Pere Ubu - Song of the Bailing Man (1982)

Weer een goede album van pere ubu.
Met boordevol leuke liedjes. Dat weinig mensen Pere Ubu kennen.

NR 1, 4, 5, 7 en 8 zijn erg leuk.

4*

ja, een van de betere en toegankelijkere albums van ubu , wat een vreemd bandje was dit , deze en dub housing vond ik de 2 beste

Prachtig album. Moet er wel voor in de stemming zijn.

In 1982 uitgebracht op een 45 rpm 12 inch. Dus eigenlijk een EP?

Yep, het zal idd. nooit echt wat worden tussen mij en Pere Ubu. De twist in hun muziek kan ik wel waarderen en ik hoor daar zeker mooie dingen tussen, maar de zang duwt het over het randje van acceptabel. Het is voor mij teveel over de top. Maar idd. dit is van wat ik gehoord heb van Pere Ubu, voor mij, het meest toegankelijkste album.

Iets lichter, ja. 't Is hier meer een georganiseerde gekte, waar de organisatie op andere albums wat losser wordt gelaten. Dat kan fijn ter introductie zijn, maar daardoor laat het tegelijk na bij de betere werken van Ubu te horen. Aardige plaat, maar komt niet in de buurt van platen als The Modern Dance, Dub Housing of The Art of Walking.

Dit lijkt meer op het solowerk van David Thomas, hoewel het niet altijd duidelijk is waar Pere Ubu eindigt en David Thomas begint. Hij werkt met een wisselende groep muzikanten die onder verschillende namen speelt. Thema's van dit album komen later terug op More Places Forever, veel beter wat mij betreft.

Nee ... die zit in de trilogy Cloudland - Worlds in Collision - Story Of My Life.

Ik ben voor veel in maar dit trek ik toch echt niet. Het interessante van veel alternatieve muziek is het vinden van mooie, maar niet te voor de hand liggende melodieën. Dit ligt inderdaad niet erg voor de hand, maar ik vond er ook geen meeslepend liedje op. De zang van David Thomas helpt voor mij ook niet. Vaak hielpen goeie recensies mij goed op weg, maar niet bij deze plaat (3e in de jaarlijst van Oor als ik het goed heb, maar waarom in hemelsnaam?). Alleen "horns are a dilemma" vond ik enigszins te pruimen.