Lionel Marchetti - 23 Formes en élastique (2013)

Poeh, dit is bijzonder zwaar en taai werk. Het is soms zelf behoorlijk moeilijk om door de noise-collages heen te komen. Gelukkig wordt dat echter vaak wel afgewisseld met drones en prettige elektronische breisels. Op vele momenten komen daar vreemde intermezzo's bij met spraak, field recordings, feestelijke folkmuziek en een Spaans gitaartje. Tussen de gestoorde krassende elektronische geluiden vallen er ook vaak enige onheilspellende rustgelegenheden. Een apart mengsel dat Marchetti's idee van musique concrete vormt. Iets dat ook duidelijk tot uiting komt in zijn compositie My Dream, My Drone dat door merg en been gaat. Punt blijft dat het zeer knappe brouwsels zijn die Marchetti op zijn laptop in elkaar heeft gezet, maar het is uitermate lastige muziek dat mij eigenlijk vaker niet dan wel raakt. Bewonderen kan ik het, maar voelen kan ik deze excentrieke muziek nochtans niet.

3/5