Mike Tramp - Capricorn (1997)
mijn stem
6 stemmen
Denemarken
Rock
Label: CNR
-
Already Gone (3:51)
-
If I Live Tomorrow (3:37)
-
Here I Don't Belong (4:48)
-
Heart of Every Woman (4:19)
-
Have You Ever (4:17)
-
Better Off (3:53)
-
Had I Not Complained (4:16)
-
Running Out of Life (3:05)
-
Wait Not for Me (4:57)
-
Love Will Come and Go (4:19)
0
geplaatst: 17 november 2011, 19:58 uur
Zeer geslaagd solo album van Mike! Geen hardrock meer ala White Lion maar gewoon lekkere rock die heerlijk wegluistert. Zijn stem blijft magistraal, ook bij deze stijl rock.
1
geplaatst: 24 mei, 11:13 uur
Gisteren op (wit) vinyl meegenomen bij de platenboer. Wist helemaal niet dat deze op lp was uitgebracht. Blijft een lekkere plaat. Heel anders dan White Lion of Freak of Nature. Het niveau van die bands haalt deze schijf niet wat mij betreft. Ook heel anders qua opzet en stijl dus ook niet eerlijk om te vergelijken eigenlijk. Dit gaat veel meer richting singer/songwriter met een rock randje. Tom Petty, Bob Seger en dat soort mannen schieten me te binnen. De stem van Mike blijft genieten en past ook dit jasje. En met 10 nummers duurt het ook precies lang genoeg.
1
geplaatst: 24 mei, 13:53 uur
Michael Trempenau was eind jaren 70 actief met een popbandje genaamd Mabel en was daar relatief succesvol mee.
Men kreeg het advies om hardrock te gaan spelen en zo geschiedde. De band werd Studs gedoopt en in 81' kwam het debuut op de markt.
De heren droomden echter groot en de Verenigde Staten bleek het grote doel, de naam werd weer aangepast naar The Danish Lions, volgt u het nog.
Er werden enkele demo's opgenomen waarbij de bandleden terugkeerden naar Denemarken.
De zanger bleef echter achter en liet zijn naam veranderen in Mike Tramp, om commercieel door te kunnen breken is dat niet vreemd.
Met de talentvolle gitarist Vito Bratta werd White Lion opgericht.
Tramp bleek erg succesvol met White Lion, de hardrock bleek goed toegespitst te zijn op de heersende trends, maar was onderscheidend genoeg om op eigen benen te staan.
Na het uiteengaan van White Lion richtte Mike het collectief; Freak of Nature, een band met een aardig debuut maar hierna stapte men op de trein die koers zette richting alternatieve rock.
Man's solodebuut heeft mij nooit kunnen bekoren, het songmateriaal is mij te vrijblijvend en ontbeert ook spanning.
Vreemd hoe een soloplaat als A Place to Call Home van Joey Tempest - dat een zelfde insteek en signatuur kent - mij dan weer aanspreekt en Capricorn niet.
Volgens mij waren de kritieken over dit plaatje destijds nog redelijk positief, ik word er jammergenoeg niet warm of koud van.
Ook al zijn andere solo worpen heb ik aan een luisterend oor onderworpen, maar het muzikaal gebodene weet mij maar amper te overtuigen.
Men kreeg het advies om hardrock te gaan spelen en zo geschiedde. De band werd Studs gedoopt en in 81' kwam het debuut op de markt.
De heren droomden echter groot en de Verenigde Staten bleek het grote doel, de naam werd weer aangepast naar The Danish Lions, volgt u het nog.
Er werden enkele demo's opgenomen waarbij de bandleden terugkeerden naar Denemarken.
De zanger bleef echter achter en liet zijn naam veranderen in Mike Tramp, om commercieel door te kunnen breken is dat niet vreemd.
Met de talentvolle gitarist Vito Bratta werd White Lion opgericht.
Tramp bleek erg succesvol met White Lion, de hardrock bleek goed toegespitst te zijn op de heersende trends, maar was onderscheidend genoeg om op eigen benen te staan.
Na het uiteengaan van White Lion richtte Mike het collectief; Freak of Nature, een band met een aardig debuut maar hierna stapte men op de trein die koers zette richting alternatieve rock.
Man's solodebuut heeft mij nooit kunnen bekoren, het songmateriaal is mij te vrijblijvend en ontbeert ook spanning.
