Kenny Loggins - Celebrate Me Home (1977)

Het is een LP dus. En geen compact disc. En gewoon nog op CBS dus.

Na de split met Jim Messina gingen beiden solo verder, waarbij Kenny Loggins meer succes had met solo-albums dan Jim Messina. Al viel dat in Nederland ook wel wat tegen (paar kleine hitjes voor Kenny in Nederland, eind jaren zeventig, begin jaren 80).
Dit is weer zo'n typisch Amerikaanse goed verzorgde soft-rock (of ook AOR?) album waar goed gemusiceerd wordt (een aantal daarvan lijkt meer uit de jazzrock hoek te komen zelfs) en perfect jaren 70 geproduceerd door Phil Ramone.
Voorlopig hebben de liedjes echter wel wat moeite om te blijven hangen bij mij (er stonden op deze plaat dan ook nog geen hits).
Kortom, we hebben er weer een die weer wat regelmatiger gaat draaien binnenkort.
Op vinyl, Hollandse persing, in nieuwstaat.

Soms denk ik wel eens dat Dibbel 's nachts bij mij komt inbreken en stiekem met de koptelefoon op naar mijn platencollectie zit te luisteren. Want zó vaak duiken er dankzij hem oude albums op in de updates waarvan ik denk: ja, die heb ik ook nog, maar al járen niet meer beluisterd.

Dit is er ook zo één, waarvan het voor de hand ligt dat niemand er anno 2022 meer iets bij schrijft. Dibbel was dan ook de eerste. Toch leuk dat zo'n oud album dan weer even in de spotlights staat.

Ja, deze wordt net als z'n opvolger (die dankzij een duet met Stevie Nicks zijn eerste Nederlandse hit bevat met Whenever I call you friend) gedomineerd door softrock-klanken waarin de jazzy piano van Bob James niet zelden de hoofdrol speelt. Een aangename luisterplaat zonder echte uitschieters, niet naar boven en naar beneden. Wat inhoudt dat het niveau vrij constant is als je van dit soort westcoast/AOR-achtige muziek houdt.

Met een beetje goede wil komen de titelsong en I believe in love net boven het gemiddelde uit, en die twee songs heb ik dan ook aangevinkt als favorieten. Bij mij blijven de liedjes ook niet echt hangen. Op de twee hierna volgende platen waren sommige composities wat uitgesproken hitgevoeliger, en die vind ik dan ook beter. Maar zijn grootste successen - althans in de VS - zou Kenny pas begin jaren tachtig boeken met hits van filmsoundtracks, zoals I'm alright, Footloose en Danger zone.

Ik heb trouwens de hoes laten aanpassen. Niet alleen omdat de oude afbeelding het compact disc logo laat zien, maar ook omdat de kleurstelling van de oorspronkelijke LP-hoes wezenlijk verschilt met die van de latere CD-uitgave.

Mijn eerste impuls was ook om het Columbia-label te vervangen door CBS, want ook mijn Nederlandse persing verscheen op dat kleurrijke label. Maar nee, in die tijd heette dat label in de VS al Columbia, een naamsverandering die in Europa pas halverwege de jaren tachtig, dus aan het begin van het CD-tijdperk, werd doorgevoerd. Dus de labelaanduiding heb ik laten staan, ook al schuurt het enigszins met de originele LP die ik in de jaren zeventig al kocht.

Zit ie nou in een aquarium?

Ja, daar lijkt het wel op, hè? Ik ga er gemakshalve van uit dat hij er achter zit en dat de fotograaf aan de andere kant van het aquarium zit. Anders had Kenny vast niet zo vrolijk gekeken...

Volgens mij zit hij gewoon in zijn vensterbank die hij wat leefkuilgezellig heeft gemaakt.
Eens trouwens dat latere LP's van Kenny iets beter zijn dan deze.
En thanks voor de hoescorrectie.

Ik pak net de LP-hoes er even bij - dat kan als je thuis werkt - en ik krijg meer het idee dat hij in een soort tuinhuisje zit. Want achter hem zijn bomen en struiken te zien, al is dat op de bovenstaande hoes nauwelijks zichtbaar. Op de gecorrigeerde hoes zie je het al beter. Op de achterkant van de hoes is hij in de tuin met een tuinslang in de weer, dus dat zou kunnen aansluiten bij de foto op de voorkant. Nóg een voordeel van de LP ten opzichte van de CD (al zijn beide media me lief).

Op de binnenhoes zie je trouwens wie er allemaal op meespelen, en ja, dat verklaart wel de jazzy inslag van deze popplaat. Het is de crème de la crème van de studiomusici uit die tijd die hier aantreedt: Bob James, Lee Ritenour, Steve Khan, Steve Gadd, Harvey Mason, Ralph MacDonald, Patti Austin en nog wat 'usual suspects' die op honderden van dit soort platen meespelen. Persoonlijk lust ik doorgaans wel pap van hun vaak hoogstaande inbreng, al hoor je soms ook dat het behoorlijk routineus is. Alsof ze nauwelijks beseffen op wiens album ze nú weer meespelen...