Cosmograf - Capacitor (2014)

Met bijdragen van: Nick D’Virgilio, Colin Edwin, Nick Beggs, Andy Tillison, Matt Stevens, en Steve Dunn.
Bron

Ben heel benieuwd hiernaar. Luister nog regelmatig naar de vorige 3 albums.

The Fear Created smaakt zeker naar meer: op youtube

Mooi album weer van Robin Armstrong en zijn groeiende vriendenkring. Bij vlagen wat steviger dan de voorganger.

Uitschieters voor mij vooralsnog:
- The Fear Created en dan vooral de 2e helft met het kamerbrede orgeltapijt/gitaarstuk gevolgd door de ijle/gedragen zang
- The Drover, doet me sterk denken aan Marillion ten tijde van Marbles, nr. 1 van mijn top 10
- White Car, het hoogtepunt van het album
- Stuck in the Wood, prachtig langzaam opgebouwde afsluiter

Onbegrijpelijk dat er zo weinig stemmen zijn.

Het is niet eerlijk inderdaad
Ijzersterk album en het stevige karakter ervan bevalt me ook prima. Halfje erbij.

Gelukkig toch nog een paar liefhebbers hier

Achtergrondinfo bij "The Drover" in deze blogpost van Robin Armstrong.

Meeslepend. Voor mij het perfecte album

Zeer goede tip van mijn 'Radio On Demand'! Ze leren je toch ook steeds beter 'kennen'!

In een onoverzichtelijk en dichtbevolkt rocklandschap is dit weer een album van te smullen. Goede zang, mooie melodieën, goede muzikanten en ja... meeslepend en voldoende stevig. In elk geval slaat de mooie muziek van Cosmograf halverwege het album niet stiekem om in achtergrondruis.

Nog nooit van deze band gehoord, op basis van het commentaar maar eens opgezet. Klinkt echt goed, snel meer van luisteren!

Pink Floyd, Marillion (de wat recentere), Porcupine Tree zijn een paar bands die me te binnen schieten bij het luisteren van dit album. Toch is er een eigen gezicht, leuke ontdekking. Ik ga de andere albums snel luisteren.

Ik heb dat laatste halve sterretje er maar bij gedaan. Want hier staan echt hele sterke liedjes op. De muziek doet inderdaad denken aan met name Porcupine Tree en Steven Wilson met dit verschil dat Robin de betere zanger is. Hoe dan ook, Cosmograf is de derde geweldige ontdekking van dit jaar en met het laatste album The Hay-Man Dreams zit er zeker een top 10 notering in.

Half puntje meer, met name door het schitterende White Car!

Geweldig album!! Met name de eerste 5 nummers zijn ijzersterk, waarvan White Car de topper is. Alhoewel? Ik moet bekennen dat ik een zwak heb voor de mystiek en later fantastisch 'rollende' albumopener The Spirit Capture, met de 'wetenschappelijke quotes' door het feitelijk instrumentale nummer heen. Het een-na-laatste nummer The Ghost Gets Made heeft een loom - en daarmee wat zeurend - karakter maar wordt nergens vervelend. Stuck in the Wood is een waardige afsluiter. De associatie met Steven Wilson is waarneembaar. Marillion hoor ik er zelf niet in terug. Eerder bands als Sylvan, Comedy of Errors, Mystery, Nine Stone Close en Carptree.

Capacitor telt (slechts) 7 nummers, waarbij het aanvoelt dat er per nummer precies voldoende tijd is ingestoken. Goed opgebouwde nummers, zeer overtuigend en met gevoel gebracht. Meeslepend zoals karbloos hierboven al terecht schreef. De totale tijdsduur van 52 minuten is meer dan prima voor een album als dit. Liever een lichte teleurstelling dat je weer door het album heen bent, dan dat je gaat kijken hoeveel nummers je nog hebt te gaan.

Het recent uitgebrachte album The Hay-Man Dreams moet ik nog wat vaker beluisteren. Is ook erg goed, maar ik betwijfel of ze daarmee dit album gaan overtreffen. Op dit moment (voor mij) zeker niet!

Dit lijkt mij vooralsnog het beste album van multitalent Robin Armstrong. The Hay-Man Dreams is voor mij wel een hele mooie tweede, ook al vanwege het prachtige slotnummer. Ik draai dat album zelfs liever dan de laatste van Steven Wïlson. The Man Left in Space is ook mooi, maar meer ingetogen.

To The Bone van Wilson heeft weinig te maken met prog. zoals we dat gewend zijn van 'm. Is erg toegankelijk, veilig en meer pop-rock georiënteerd. Staat ver verwijderd van het gevoel dat Robin Armstrong weet te creëren op zijn albums. Wat dat betreft is Armstrong de 'neoprogpionier' Wilson voorbij gestreefd. Ook als je bijvoorbeeld Blackfield - V hierbij betrekt.