Vreemd hoe een soloplaat als A Place to Call Home van Joey Tempest - dat een zelfde insteek en signatuur kent - mij dan weer aanspreekt en Capricorn niet.
Volgens mij waren de kritieken over dit plaatje destijds nog redelijk positief, ik word er jammergenoeg niet warm of koud van.
Ook al zijn andere solo worpen heb ik aan een luisterend oor onderworpen, maar het muzikaal gebodene weet mij maar amper te overtuigen.
0
geplaatst: 25 mei, 10:36 uur
Geinig dat je die plaat van Tempest erbij haalt. Daar moest ik ook aan denken namelijk bij het luisteren naar Capricorn. Maar dit is toch meer richting rock dan die van Joey. En dat niveau haalt deze zeker niet maar ik wordt er toch zeker wel warm of koud van.
0
geplaatst: 26 mei, 00:28 uur
milesdavisjr schreef:
Michael Trempenau was eind jaren 70 actief met een popbandje genaamd Mabel en was daar relatief succesvol mee.
Men kreeg het advies om hardrock te gaan spelen en zo geschiedde. De band werd Studs gedoopt en in 81' kwam het debuut op de markt.
De heren droomden echter groot en de Verenigde Staten bleek het grote doel, de naam werd weer aangepast naar The Danish Lions, volgt u het nog.
Er werden enkele demo's opgenomen waarbij de bandleden terugkeerden naar Denemarken.
De zanger bleef echter achter en liet zijn naam veranderen in Mike Tramp, om commercieel door te kunnen breken is dat niet vreemd.
Met de talentvolle gitarist Vito Bratta werd White Lion opgericht.
Tramp bleek erg succesvol met White Lion, de hardrock bleek goed toegespitst te zijn op de heersende trends, maar was onderscheidend genoeg om op eigen benen te staan.
Na het uiteengaan van White Lion richtte Mike het collectief; Freak of Nature, een band met een aardig debuut maar hierna stapte men op de trein die koers zette richting alternatieve rock.
Man's solodebuut heeft mij nooit kunnen bekoren, het songmateriaal is mij te vrijblijvend en ontbeert ook spanning.
Vreemd hoe een soloplaat als A Place to Call Home van Joey Tempest - dat een zelfde insteek en signatuur kent - mij dan weer aanspreekt en Capricorn niet.
Volgens mij waren de kritieken over dit plaatje destijds nog redelijk positief, ik word er jammergenoeg niet warm of koud van.
Ook al zijn andere solo worpen heb ik aan een luisterend oor onderworpen, maar het muzikaal gebodene weet mij maar amper te overtuigen.
Michael Trempenau was eind jaren 70 actief met een popbandje genaamd Mabel en was daar relatief succesvol mee.
Men kreeg het advies om hardrock te gaan spelen en zo geschiedde. De band werd Studs gedoopt en in 81' kwam het debuut op de markt.
De heren droomden echter groot en de Verenigde Staten bleek het grote doel, de naam werd weer aangepast naar The Danish Lions, volgt u het nog.
Er werden enkele demo's opgenomen waarbij de bandleden terugkeerden naar Denemarken.
De zanger bleef echter achter en liet zijn naam veranderen in Mike Tramp, om commercieel door te kunnen breken is dat niet vreemd.
Met de talentvolle gitarist Vito Bratta werd White Lion opgericht.
Tramp bleek erg succesvol met White Lion, de hardrock bleek goed toegespitst te zijn op de heersende trends, maar was onderscheidend genoeg om op eigen benen te staan.
Na het uiteengaan van White Lion richtte Mike het collectief; Freak of Nature, een band met een aardig debuut maar hierna stapte men op de trein die koers zette richting alternatieve rock.
Man's solodebuut heeft mij nooit kunnen bekoren, het songmateriaal is mij te vrijblijvend en ontbeert ook spanning.
Vreemd hoe een soloplaat als A Place to Call Home van Joey Tempest - dat een zelfde insteek en signatuur kent - mij dan weer aanspreekt en Capricorn niet.
Volgens mij waren de kritieken over dit plaatje destijds nog redelijk positief, ik word er jammergenoeg niet warm of koud van.
