Joe Bonamassa - Tour de Force - Royal Albert Hall (2014)

Erg lastig om uit de vier geweldige Tour de Force uitgaven een favoriet te kiezen. Lichte voorkeur gaat uit naar deze in de altijd goed klinkende Royal Albert Hall. Wat een sfeer weet die vent toch te maken. Vrij relax en met natuurlijk geweldig electrisch en acoustisch gitaar.
Heerlijk hoe Jockey Full of Bourbon bijvoorbeeld wordt gespeeld: alsof je in een kleine saloon zit te genieten van je whiskey

In het voorjaar van 2013, als afronding van zijn Europese tour, levert Joe Bonamassa een prestatie van formaat. Hij besluit om vier concerten te geven in London, op vier verschillende locaties met vier verschillende bands en met vier verschillende setlists. De betreffende optredens staan voor de diverse stadia van Bonamassa’s loopbaan en de verschillende genres die zijn oeuvre rijk is. Deze serie optredens worden omgedoopt tot ”Tour de Force, Live in London” en als locaties worden The Borderline, Shepherd’s Bush Empire, Hammersmith Apollo en Royal Albert Hall gekozen.

Het eerste optreden, in The Borderline, representeert de begindagen van Bonamassa’s carrière. The Borderline is een kleine club en Bonamassa speelt in een trio bezetting. Waar Bonamassa normaalgesproken in kostuum optreedt, steekt hij zich in The Borderline gewoon in een spijkerbroek en een t-shirt. Het tweede concert, in Shepherd’s Bush Empire, draait om de blues. De derde avond, in Hammersmith Apollo, staat in het teken van de meer rock georiënteerde liedjes in het arsenaal van Bonamassa. Tenslotte is het vierde en laatste optreden een dwarsdoorsnede van de man’s gehele oeuvre en verandert de samenstelling van de band gedurende het concert. Eerder verschenen deze vier optredens op DVD en Blue-Ray, en zijn dan nu ook op CD en LP uitgebracht.

Hoewel alle vier de optredens van uitzonderlijke klasse zijn, steekt er persoonlijk voor mij toch eentje bovenuit. In hart en nieren is Joe Bonamassa een blues man, en het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn voorkeur uitgaat naar de avond waarop de blues centraal staat, en dat is het optreden in Shepherd’s Bush Empire.

Ik verbaas me nog steeds over de arbeidsproductiviteit van Joe Bonamassa. Bijna elk jaar volgen er meerdere releases. Of dit nu zijn solowerk is, zijn andere projecten, of zijn samenwerking met Beth Hart, de muziek blijft maar komen, en altijd van ongekend hoog niveau. Het Tour de Force project past daar ook in en ze zijn alle vier absoluut de moeite waard.

Leuke DVD, vooral om te zien dat hij voor zo'n beetje ieder nummer een andere gitaar gebruikt.

Toch is het wel erg lang om naar dit muziek te luisteren, want als songwriter is hij toch een erg gemiddeld persoon, vind ik.

De gitaar beheerst hij uiteraard als geen ander, maar daarmee heb je nog niet genoeg materiaal om een show van twee uur spannend te houden.

Prachtig concert van Bonamassa! Ken Bonamassa tot zover alleen nog maar van een paar live concerten dus veel muziek hoor ik voor de eerste keer.
2 uur en 20 minuten genieten! Niet alle nummers spreken mij even veel aan maar over het algemeen kijk ik graag naar zijn concerten en zijn gitaarspel.
De 2de die ik nu kijk uit de Tour de Force waarvan de eerste The Borderline was, dit concert bied meer afwisseling in de verschillende muziek stylen die Joe ten gehoren brengt. Mooie blues nummers maar tegelijkertijd ook lekkere hardrock!
De favorieten voor mij op dit live album zijn:
Jockey Full of Bourbon, Slow Train, Midnight Blues,(Geweldige Gary Moore cover) The Ballad of John Henry & de perfecte afsluiter Just Got Paid waar een lekkere Whitesnake gitaarriff in verstopt zit.
4,5 sterren zijn wel op zijn plaats!

Perfect concert; volgende week ga ik kijken of hij het kan evenaren in the Royal Albert Hall. Heb hem 8 jaar geleden voor het laatst gezien in Ospel (daarvoor nog in de Effenaar en Bospop). Tijden veranderen, in die zaaltje zullen we hem helaas niet meer zien. Ook entreeprijzen veranderen trouwens.....al mijn principes opzij moeten zetten om hem nog een keer te kunnen zien. Daarna vind ik het ook welletjes.
Maar ja veel beter wordt het niet, dus soms moet je jezelf kietelen niet waar? Als Paul Rodgers liefhebber vind ik het heel fijn dat hij Seagull op de plaat heeft gezet (Zowel als studio en Live-versie). Na al die jaren weet ik nog steeds niet of ik hem het liefst akoestisch of elektrisch hoor spelen, beide stijlen beheerst hij tot in de perfectie.