Wat voor mij het twee-na-beste album is van Cosmograf ben ik nog niet uit. The Man Left in Space heeft vooralsnog een voorsprong. Ik moet nog eens luisteren of laatstgenoemde meer ingetogen is dan The Hay-man Dreams zoals je schrijft. Het sci-fi concept van TMLIS spreekt me meer aan en ik heb het idee dat er uiteindelijk meer te ontdekken is op dat album. Dit album; Capacitor lijkt mij ook z'n beste werk. Maar altijd lastig bij nieuw ontdekte artiesten. Kan best nog wisselen na verloop van tijd..

Daar ben ik het ook wel mee eens. Echter, omdat het beide heren door menigeen nog altijd, al dan niet terecht, in hokje 'prog' gestopt worden, beiden duidelijke overeenkomsten hebben of is het misschien nu hadden en beiden dit jaar albums hebben uitgebracht, heb ik het laatste album van Wilson als referentie in relatie tot The Hay-Man Dreams naar voren gebracht. Deze opmerking van mij had dus beter in dat draadje kunnen staan.

Edit: hoewel anders geformuleerd, staat het er daar al in. Maar dat was ik natuurlijk weer vergeten!

Mensen, ik word nieuwsgierig....

Ik sluit mij bij deze aan bij de fanclub van Cosmograf Nav de vele ‘veelbelovende’ posts bij zijn albums maar eens bij Capacitor begonnen (zag ‘m opduiken in de P top 10 van Alicia Dit bevalt mij erg goed. Cosmograf laat een ‘hoorspelachtig’ karakter los op zijn albums. Vaak ligt (imo) dan de nadruk op het bombastische maar daar is hier geen sprake van. Mooie, soms wat zware, verhaallijnen staan in dienst van prachtige muziek in diverse versnellingen. Vind ik altijd knap als een artiest dat beheerst en dat doet deze Robin Armstrong als de beste. Mooie gitaarriffs in dienst van het liedje. Puik gedaan en levert weer een prachtig, verrassend album op. Fijne ontdekking.

Naar aanleiding van de enthousiaste reacties heb ik gisterenavond het complete oeuvre eens beluisterd.
En ik vind het zeer te pruimen wat deze multi instrumentalist allemaal uit de hoge hoed tovert.
Denk dat ik dit album tot nu toe het meest aansprekend vind, maar meer luisterbeurtjes gaan het uiteindelijk bepalen. Het vergelijk met, of beter: de invloeden van PF of PT hoor ik er duidelijk in en dat is ook zeker geen minpunt. Het haalt echter wat mij betreft niet het niveau van PF of PT. Daarvoor is het allemaal net teveel binnen de lijntjes, zeker vergeleken met PT, maar mooi is het absoluut.

Thx Alicia voor de tip. Heb ik toch nog wat moois te luisteren in dit enigszins magere progjaar 2017. De PT vergelijking hoor ik wel. Deze Robin Armstrong was voor mij overigens net zo onzichtbaar als Phideaux Xavier.

Is dit de buitenaarde evenknie van GrafGantz?

En? Hoe is het nu met de nieuwsgierigheid?

Dat is bijna een jaar geleden! Ik heb wel wat geluisterd, maar nog niet tot aanschaf overgegaan....

Weet ik. Daarom was ik wel benieuwd!

En ik ben vooral benieuwd wat je ervan vindt.

En wat vind Rogyros nu van Cosmograf?

Hier worden de albums van Robin Armstrong nog altijd veel gedraaid. Gewoon omdat de muziek mooi is en bijna altijd gedraaid kan worden. Het is geen band met vaste leden. Robin Armstrong werkt voornamelijk met gastmuzikanten en vrienden. Ook bespeelt hij veel instrumenten zelf en neemt dat op in zijn eigen opnamestudio. Daarom zijn er ook geen concerten. Dat laatste is voor hem helaas te begrotelijk. Het is geen muziek dat probeert 'vernieuwend' te zijn, maar gewoon 'progressieve rock' met een kleine 'p', zoals Robin dit altijd zo bescheiden weet te zeggen.

Rogyros vindt nog niet heel veel van deze plaat. Op basis van één luisterbeurt vind ik het een zeer prettig album. Ik ben achter dit album gekomen vanwege het prachtige White Car, welke in het forum Prog Ladder 2018 naar boven kwam.

En toen ik zag dat Alicia dit album zelfs in haar top tien heeft staan, wist ik dat ik dit album wel moest gaan beluisteren!

Er komen nog meerdere luisterbeurten aan. Ik neig voor nu naar vier sterren. Zeer prettige muziek.

Het is dus een eenmansband, Alicia? Althans, Robin Armstrong is de enige constante factor?

Ja, Robin is de enige constante factor, tot op heden, en wat ik ervan weet.

Ik moet het weer opnieuw luisteren....?

Bedankt voor de tip Alicia!!