Robert Long - Brand! (2002)

Zoals z'n eerste album "Vroeger of Later" gebaseerd was op het principe van "Less is more", verlangde Robert voor dit album naar datzelfde principe.
De leidraad doorheen dit album is "de liefde" in al haar verschijningsvormen.
Wie het repertoire van Robert kent, weet dat ie zich kan verwachten aan "beklijvende" teksten, en dit album is er geen uitzondering op.
Voor mij persoonlijk heeft het album een te zware ondertoon, maar gelukkig zijn er liedjes als "Brand", "Wacht Maar Eens Af", en "Strand", die deze ondertoon even onderbreken...

Ik heb geen enkel probleem met de zware ondertoon, die spreekt me eigenlijk in heel het oeuvre van Long juist wel aan. Maar bij "Nooit Verteld" krijg ik toch echt een knoop in mijn maag. Sommige onderwerpen hoeven van mij niet bezongen te worden, althans niet op expliciete wijze zoals Long in het betreffende lied doet. Hoewel ieder onderwerp bezongen zou moeten kunnen worden, sla ik een liedtekst als deze toch maar liever over.

Net als veel andere latere Longalbums een wat lange zit, maar 't is in elk geval een duidelijke verbetering ten opzichte van de krampachtig lollige voorganger Lang Genoeg Jong. De tijd zal leren of de liedjes wat verder groeien.

Nooit Verteld schuurt inderdaad, maar als de leidraad "de liefde in al haar verschijningsvormen" is, mag deze lelijke kant er ook bij. Het is bovendien weer eens wat anders in een oeuvre waar je bij recentere albums steeds meer de indruk kreeg dat hij alles al eens eerder bezongen had.