City Boy - The Day the Earth Caught Fire (1979)

Het titelnummer is erg goed.

En Rinus breekt weer een lans voor een totaal vergeten bandje. Albums vóór dit album waren ook de moeite waard. Soort van intelligent verzorgde poprock met humor en aardige lyrics. Kan me nog een optreden herinneren in Sonesta Koepelkerk in Amsterdam.

Allen het titelnummer is goed. De voorgaande albums konden mij meer waarderen

Het titelnummer, een soort van mini-opera, is zelfs retegoed en kwam op een van mijn mix tapes van albums met 1 goed nummer terecht . De rest van de tracks kon mij ( en kan me nog steeds ) niet bekoren, niet slecht gespeeld maar de nummers zijn gewoon niet echt geweldig.

Heerlijk album, wat steviger dan zijn voorgangers. Zang en instrumentaal erg sterk. eerste en laatste nummer toppers.

Als dit al één van de mindere platen is van City Boy, hoe goed moeten dan die andere wel niet zijn?

Melodieuze rock ala Boston en Foreigner met symfonische invloeden ala Queen, 10CC en Kansas.

Stevige drumpartijen en ditto gitaarspel gecombineerd met drie leadzangers die elkaar onderling afwisselen, waardoor het geheel zo nu en dan lijkt op een rockopera.

Een goede productie van John Mutt Lange en heb ik het goede gitaarspel van Mike Slamer (hij zal hierna naar de States verhuizen omdat ze daar meer zijn muziek maken en opduiken in de band van Steve Walsh en Streets).

De progrock-epic Ambition heeft ook iets van 10CC weg, maar dan wel met wat meer testosteron.

Ken je deze, vielip?

Ik had hier nog nooit van gehoord totdat Jorn op zijn debuut een cover van het titelnummer plempte. Classic rock in zijn meest pure vorm. Lande had op zijn debuut wel een meer spectaculaire stem dan de originele zingmeneer.

Jorn Lande is dan ook wel een zwaargewicht hoor. Ark bijvoorbeeld staat nog steeds bovenaan in mijn proglijstje, mede door zijn zang.

De voorgaande albums zijn allemaal beter! Het openingsnummer si top daarna kakt het album in.

Inderdaad ARK heeft twee top albums afgeleverd.

Hebben we hetzelfde album geluisterd? Alleen al Machines en Ambition zijn fantastisch. Beter dan wat 10cc en Queen rond deze tijd deden.

Laat ik het zo zeggen. De eerdere City Boy albums spreken mij meer aan omdat ik de composities beter vind. Ben al fan van het eerste uur. Vroeger eerst allemaal op cassette gehad. Staan nu op mijn harde schijf. Na het eerste nummer vind ik de terugval enorm.

Vaak is dat zo. Ik vergelijk een plaat ook soms met andere platen van dezelfde act en kom dan soms op een lage score uit, terwijl zo'n plaat vergeleken met platen van een andere band er met kop en schouders bovenuit steekt.

Ik ken de rest van City Boy niet, maar als dat allemaal nog beter is dan deze plaat, dan ga ik zeker op zoek.

Ik ken deze dan weer niet, dus ik kan helaas niet vergelijken. Maar hun twee bekendste albums, Go west young man en Book early, heb ik allebei nog op LP. Wat mij betreft zeer de moeite waard als je van AOR houdt, maar niet bang bent voor af en toe een 'quirky’ wending, zoals bijvoorbeeld 10cc en Queen die ook hadden in hun muziek.

Zal hier toch eens naar luisteren. Alleen al omdat zo'n afsluiter van 12 minuten, met een onderverdeling in verschillende segmenten er heerlijk proggy en dus bij voorbaat interessant uitziet. Op papier in elk geval...

Ik zie nu dit berichtje pas. Ik heb vandaag een ander album van deze band gekocht. Dus ik loop nu hun andere albums ook eens af hier op de site om eens te zien wat de 'kenners' er van vinden. Ik lees bij dit album dus ook waar ik de bandnaam van ken; Mike Slamer! Dat hij hier in gespeeld heeft wist ik. Maar nu ik het hoor denk ik; die komt er als gitarist bekaaid vanaf in deze band. Al is het allemaal wel erg smaakvol wat ik hoor. Althans, het album Young men gone west dan. Bij Streets en Seventh Key was hij meer aanwezig in ieder geval. Maar dit is een erg leuke band in ieder geval!

City Boy, de band die je het liefst verborgen houdt voor je vrienden, de band die je steevast tegenkomt in uitverkoopbakken ... leerde ik kennen via een artikel in Classic Rock AOR, 2011. Dat ging over Young men gone west, en sindsdien koop ik elke lp van de band die ik tegenkom. Drie, tot nu toe. Allemaal prachtig, cadeautjes, maar dit album (wat steviger dan de vorigen) staat tot nu toe bovenaan. Doet me denken aan heel veel andere bands (10cc, ELO, Styx, Be-Bop Deluxe, Wings, Moody Blues, Bowie, The Tubes) zonder dat City Boy nu in een hokje vast te pinnen is. Interrupted Melody, New York Times, Machines, schitterend allemaal. Mike Slamer ken ik ook van Streets, Seventh Key en zijn soloband Slamer.

The Day the Earth Caught Fire draai ik bijna altijd in tandem met Remote Control van The Tubes, beide albums hebben veel vanelkaar weg en toevallig kocht ik ze (voor een euro) op dezelfde dag.

Uitverkoop-AOR is vaak fantastisch. Heerlijk hoe makkelijk en goedkoop het is een goede AOR-collectie aan te leggen. Allemaal habbekratsen, en heerlijk voor de liefhebber.

Dit album heb ik nog (steeds) niet. Persoonlijk vind ik ze vanaf hun derde album (Young men gone west) interessant worden. Met name omdat het gitaarwerk dan wat meer tot z'n recht komt. De eerste twee albums zijn me net wat té poppy.

Deze week nog, naast "Young men gone west", ook "Danger zone" van Player en "Loose in the world" van Sneaker. Alles op lp, totale kosten: 4 euro.

Dat was zo fijn toen ik 15/16 was en een lp-collectie ging aanleggen in de jaren 90. Iedereen haatte vinyl en AOR. Ik kocht binnen notime symfo, AOR, Hardrock etc voor niets.

Nu ik vijc jaar geleden weer opnieuw een collectie aanleg, merk ik dat het vinyl veel duurder is, maar dat AOR nog steeds wejnig waard is. Naast klassieke muziek en softrock, heerlijk goedkoop.

Laatst twee oude Al Stewarts voor 7 per stuk gevonden. Heerlijk.