Lucinda Williams - Sweet Old World (1992)

Een openbaring als je dit beluisterd,aan alle liefhebbers van de new country .Mijn favoriet een Nick Drake cover ,Which Will.

Zeer mooie cover van Drake idd.

Maar niet het mooiste nummer op dit album naar mijn mening. Dat is toch echt Little Angel, Little Brother

Dit stukje is werkelijk subliem:

"I see you now at the piano
Your back a slow curve
Playing Ray Charles and Fats Domino
While I sang all the words"

Veel mooier dan dit kan muziek toch niet worden

Ik zit nu net voor het eerst naar deze plaat te luisteren en lees dit bericht: Little Angel, Little Brother. Even kijken, ah die staat nu op. Mooi stukje tekst, even luisteren... ha, dat begint nu.

Ha, er is meer tussen hemel en aarde!

Just kiddin'... maar fraaie muziek is het.

Sweet Old World is één van de meest verdrietige (al dan niet het meest verdrietige) nummers dat ik ooit heb gehoord. Maakt niet uit of het de versie is van Emmylou Harris of het origineel van Lucinda Williams, ze zijn allebei even hartbrekend. Als er ooit iemand in mijn naaste omgeving zelfmoord zal plegen zal ik het met geen mogelijkheid droog kunnen houden bij dit nummer (als ik mezelf er dan nog toe kan zetten ernaar te luisteren).

Sweet Old World is dan ook het hoogtepunt van dit album. Sidewalks of the City vind ik ook erg mooi, rustige, droevige sfeer (Lucinda weet goed hoe ze een droevige sfeer in d'r nummers moet verwerken).

Little Angel, Little Brother vind ik ook erg mooi. Alweer zo'n mooi droevig nummer.

Voor de rest staat er geen vervelend nummer op, maar ook weinig dat erboven uit schiet. Gewoon een goed album van Lucinda. Niet meer, niet minder.

Het origineel van het titelnummer overtreft de versie van Emmylou Harris. Ik had niet gedacht, dat dat mogelijk was.

toen was ik nog zwaar verliefd op lucinda. dat kan de rating een tikkie hebben beïnvloed. whatever. vocaal is het (nog) een feestje. haar stem met al die fijne harmonies omhuld. genieten.

Een in alle opzichten bevredigend album. Ik vind het misschien wel haar beste. Ze zingt hier inderdaad prachtig, en ook de liedjes zijn zonder uitzondering van niveau en houden de aandacht met gemak vast. Verder luister ik ook geboeid naar de musici; vooral de gitaarpartijen zijn een lust voor het oor. Bovendien mooi helder geproduceerd. Ik vrees dat ik de remake die zeer onlangs verscheen mij veel minder kan bekoren.

Zoals veel anderen 'ontdekte' ik Lucinda met Car Wheels on a Gravel Road. En daarna volgde dit album. En ondanks de klasse van 'Car' draaide ik dit album wat vaker. De songs vind ik nét wat beter, en ook is het geheel iets luchtiger.

Dat vond ook stergitarist Greg Leisz, die haar in 2017 ertoe aanzette om het album opnieuw op te nemen. Best prima, maar van mij had het niet gehoeven, want dit oorspronkelijke album blijft na al die jaren nog fier overeind staan. Wat heeft die Lucinda een geweldige hand van schrijven.

Weer eens gedraaid. Op haar vorige album hoorde ik al de voorbode, maar op dit album wordt pas echt duidelijk dat zij een bijzonder groot talent bezit om prachtige songs te schrijven. Waaronder twee van haar parels: Something About What Happens When We Talk en Little Angel, Little Brother.

De rest door hier niet zoveel voor onder. En met haar versie van Nick Drake's Which Will wordt een lekkere plaat mooi afgesloten.

haar vierde album dat 4 jaar na haar gelijknamige album "Lucinda Williams" verscheen.

11 eigen songs, waarvan 2 co-written, het mid-tempo "He Never Got Enough Love" (met Betty Elders) en de prachtige, ingetogen ballad "Memphis Pearl" (met Lorne Rall) en een Nick Drake cover.

iedereen heeft zo zijn eigen favorieten, maar "Memphis Pearl" is mijn persoonlijke favoriet, tezamen met "Something About What Happens When We Talk", het indringende "Sweet Old World" met als thema zelfdoding en de ballads "Little Angel, Little Brother" met prachtige, weemoedige fiddle klanken en de kwetsbare, intieme Nick Drake cover "Which Will", volgens de liner notes "recorded live around 2 in the morning".

van de rootsrock nummers als "Six Blocks Away", "Lines Around Your Eyes", "Pineola" en "Hot Blood", steken de laatste 2 er bovenuit. met name "Hot Blood" staat vol met fraaie gitaarriffs.

op het re-recorded album "This Sweet Old World" (2017) ontbreekt vreemd genoeg het nummer "He Never Got Enough Love".

het is niet iedereen gegeven een goed liedje te schrijven. Lucinda Williams gaf op dit album een "masterclass songwriting" met composities die na al die jaren nog steeds beklijven en "binnen" komen.

Album werd geproduceerd door Lucinda Williams, Gurf Morlix & Dusty Wakeman
Recorded at Mad Dog Studios, Venice, California

de band ten tijde van dit album:
Lucinda Williams: lead vocals, acoustic guitar
Gurf Morlix: electric & acoustic guitar, pedal steel, dobro, mandolin, lap steel, background vocals
Duane Jarvis: electric guitar
Dr. John Ciambotti: electric & upright bass
Donald Lindley: drums & percussion

Additional musicians: Doug Atwell (fiddle), Byron Berline (fiddle, mandolin), Skip Edwards/Benmont Tench/William "Smitty" Smith (Hammond B-3), Gia Ciambotti/Jim Lauderdale/Dusty Wakeman: background vocals