Ook al zijn andere solo worpen heb ik aan een luisterend oor onderworpen, maar het muzikaal gebodene weet mij maar amper te overtuigen.
Ja, ja, Mabel stond nog op het Eurovision 1978
https://www.youtube.com/watch?v=FxG5uKBd2vU
Tramp vertrok in 1981 naar Spanje waar hij het management van Van Halen wist te overtuigen om als chauffeur meen ik de band rond te rijden voor promo zaken. In de hotelkamer van DLR liet Tramp met trots het album van Studs zien en David zei toen iets in de trant van "dit gaat nooit werken in Amerika met deze naam, ze denken dan dat jullie een homo band zijn".
Tramp kreeg de laatste spaarcenten van ma Tramp om naar Amerika te vliegen en in de Whiskey-a-go-go raakte Tramp de eerste avond al in Amerika in gesprek met Vitto.
Het eerste album kwam tot grote teleurstelling alleen uit in Japan maar bereikte Amerika toch omdat het album werd opgepikt door de grotere radiostations. De opvolgers uit 1987 sloeg eigenlijk in als een bom en ze scoorde twee top 10 hits in Amerika. De opvolger Big Game behaalde ook platina en daarna ging het bergafwaarts met White Lion. In plaats dat het geld binnenstroomde kreeg Tramp een rekening van de IRS van ruim een miljoen dollars. Tramp vertrok naar Tasmanië en later vanuit en Jakarta waar hij 15 jaar heeft gewoond zijn huidige loopbaan opgebouwd.
0
geplaatst: 26 mei, 08:55 uur
Ik heb deze naar aanleiding van de discussie gisteren ook maar weer eens gedraaid. En ik ben bevestigd in de mening die ik al had: nee, behalve het herkenbare stemgeluid van Mike Tramp herinnert dit in het geheel niet aan het veel zwaardere geluid van White Lion of Freaks of Nature. Al doen er wel enkele leden van beide bands op mee.
Maar het is wat het is: een vrij overtuigende poprockplaat met overwegend sterke nummers. Niet wereldschokkend, maar blijft goed overeind. Veel nummers hebben een akoestische basis, maar het blijft wel degelijk en lekkere rockplaat. Het totaalgeluid 'ademt' en laat de stem van Mike Tramp goed tot zijn recht komen.
Eerlijk is eerlijk: ik heb deze destijds ook maar gewoon uit ne uitverkoopbal gevist, in de hoop op eeen geslaagde aanschaf. Maar hij blijft zonder meer in de collectie. Ik blijf het wat vreemd vinden dat deze plaat op het Nederlandse CNR label verscheen, maar als ik Wikipedia moet geloven, gaat het om de Franse tak van dat label (ik wist niet eens dat die bestond). Later in de VS uitgebracht via CMC International, thuishaven voor wel meer oude rockers die niet meer bij een major label onder contract staan.
Die versie heeft trouwens 14 nummers, want de oorspronkelijke release is aangevuld met de Takes a little time EP. Mijn oorspronkelijk versie moet het doen met 10 nummers, maar ik geef vielip gelijk: daarmee is dit album net lang genoeg om de aandacht vast te houden.
Maar het is wat het is: een vrij overtuigende poprockplaat met overwegend sterke nummers. Niet wereldschokkend, maar blijft goed overeind. Veel nummers hebben een akoestische basis, maar het blijft wel degelijk en lekkere rockplaat. Het totaalgeluid 'ademt' en laat de stem van Mike Tramp goed tot zijn recht komen.
Eerlijk is eerlijk: ik heb deze destijds ook maar gewoon uit ne uitverkoopbal gevist, in de hoop op eeen geslaagde aanschaf. Maar hij blijft zonder meer in de collectie. Ik blijf het wat vreemd vinden dat deze plaat op het Nederlandse CNR label verscheen, maar als ik Wikipedia moet geloven, gaat het om de Franse tak van dat label (ik wist niet eens dat die bestond). Later in de VS uitgebracht via CMC International, thuishaven voor wel meer oude rockers die niet meer bij een major label onder contract staan.
Die versie heeft trouwens 14 nummers, want de oorspronkelijke release is aangevuld met de Takes a little time EP. Mijn oorspronkelijk versie moet het doen met 10 nummers, maar ik geef vielip gelijk: daarmee is dit album net lang genoeg om de aandacht vast te houden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.