Jon Allen - Deep River (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jon Allen - Deep River - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Op de cover van Jon Allen’s Deep River is een kolkende rivier te zien. Het is een beeld dat goed aansluit op de emotionele roller-coster ride die de gemiddelde voetballiefhebber de afgelopen weken keer op keer heeft moeten doorstaan. Nu dat weer voorbij is verlangt menigeen naar een kabbelend beekje in plaats van een kolkende rivier en wordt Deep River mogelijk snel terzijde geschoven.

Laat je echter niet op het verkeerde been zetten door de titel en de cover van de nieuwe plaat van de Britse singer-songwriter Jon Allen. Deep River is immers in muzikaal opzicht precies het kalm voortkabbelende stroompje dat we momenteel zo hard nodig hebben.

Jon Allen maakt op zijn derde plaat geen geheim van zijn belangrijkste inspiratiebronnen. Deep River sluit aan bij de misschien ietwat brave, maar tegelijkertijd wonderschone folkrock uit de jaren 70. Denk aan de platen van Al Stewart en al zijn soortgenoten en je weet wat je kunt verwachten op Deep River van Jon Allen.

Deep River staat vol met folky popliedjes die doen verlangen naar een hangmat en die je bijna dwingen om de smartphone even niet op te laden. Het zijn popliedjes die vaak starten met een akoestische gitaar en hierna verder worden ingekleurd met onder andere strijkers en een mooi dragend orgeltje, maar Deep River bevat, zeker na de ingetogen aanloop, ook een aantal net wat stevigere songs, waarmee Allen aansluit bij de folkrock en bluesy rock van de jaren 70.

De instrumentatie op Deep River is over het algemeen mooi en verzorgd, maar het is ook een instrumentatie die volledig in dienst staat van de mooie en warme stem van Jon Allen. Jon Allen maakt misschien muziek die niet heel veel opzien hoeft te baren en die zich waarschijnlijk lastig kan onderscheiden van die van de concurrentie, maar de bijzonder mooie stem van Jon Allen tilt de songs op Deep River keer op keer naar een hoger plan. De stem van Jon Allen lijkt te bestaan uit gelijke delen Rod Stewart, Bob Dylan en Don Henley, waarbij het aangename van de laatste licht domineert over het rauwe van de eerste en het rasperige van de tweede.

In muzikaal opzicht is Deep River vooral een aangename plaat, maar als Jon Allen gaat zingen gebeurt er iets op de plaat. Ik ben er nog steeds niet uit of er nu heel veel opzienbarends gebeurt op Deep River van Jon Allen en ik niet net zo goed kan grijpen naar klassiekers uit het verleden, maar het positieve effect van de plaat doet me toch steeds weer grijpen naar de derde plaat van de muzikant uit Winchester. Hierbij helpt het dat Jon Allen geen one trick pony is. Na het folky begin van de plaat schakelt Allen halverwege moeiteloos over op soulvolle en bluesy pop, waarmee de Brit aansluiting vindt bij het hele contingent blue-eyed soulzangers, maar de Brit is ook niet vies van gruizerige en licht psychedelische songs die weer aan Daniel Lanois doen denken.

Deep River van Jon Allen heeft zo voor elk wat wils, waarbij de prettige sfeer op de plaat de gemene deler is. Deep River is uiteindelijk het langzaam kabbelende beekje waaraan we allemaal willen vertoeven. Of de plaat heel lang stand houdt durf ik niet te voorspellen, maar vooralsnog kan ik Deep River van Jon Allen maar moeilijk weerstaan. Erwin Zijleman

Qua stem en sfeer weer een heel aangenaam album, de liedjes op zich moeten nog groeien, zo een hogere score is zeer wel mogelijk. Navraag leert dat Jon 5 november optreedt in Amsterdam, locatie: People's Place. Live krijgen zijn songs vaak nog een extra dimensie, kijk er naar uit

Mooie recensie van een erg mooi album, Erwin! In dat People's Place komen trouwens regelmatig interessante artiesten, onlangs nog Timber Timbre.

