Manuel - Allene (2006)

André Manuel zet op Allene zijn gewoonte voort om in het Twents te zingen. Voor mij niet zo'n probleem, ik kan meestal de teksten in dialect wel ontwaren, maar ik ken mensen die er door afgeschrikt worden, wat jammer is, want ook op dit album staan een aantal juweeltjes.

Het derde solo-album van Manuel, het eerste na zijn jaren met Krang, heeft meer een bandgeluid dan de eerste twee. Meer gitaren, meer electronica, meer experiment in die hoek ook. Om eerlijk te zijn mis ik de akoestische nummers van zijn eerdere albums (alleen het titelnummer benadert die), en wat me ook opvalt is dat de nummers steviger zijn, maar onmiskenbaar zijn gemaakt door een man met een bandgeluid in zijn achterhoofd, maar zonder daadwerkelijk zo'n band voor handen te hebben.

Met bandleden zouden bepaalde nummers niet op het album terecht zijn gekomen, en was er ook een consistenter album ontstaan waar de ideeën overduidelijk niet uit maar één hoofd afkomstig zijn, maar voortkomen uit een groepsgevoel. Ik denk dat het album zo'n vijf nummers korter zou zijn geweest, en daarmee sterker uit de hoek was gekomen.

Maar als die teleurstelling verwerkt is, hoor je toch een flinke stapel goede nummers, die tekstueel goed in elkaar zitten en waar duidelijk een nieuwe weg mee is ingeslagen. De nummers zitten goed in elkaar en hebben verrassende instrumentaties.

Ik heb Manuel dit album nog niet live horen spelen, maar hoor goede geluiden over zijn muziekoptredens post-Krang. Ik wacht het nog af.