Jack O' the Clock - Night Loops (2014)

Jack O' the Clock. Waar staat die komma eigenlijk voor?

Al vanaf de eerste tonen is het duidelijk, dit is inventieve muziek met een hoofdletter I. Progressief en folkloristisch. Jazz - en blues klanken. Slimme percussie en fijne akoestische passages. Avant-gardistische kamerrock die ondanks de ongebruikelijke ingrediënten makkelijk te behappen is, dat wil zeggen … als je bereidt bent om te investeren in luistergenot. Want dat is het. Luistergenot.

Telkens hoor je weer iets nieuws. Iedere keer wringt een ander instrument zich op de voorgrond. Viool, drums of saxofoon, cello of klarinet. Een hakkebord, pijporgel of fagot. Een kinderstem of nerveus gekakel tussen vervormde of hoog sensitieve singer-songwriters americana die met percussieve insecten strijden op het rijke pallet van deze avant-kamer-rock.

Oja, voor ik het vergeet. Die komma staat voor Owns – bezit! Dat wil zeggen … Jack Owns the Clock, zet hem even stil met een album dat de tand der tijd ruimschoots zal weten te weerstaand.

Helemaal met de vorige schrijver eens, dit is puur luistergenot! Erg afwisselend, vaak experimenteel maar meestal toch nog best toegankelijk. Mijn recensie op Progwereld.

Dankzij de berichten bij de nieuwe CD van Steven Wison hier met hoge verwachtingen naar gaan luisteren. Met de deur in huis: wat een teleurstelling!
En om misverstanden te voorkomen, nee ik hoor niet bij het groepje mensen dat alles wat Steven uitbrengt automatisch de hemel inprijst. Zo zijn er maar weinig nummers van No-man die ik echt kan waarderen. Maar o wat zijn Steven's laatste 2 solo albums sterk.

Terug naar Jack 'O The Clock. Ik zal er weinig woorden aan vuil maken.
Voor een zeer select groepje liefhebber (2 stemmen?!) zal dit ongetwijfeld luistergenot zijn. En ook is het in muzikaal opzicht ongetwijfeld een hoogstandje. Maar ga nu niet zeggen dat deze klanken best toegankelijk zijn.

Dat 'best toegankelijk' staat natuurlijk wel direct na ' vaak experimenteel'. Zoals ik in mijn recensie al schrijf staan hier meerdere nummers op die best een catchy melodielijn hebben en minstens de helft van de nummers lijkt bij eerste beluistering erg ontoegankelijk maar dat blijkt na meerdere luisterbeurten best mee te vallen. Maar goed, die meerdere luisterbeurten zul je het vast niet gegeven hebben, al aannemend dat je de plaat in zijn geheel beluisterd hebt.

De hele link met Steven Wilson volg ik verder niet.

Tja Brunniepoo, ik heb het toch echt geprobeerd. Dat de ontoegankelijkheid na vaker beluisteren overgaat in luistergenot geldt dus niet voor iederen. Niet erg lijkt me en bovendien maar goed dat we niet allemaal dezelfe smaak en dezelfe mening hebben.

De bedoeling van de link met Wilson was om duidelijk te maken dat ik niet alles wat ik met Wilson's werk vergelijk per definitie minder goed vind.

De ontoegankelijkheid gaat in sommige gevallen over in toegankelijkheid (in sommige gevallen dan, zoals Come Back Tomorrow en Down Below, in andere waag ik dat ook na herhaalde beluistering ten zeerste te betwijfelen), maar uiteraard staat toegankelijkheid niet gelijk aan luistergenot, net zoals ontoegankelijkheid luistergenot niet in de weg hoeft te staan.

Overigens verwacht ik verder ook niet dat al te veel gebruikers hier veel plezier gaan beleven aan Night Loops, al moet het album toch bij wel meer dan twee gebruikers in de smaak kunnen vallen.

Weer eens opgezet en oh oh oh wat blijft dit een puik werkje.

Mee eens, dit is een erg mooie plaat!