Matt Elliott - Drinking Songs (2005)

Erg sfeervolle en subtiele plaat.

4*

Leuk Brain Stew

Zeker Stompie

Nou ja, leuk is anders, wel een plaat die zijn naam eer aan doet en lekker depressief klinkt.

What's Wrong vind ik wel erg dramatisch gezongen en toch spreekt me dit wel aan. Geweldige hoes ook, ik word hierdoor gelijk nieuwsgierig naar meer.

De zwaarmoedige sfeer van deze plaat stort mij in de melancholieke diepte. Knap dat Matt Elliott die gevoelens kan oproepen want hij schijnt toch gelukkig getrouwd te zijn

Ik trek dit niet. Zwaarmoedig is nog een understatement. En dat terwijl ik in een melancholische bui zit.

Deze staat weer eens op... Wat een wereldplaat is het toch: 'The Kursk':

2010 wordt een Matt Elliott-loos jaar naar het zich laat aanzien. Toch jammer. Een van mijn favorieten sinds ik 'm ooit live zag. Melancholieke dieptes, vooral dat tweede ook op meerdere manieren.

Heftige plaat ook, 118 mensen die de dood vonden. Ik neem aan dat het daar op gebaseerd is.

phoeh! wat een ontdekking!

prachtige emotionele muziek, lang uitgesponnen soms en absoluut enig in zijn soort. ik ben echt helemaal totaal verkocht en verknocht...

En eenmaal in die diepte wordt het vrij lastig om daar uit te klimmen.. Ik luister hier vol bewondering naar, maar het laat mij een kant van het bestaan zien, of liever gezegd voelen, die ik niet wil voelen.. Leed, leed en nogmaals leed.. Tot de dood erop volgt.
En daarna niets.

Goede 'drinking vibe' op dit album. De muziek gedijt het beste komend vanaf de achtergrond, om even in je hoofd te nestelen, als een gedachte die je je ook meteen niet meer herinnert.
Hoogtepunt voor mij is 'The Maid We Messed'.

Dit is niet muziek die zich "even in je hoofd nestelt". Dit is muziek die je het (menselijk) bestaan laat overzien, muziek waar het gezamenlijke lijden van ons ongelukkigen op een wonderschone, maar tegelijk confronterende en gekwelde manier duidelijk en intens voelbaar wordt gemaakt..

Nee, dit nestelt niet even in je hoofd, maar opent deuren in je bewustzijn die je het liefst gesloten wilt houden. En achter die deuren vind je de harde werkelijkheid.

Wat doet die 20 minuutjes tellende drum'n'bass-workout op dit album? Over uit de toon vallen gesproken.

Nou ja, dat was z'n schtick onder de naam Third Eye Foundation....

Mooi, indringend, zwaarmoedig, gevoelig, confronterend, ontroerend en vooral boeiend. Matt Elliott weet hoe hij zijn luisteraar aan de speakers weet te binden. Tjonge deze artiest laat horen en voelen dat er een donkere kant aan het leven zit. Heerlijk. Proost Matt. Luister ook naar zijn waanzinnig goeie Broken Man album. Fantastisch.

The kursk doet mij denken aan een stel russen die op een onderzeeër zich klem zuipen terwijl ze liederen over hun vaderland en geliefden zingen. Geweldige muziek die je emoties zeker weten te raken. Toch wordt het album afgewisseld met sterke en minder sterke songs.

Een intrigerend plaat, zeker niet om elke dag op te zetten. Ik luisterde deze in een avondtrein en dat maakt hem des te indringender. Naar buiten kijken terwijl dit album zich in haar bijzondere tempo ontvouwt.
Of het de muziek was of de avond, ik dommelde halverwege een beetje weg, maar bij The Kursk was ik weer helemaal bij. Bijzonder hoe Matt dit album tweestemmig of bijna met een koor laat klinken, ik weet namelijk niet of dit effecten zijn of dat het daadwerkelijk een groep mensen is.
Het laatste nummer.. tja. Niet een nummer dat ik vaak zal opzetten. Of het uit de toon valt weet ik eigenlijk niet, de drums doen zijn intrede op een hele hypnotische snelle manier maar het nummer zelf vind ik iets te lang. Het had tot een goede climax kunnen komen binnen 10. Bijblijven doet het in ieder geval wel. Voor nu drie sterren, als het binnenkort misschien wat meer kan landen verhoog ik dit nog.