The Cure - Galore (1997)

Net zo onmisbaar als Staring at the sea. 4,5*

Zeker zeer goed! met super platen als nummer: 3, 4, 8 (ook gebruikt voor een reclame ), 10, 12, 15 en 17! Kortom zekers wel goed!

Net zo onmisbaar, maar niet zo goed als Staring at the sea wat mij betreft.

....eigenlijk het logische vervolg op Staring At The Sea
Maar als je natuurlijk ook alle reguliere albums hebt is dit niet echt nodig, tenzij je natuurlijk zo mal ben als ik en toch ook die verzamelaars wil voor je collectie

Jammer van het overaanbod aan "Wild Mood Swings" nummers, dat had nou voor mij niet echt gehoeven. Dan hadden ze er beter wat meer van "Disintegration" en "Wish" opgezet...

Als ik dit draai heb ik altijd de neiging om Hot Hot Hot en de nummers van Wild Mood Swings te skippen. Nieuwe track (anno 97) Wrong Number vind dan weer een heel geinig nummer.

Inderdaad logisch vervolg op Staring at the Sea. Misschien is Wild Mood Swings wat erg vertegenwoordigd, maar als je iemand wilt introduceren in The Cure kan je makkelijk dit album opzetten en hoef je je geen zorgen te maken over nummers die je liever zou skippen - Elk nummer is gewoon goed, en The Cure ten voete uit.

@ c-moon: Vind je Wild Mood Swings ook zo'n flutplaatje ? Ik ook!

Deze compilatie is wèl ok, maar had wel beter gekund, dat klopt!

Staring at the sea is consistenter, en daarom beter.
Ik geef toch nog 4 sterren voor best of, volume 2.
****

Kreeg 'm vandaag binnen vanwege m'n hernieuwde vriendschap met CDWOW . Ik vind dit zeker een toffe opvolger van Staring At The Sea, hoor! Doet er erg weinig voor onder en de kwaliteit is ook hier vrij constant. Veel ondergewaardeerde pareltjes staan hier op zoals High, Just Like Heaven, Mint Car en Catch. Ook de cover is goed getroffen.

Het logisch vervolg op "Staring at the sea". Iets minder, maar toch heel wat sterke nummers, vooral de 4 nummers uit "Disintegration" (mijn favoriete Cure-CD), "High" en "Friday I'm in love".

Wrong Number vind ik ook zeer geslaagd.

De eerste compilatie vind ik toch beter dan deze.

Hier staan weer paar halve nummers op, dus deze laatt ik links liggen.
Weet niet welke verzamelaar het beste is maar denk van 2001.
Di is van latere peiode en heb daar de drieluik van.

Ik stem in principe niet op verzamelaars, tenzij ik er daadwerkelijk veel naar heb geluisterd (en dus niet als ik toevallig alle nummers ken).

Dit was mijn eerste Cure-cd en destijds vond ik er op een paar nummers niet veel aan. Maar gaandeweg ben ik de band meer en meer gaan waarderen. Toen ik ze vorig jaar live zag, viel me op hoe belachelijk veel hits ze eigenlijk wel niet hebben gescoord. Er kwamen ook veel liedjes bij die ik hiervan ken, maar die ik al jaren niet meer had gehoord.

Een vol punt erbij op dan maar. En ik verzet een sterretje van Wrong Number (ooit daadwerkelijk mijn favoriete Cure-nummer) naar Friday I'm In Love, één van de beste liedjes ooit gemaakt.

Alternatieve titel: "Sitting on the Beach with an Icecream in My Hand". Gekocht aan het begin van mijn herontdekking van The Cure die rond 2010 begon, toen ik hun discografie op cd begon te verzamelen. Nu ik de reguliere albums bezit, zitten er op dit album alleen maar dubbelopjes. Alhoewel, veelal is hier sprake van speciale radio- of singlemixen.
Leuk om de singles van 1987 tot en met 1997 in een nieuwe context te horen. Op deze wijze klinken Robert Smiths popliedjes bij elkaar, in plaats van andersoortige liedjes erbij. Zijn lichte kant.

Nieuw is het afsluitende Wrong Number dat met alle digitale instrumenten en vervormde elektrische gitaar anders klinkt dan de rest. Bovendien duurt het zes minuten. Verrassend lekker. The Cure op het terrein van New Order, met wie ze qua historie sowieso al veel overeenkomsten hebben. Van Smith is bekend dat hij hun carrière altijd met veel belangstelling volgt, waarover hij in diverse interviews vertelt. Zelfs de drumcomputer blijkt effectief te zijn. Een knipoog naar de collega-band?
Op gitaar horen we op dit nummer Reeves Gabrels van David Bowie's Tin Machine en sinds 2012 vaste waarde bij The Cure.

Mooi fotowerk bovendien, waarbij het ijsje blijkt te kunnen vliegen... Arm kind, hopelijk heeft het een nieuw exemplaar gekregen.