Warrant - Ultraphobic (1995)

Hier gaat Warrant op de grunge-toer.
Om fans en verkoopcijfers terug te winnen, maar de populariteit was al tanende.

Was niet inhoudt dat dit eeen slechte plaat.
Integendeel. De band mengt op sublieme wijze metal en grunge.
Scheurende solo's, zeurende zang, duistere riffs en een moddervette productie.

Neigt naar Alice in Chains en Stone Temple Pilots enerzijds maar wel met de charme en souplesse van nineties-metal.

Een aanradertje...

De lichte koerswijziging bij voorganger Dog Eat Dog beviel mij prima. De combinatie van gelikte elementen met wat zwaarder geschut leverde een gevarieerde en frisse schijf op.
Dat kun je niet zeggen van Ultraphobic.
De heren gaan volledig de kant op van grunge en alternatieve rock en dat is teveel van het goede. De sound ademt in alles 1995; hier en daar vervormde vocalen, amper een gitaarsolo te bekennen, quasi-emotionele zanglijnen en wat effecten op het gitaargeluid.
Ondanks de 43 minuten is dit een lange zit, de songs zijn gewoon ronduit saai.
Als het akoestische getokkel van afsluiter Stronger Now voorbij komt ben je blij dat de plaat eindelijk is afgelopen. Wat een mispeer.