John Elefante - On My Way to the Sun (2013)

Het zevende soloalbum dat John Elefante maakte, zijn muziek met Mastedon meegerekend. Zo beschouwd is dit de opvolger van Mastedons 3 (2009).
Op On My Way to the Sun klinkt Elefante alsof hij in 1976 in Kansas zong toen de groep zijn hoogtijdagen van progressieve rock beleefde. Ik las in 2014 over het album op website Angelic Warlord en tot mijn opluchting was de cd gewoon in Nederland verkrijgbaar. Zo'n drie dagen later werd ik omvergeblazen, zó goed bleek dit te zijn.

Opener This Is How the Story Goes bevat meteen razende en gecompliceerde progrock met vele tempowisselingen en bovendien wervelende melodieën. Dat violist David Ragsdale en gitarist Rich Williams van Kansas te gast zijn, stuwt deze ruim elf minuten briljantheid alleen maar verder omhoog.
Ook op Where Have the Old Days Gone weer stevige progklasse, nu met vioolspel van Chris Carmichael.

Vanaf track 3 wordt aor aangeboden, te beginnen met het titelnummer dat iets wegheeft van een ronkende versie van Foreigner, gevolgd door All I Have to Do met daarin een fantastische, snelle gitaarsolo van de mij onbekende Dave Cleveland.
De stem van Elefante klinkt verbazingwekkend fris als dertig jaar eerder en zijn kwaliteiten als liedschrijver zijn meer dan bijzonder, zo blijkt opnieuw op dit nummer waar een bed van strijkers het geluid vervolmaakt.

Met The Awakening gaat het tempo iets omlaag én keert de progrock terug, zij het minder onstuimig dan bij de twee eerste nummers. Dit met alweer een prachtig refrein op z'n Elefantes en bovendien een sterke gitaarsolo, hier met Clevelands lange noten.
Daarna aor met Half the Way Home en We All Fall Short, een licht-melancholische ballade met viool van Carmichael, waarin Elefante zowel zijn geloof als kwetsbaarheid benoemt.
Don't Hide Away is dan weer iets sneller, lichte adult oriented rock met een aangenaam riffje.

Soms gaan albums als een nachtkaarsje uit, maar met verhaal, melodie, Elefantes vertolking en strijkcombo in This Time dient zich een indrukwekkende scene aan, gebaseerd op een waargebeurd verhaal volgens de hoes. Het wiegende slot in 6/8 maat heet Confess en is wat de titel zegt.

Opgenomen in maar liefst acht verschillende studio's in Tennessee en Georgia, wat erop wijst dat dit een meerjarenproject is geweest. Gerijpt als goede wijn of whiskey, warm geproduceerde adult oriented progrock die ik wel zes sterren zou willen geven.

Blij dat er nog iemand anders is die dit album hogelijk weet te waarderen. 'Omvergeblazen' is ongeveer wel de juiste typering; ook mij overkwam dat. Ik kende John Elefante natuurlijk, en was hem redelijk nauwgezet blijven volgen. Zijn eerste drie soloplaten waren meer pop dan rock, zoals RonaldjK recentelijk ook al had opgemerkt bij de drie desbetreffende albums. De hernieuwde samenwerking met Mastedon resulteerde in 2009 in een voortreffelijk AOR/hardrock-album, dus mijn verwachtingen voor deze (destijds) nieuwe waren redelijk hoog gespannen. Maar die verwachtingen werden veruit overtroffen.

Al vanaf de majesteuze, magistrale opener schiet Elefante ijzersterk uit de startblokken. En hoewel dat epische, gevarieerd opgebouwde nummers uiteindelijk wel het beste nummer van de plaat zou blijken, doet het overige materiaal er weinig voor onder. Allemaal erg goede nummers, die individueel hierboven al zijn beschreven. Ik heb daar weinig aan toe te voegen. Nogmaals, blij dat iemand anders deze ook met vijf sterren waardeert.

Doodzonde eigenlijk dat zo weinig mensen deze plaat kennen. Zou het Johns christelijke achtergrond zijn - die hier en daar wel doorsijpelt in de teksten, maar naar mijn idee nergens storend wordt - die sommigen ervan weerhoudt? Of het ietwat komische lettertype waarin zijn naam op de hoes is geschreven? Dat doet niet direct denken aan een progrock-album. Hoe dan ook: voor liefhebbers van progrock en vooral medlodieuze (hard)rock is dit eigenlijk een must.

De opvolger hiervan is trouwens ook uitstekend, al haalt-ie het uitzonderlijk hoge peil van dit album niet. Ik zie dat je je ook in de laatste Kansas-albums gaat verdiepen, Ronald. Ondanks een (opnieuw) gewijzigde bezetting, met zelfs een nieuwe zanger, vallen die mij allesbehalve tegen.