Verdiend echt meer aandacht ( wel grappig dat al de 5 stemmen tot nu toe vier sterren zijn) en concert op 5 november is absoluut een aanrader. Echt een album dat in al je vezels kruipt en je met een glimlach in slaap laat vallen ( 1-7 en 8 zijn op dit moment mijn favorieten).

Jon Allan heeft mij nooit zo kunnen boeien en dat is gewoon een kwestie van smaak. Waar velen zijn stem mooi vinden riep het bij mij meer irritatie op. Zij debuut vond ik redelijk, de opvolger matig. Ik had dus geen hoge verwachtingen van deze plaat, maar ik ben aangenaam verast. Het lijkt alsof hij zijn draai heeft gevonden en dat zorgt voor een evenwichtigere plaat dan zijn voorgangers. Muziek en stem zijn voor mij meer een geheel. En vreemd genoeg is dan de rustige folky start en het meer rockende vervolg plotseling geen probleem meer. Het is dus gewoon een kwestie van smaak......

Bij zijn eerste en tweede cd had ik er naar tijdje genoeg van, niet met z'n derde, deze groeit en boeit nog steeds en qua stem, passie en sfeer zou ik er zelfs meer dan vijf sterren voor willen geven. Rasartiest, die lekker zijn eigen ding doet en dat op een fraaie manier

Hoe vaker ik deze beluister hoe beter ik hem ga vinden!

Overtreft in mijn ogen de voorganger Sweet Defeat! Hele mooie plaat

Prachtig concert, heel intiem, met een stem door merg en been. Voorgoed in mijn hartje gesloten, een zanger met buitengewone gave/talent. En inderdaad slaagde hij er wonderwel in om live zijn songs een extra laagje mee te geven.

Mooie ingetogen pop/soul/folk/blues plaat van Jon Allen. Zijn muziek leent zich natuurlijk perfect voor een druilerige dag zoals vandaag, en wederom raakt zijn stem (een kruising tussen Bryan Adams en Rod Stewart) me met zijn ingetogen, maar sfeervolle composities. Aanrader.

Heel mooi album dat ik bij toeval vandaag op Spotify tegen kwam. Mooi sfeervol met genoeg afwisseling tussen zeer ingetogen en wat meer rock/blues om het interessant te houden

Je moet haast wel doof zijn als dit wonderschone album je niets doet.

bijzonder fraai, sfeervol derde album van de Engelse singer/songwriter Jon Allen met 12 eigen songs van de man, de 1 nog mooier dan de ander.

zijn muziek wordt hier op MuMe ingedeeld als pop/rock, maar zelf zou ik de muziek op dit album eerder als folk (voor folk rock zijn de meeste liedjes te ingetogen) of voor mijn part als folk/pop classificeren, met af en toe in de mid-tempo nummers een uitstapje naar lichte blues rock, zoals in "Fire In My Heart" en "All the Money's Gone", of de R&B invloeden op "Get What's Mine" met een blazerssectie van Dom Glover & Andy Ross.

de rustige, akoestische "folky" luisterliedjes overheersen op dit album, zoals de opener "Night & Day", "Lady of the Water", "Hummingbird Blues", "Wait For Me", "Loving Arms" met soulvolle backing vocals van Louise Clare Marshall en de afsluiter "Keep Moving On" met een heerlijk invallende harmonica. dit zijn stuk voor stuk intieme, klein gehouden, melodieuze pareltjes, gedragen door die hese, emotievolle, ietwat rauwe stem van Jon Allen. nummers waar de melancholie van afspat, een genot om naar te luisteren.

wat schrijft deze man goede songs. wellicht zijn beste album, hoewel zijn debuutalbum "Dead Man's Suit" er niet veel voor onder doet, maar n.m.m. wel beter dan de voorganger "Sweet Defeat".

Album werd geproduceerd door Tristan Longworth & Jon Allen