John Elefante - Corridors (1997)

Het tweede album dat John Elefante onder eigen naam opnam, twee jaar na Windows of Heaven. Daarop verwisselde hij adult oriented rock moeiteloos voor iets ingetogener ao-pop, zonder de scheurende gitaren van zijn dagen bij Mastedon.

Op Corridors heb ik echter niet meer het rockgevoel dat er in 1995 nog wel in zat. Wat resteert zijn eenvoudigweg sterke popliedjes, gewoontegetrouw geschreven door de zanger met zijn broer, gitarist Dino en driemaal voegde Paul Rogers zich bij hen. Als op Treasures of Heaven de viool van Chris Carmichael klinkt, denk ik terug aan Elefantes dagen bij Kansas, maar eigenlijk is dat onzin: hier klinkt kwaliteitspop en geen (prog)rock.
Wat ook is verdwenen is de sfeer van de jaren '80 die hier en daar op de voorganger opdook, omdat een deel van de nummers in dat decennium werd geschreven. Hier klinkt tijdloze pop.

Je kunt vergelijken, zo moet ik bij Eyes of My Heart en Everytime You See Me Cry denken aan Crowded House, maar dat is omdat de productie en sterke melodieën datzelfde niveau van edelsmidpopliedjes bereiken. Ook heel sterk zijn Talk to Me waarin Elefante lekker uithaalt in het refrein en Reprise, een korte afsluiter met viool, waarin het uiteindelijk toch nog redelijk luid wordt.

Eigenlijk is dit album niet zo geschikt voor mij. Ten eerste is het te pop; ik heb het graag wat pittiger, waarbij Elefante meer zijn vocale grenzen opzoekt. Ten tweede te smeuïg geproduceerd; de Californiërs togen hiervoor naar de Sound Kitchen Studio in Franklin, Tenessee, waarmee het zo'n vol Nashvillegeluid kreeg. Dat zegt echter vooral iets over mijn smaak. Liefhebbers van mooie popliedjes kunnen er zó een dikke ster bovenop doen.