Basement Jaxx - Junto (2014)

Never Say Never is echt een top nummer!

Nu ook met geniale video...

Jammer dat dit album pas aan het einde van de zomer is uitgekomen, de muziek van Basement Jaxx past vaak prima bij een stralend zonnetje. De singles die op Spotify klonken lekker en ben blij dat ze op de luisterpaal staan.

Tijdens het intro kreeg ik heel even een Woodkid gevoel maar dat was daarna snel over.
Junto is wat Basement Jaxx al jaren doet: lekkere zomermuziek maar nergens ga ik echt helemaal uit mijn dak (zoals ik dat ooit bij het debuut Remedy wel deed).

Leuk is en blijft het altijd wel en als de zomer dan toch al zo vroeg over moet zijn mogen ze me dat gevoel in huis nog wel even geven.

De herfstachtige buien komt nu met bakken uit de hemel vallen terwijl ik na de zomerse klanken luister van JUNTO (=Spaans voor samen). De eerste singles dateren van bijna een jaar geleden dus lijkt dit album ernstig vertraagd zo aan het einde van deze zomer. Vreemd genoeg hebben die eerste singles ook geen plek gekregen op de standaard versie van het album, men moet dan zowel de Japanse als de Deluxe versie aanschaffen, of er als los nummers bij kopen.

Ondertussen aan de derde luisterbeurt gekomen via de Luisterpaal en het is duidelijk dat dit album niet van hetzelfde kaliber is als ROOTY of REMEDY. De sound is nog wel herkenbaar Basement Jaxx: dansbaar met invloeden uit vooral Latijns-Amerika / Caraïben en diverse gastvocalen, al worden die hier niet zoals voorheen benoemd, een enkele uitzondering daargelaten. Het klinkt allemaal prachtig met een iets trager tempo en minder intense teksten als de eerste twee albums, ook minder hooks of meezingers. Zo zeilt het album aan me voorbij met hier en daar wat meer wind in de zijlen om het tempo even op te voeren. De lekkerste nummer zijn inderdaad de singles: Unicorn, Never Say Never en Mermaid of Salinas. Op het Caraïbische Power To The Power denk ik Neneh Cherry te horen maar nog nergens een bevestiging daarvan gelezen. Unicorn haalt de inspiratie uit de late 80s New Beat, de voorloper van de House. En vroege 90s House klinkt dan weer in Never Say Never. Geen Michael Jackson op We Are Not Alone maar wel klinkt het als een nummer die op 1 van de eerste twee albums had kunnen staan. Benieuwd of er meer uitspringt als ik het meer dan 5 keer gehoord heb. Voorlopig een zeer genietbare 3,5 sterren.

Nu 8 keer gehoord en ik vind hem beter worden, halfje erbij.

Na 12x luisteren ben ik nog steeds niet verveeld. Het is een groeier die consequent goed is over de volle breedte. Iedereen is 15 jaar ouder sinds de eerste successen en dan is het eigenlijk prima dat het tempo iets lager ligt in sommige nummers. Hij komt zeker in mijn top 10 van 2014 terug.

Ik snap het lage gemiddelde niet helemaal. Wat een fijne dance-plaat hebben de heren toch weer uitgebracht. Mooi terugkijkend naar de oude house, maar toch ook hedendaags, met zelfs een trap-nummer (Buffalo). Heel mooi geproduceerd en afgewerkt ook. Lekker gevarieerd en toch een eenheid. Heel fijne plaat!