Jude Cole - A View from 3rd Street (1990)

Jaren geleden hoorde ik eens het nummer Time for Letting Go, een ballad waar weinig op aan te merken is. Niet glad, niet gelikt en ook niet overgeproduceerd. Vooral het cleane, maar eigentijdse zanggeluid van Jude Cole viel me daarbij op.

Op de gok heb ik deze plaat vervolgens gecheckt, waarbij de lijn van Time for Letting Go op overtuigende wijze wordt doorgetrokken. Het is hooguit wat vrijblijvend en op bepaalde punten niet origineel, maar daar maal ik in dit geval niet om. De overtuigende zang van Jude Cole maakt veel goed, de man is gezegend met een radiovriendelijke, maar opvallende stem.

Jude Cole is er in geslaagd een vrij goed en gevarieerd album te maken, dat van mij een krappe 3,5* krijgt. De behoefte om ander werk van hem eveneens te checken heb ik voorlopig nog niet, maar dat kan nog veranderen.

Via een compilatie met rocknummers kwam ik ooit eens in aanraking met het nummer Time for Letting Go. Ik vond het direct een prima nummer, ondanks dat het wel erg catchy en Amerikaans klonk. Het nummer deed me destijds een beetje denken aan Missing You van John Waite.

Cole heeft een prima, radiovriendelijke stem en ik vind het een beetje gek dat hij nooit echt doorgebroken is. De rest van het album ligt in de lijn van Time for Letting Go, hoewel dat niveau verder nergens meer gehaald wordt. Dat is geen schande, want toch is dit een plaat die ik van tijd tot tijd graag opzet: 3*.

De (uiteraard alleen Amerikaanse) hit van het album is evenwel Baby it's tonight, dat de top 20 haalde in de VS. Ook een heerlijk nummer als je van dit soort radiovriendelijke Amerikaanse rock houdt. House full of reasons is een andere uitschieter.

Cole is een grote onbekende in Nederland, en aan de waarderingen te zien ook op MusicMeter. Toch is het zeer verdienstelijke singer-songwriter, maar dan wel in het genre dat liefhebbers plegen aan te duiden als AOR. Clean geproduceerd, maar net niet té. Prima zanger met gewoon goede liedjes. Ik heb meerdere CDs van hem, maar dit is volgens mij zijn beste en in elk geval zijn meest succesvolle. Opvolger Start the car (1992) neight iets meer naar een aardser Springsteen/Mellencamp-geluid. Dat jasje staat hem ook goed trouwens.