nummers in krap drie kwartier langs. Het opvallende is dat deze plaat zich niet 'gedraagt' als andere hiphopalbums waarop een grote hoeveelheid tracks samen nog onder een uur klokken. Vaak hebben zulke albums iets collageachtigs: korte liedjes worden afgewisseld met instrumentals en gesproken tussenstukjes, waardoor er een wat chaotische lappendeken ontstaat. Op Lese Majesty is dit niet het geval: de tracks vloeien geregeld in elkaar over, en zeker tijdens de eerste luisterbeurten is het moeilijk te zeggen waar het ene nummer eindigt en het andere begint.

Muzikaal heeft Lese Majesty weinig met hiphop te maken, op een incidentele traditionelere beat na. Het muzikale landschap wordt gevormd door sciencefictionachtige synthesizers, ondersteund door de flinke laag bas van een (jaren tachtig-)drumcomputer. Vaak klinken de nummers bedwelmend, maar ze kunnen ook koortsachtig en soms een beetje drammerig zijn.

Afstandelijke plaat. De ijskoude electronics bevriezen elke toegang. Toch fascineert het dermate dat je aan de poorten blijft krabben. De aaneenschakeling van impressies laat de muziek heftig opborrelen, het sijpelt alleen niet altijd tot diep vanbinnen. Ik gok op een 3,5* voor dit uitdagende album, maar het kan er evengoed een volledige ster blijken naast te zitten. In eender welke richting.

Blijft toch weer hangen, misschien wel de plaat van het jaar voor mij. Ik weet niet precies wat het is, wat de heren van Shabazz Palaces nu zo goed doen, dat maakt het allemaal nog een stuk interessanter.

De cover is echt hypnotiserend. De muziek klinkt alsof het dat ook moet kunnen zijn, maar slaagt daar bij mij totaal niet in. Toch is dit typisch van die muziek die ik over een half jaar nog eens op moet zetten, omdat het dan net precies kan zijn wat ik nodig heb.

Dit heb ik ook wel een beetje. Blijft niet meteen aan de ribben kleven maar weet desondanks toch zeker te fascineren. Dat de mannen originele ideeën hebben staat buiten kijf, en als een soort 'missing link' tussen ambient en hiphop is het best uniek, maar het lijkt wat hit and miss. Dawn in Luxor of #cake vind ik bv. erg sterk, maar er staan ook nummers tussen die amper de naam waardig zijn, lijken enkel vaag uitgewerkte ideeën.
Een betere MC zou al veel helpen, een goeie producer om wat meer lijn te brengen mss ook?

Moet er nog wat meer naar luisteren om te kunnen uitmaken of ik dit nu echt geslaagd vind of niet.

Ik vind Butterfly één van de meest onderschatte MC's aller tijden, voornamelijk vanwege het Shabazz Palaces project; hij interpreteert de muziek zoals anderen dat zelden doen, waardoor alles mooi samen vloeit.
Allemaal heel natuurlijk, op gevoel; je krijgt nooit het idee dat hij op automatische piloot wat referenties erbij plakt, elke tekst is bedoeld voor de beat waarop hij geschreven is. Dat is prachtig.

Mee eens, ik zou hier ook echt geen andere rapper bij willen eigenlijk. Lekker eigenzinnige rapper, met een heel eigen stijl, daar hou ik wel van. Bovendien vind ik hem perfect bij de muziek passen.

Ik ken overigens alleen Forerunner Foray, #Cake, en Motion Sickness, waarvan ik voornamelijk Motion Sickness heel erg goed vind. Moet toch eens het album checken, ben best benieuwd hoe dat uitpakt met al die korte nummers.

Misschien vraagt zo'n onconventionele muziek wel om een onconventionele rapper, ik moet toch nog behoorlijk wennen in ieder geval.

Ondanks hier en daar een nummer dat best ok klinkt weet dit album me niet over de hele lijn te overtuigen. Het geheel is net te fragmentarisch en klinkt interessanter voor degenen in de studio die het maken dan voor deze luisteraar. Zit constant met het gevoel dat hier meer had kunnen inzitten.