The Duhks - The Duhks (2005)

Veelal wordt dit gezien als het debuut van deze Canadese folkband, maar dat is het niet. Het debuut is in eigen beheer uitgegeven en dit is het eerste album bij een label, in dit geval Sugar Hill. Bela Fleck produceert dit album en speelt ook zo nu en dan mee op banjo, ook Paul Brady is op zijn eigen "You and I' nummer actief als achtergrondzanger.
The Duhks (spreek je uit als 'ducks') bestaat uit 5 leden. Jessica Havey is the lead zangers met eens stevige stem , maar op een aantal nummers is dat Tania Elizabeth met een lieflijker geluid. Je hoort dat wel direct, het zijn totaal andere stemmen. Zeker in duet klinkt het bijzonder mooi.
Leonard Podolak is zo'n beetje de leider van het stel, verzorgt soms ook de lead vocals, en speelt banjo en viool. Jordan Mc Connel verzorgt ook op een lied de lead vocals, speelt gitaar, low wistle en doedelzak en als laatste is daar Scott Senior die verantwoordelijk is voor de percussie.

Wat vooral opvalt is de de instrumentale virtuositeit van de band, die is bijzonder goed op technisch vlak. Met een aanpak die ergens tussen Ollabelle en de Indigo Girls in zit, en ook wel iets heeft van artiesten als Nickel Creek en Béla Fleck, is het niet verwonderlijk dat de groep er binnen 60 minuten in slaagt een brede strook door de (folk) muziekgeschiedenis te banen, een strook die alles omvat van Ierse reels tot traditionele gospel-bluesmengsels, maar ook de hedendaagse folk van en zelfs wat reggae-getinte pop.

Voortgestuwd door de multiculturele percussie van Scott "Señor" Senior, klinkt veel van het materiaal erg direct en strak, terwijl viool, gitaar en banjo daaromheen draaien en wervelen. Met name een paar spirituals (Death Came a Knockin' en True Religion) krijgen een geheel eigen aanpak door Latijns-Amerikaanse ritmes, terwijl de Keltische medley genaamd 'Gene's Machine' juist een een subtiele oosterse groove krijgt. Andere nummers hebben soms een progfolk invalshoek,een beetje a la Kansas uit de jaren 70. Naast de cover van Paul Brady is er ook een cover van Leonard Cohen (Everybody knows) en van Sting (Love is the seventh wave). Leuk is het dat er ook een Frans nummer in staat, een beetje cajun achtig, doet gelijk denken aan Quebec.
Niet alles is geweldig, maar het grootste deel van dit album is opwindend en vol inspiratie, waardoor het een mooi folk/americana/roots/cajun/bluegrass album is geworden met een geheel eigen geluid.