Paul Young - Between Two Fires (1986)

weinig hoge stemmen en geen berichten... Toch vind ik dit het beste album van Paul Young. Vooral Wonderland is van ongekende schoondheid. Overigens is de 12" versie van dit nummer minstens zo goed.

Het is wel een redelijk rustig album misschien dat de meeste mensen dat niet van hem willen horen.

Dit album is mij vrijwel helemaal onbekend op de single Wonderland na. Als ik het tegenkom op cd, dan gaat deze zeker mee. Zijn het hier ook voornamelijk covers of toch meer zelfgeschreven werk?

Wonderland en Some People ken ik, maar het album is voor mij een grote onbekende. Ik ben benieuwd...maar is dit plaatje uberhaupt nog wel verkrijgbaar???

Ja, samen met zijn voorganger The Secret of Association
in 2007 heruitgebracht door een budget lable: met bonustracks.
Ook No Parlez is vorig jaar heruitgebracht door Sony zelf: slechte rerelease.
Zie ook bij die albums voor meer info.

Maar goed voordat Sebas de indruk krijgt dat het hier besproken album een slechte re-release is...Dat is het zeker niet. Prima 2 disc editie met de langere versies op de 2de cd.

Goede uitgave van een fijne plaat!

Dit is uitgebracht via Demon Music en dat is zeker geen budgetlabel. Sterker nog bv. de nieuwe Echo & The Bunnymen komt daar ook uit.

No Parlez en The Secret of Association staan al zeker 15 jaar trouw zij aan zij in de kast. Destijds in midprice gekocht met die afzichtelijke rode jewel cases. Nu deze nog. dan is de trilogie compleet!

zo is dat

Wat flauwtjes met vlagen maar het fijne baswerk van Pino Palladino, hoewel iets minder nadrukkelijk aanwezig dan op de 2 voorgangers, zorgt voor de afronding naar boven.

Toen ik mijn allereerste cd speler kocht, een onkyo, hééél lang geleden, heb ik er natuurlijk meteen drie cd's bijgekocht; Robert Cray, eentje die ik vergeten ben, en deze van Paul Young. Vindt ik nu nog steeds de beste van hem. Mede omdat hier geen verschrikkelijke remixen opstaan die zijn eerste twee albums op cd zo naar beneden halen maar vooral gewoon om de kwaliteit van de cd zelf. Nauwelijks een zwak nummer er tussen en een paar pareltjes zelfs. Hitgevoeligheid misschien wat minder als voorheen van hem gewend maar da's voor mij eerder een plus.

beduidend mindere plaat na zijn 2 voorgangers. Vooral muzikaal vind ik het een stuk minder spannend. De stem van Young blijft boeiend genoeg.

Dat spannende hoor ik in Prisoner of Conscience nog wel wat terug. En dan doel ik vooral op de herkenbare bass sound die in de 2 voorgangers zo prominent aanwezig was.

Krappe voldoende.

De bedoeling was om los te komen van het coverwerk en met eigen materiaal
(geschreven in samenwerking met zijn toetsenist Ian Kewley) uit te pakken.

Dat was op de vorige albums aardig gelukt met nummers als Broken Man
of de niet onaardige singles Everything Must Change en Tomb of Memories.

Maar op Between Two Fires (let op de titel die verwijst naar een artiest die gevangen zit
tussen het betere coverwerk en de eigen songwriter ambities) werden de covers node gemist.

Ironisch genoeg was de eerste single Wonderland wel een cover.

Van dit nummer heb ik een mooie 12 inch die 8 minuten duurt! Erg sterk nummer! En door die versie alleen maar meer!

Maar de conclusie kan dus wel getrokken worden dat Paul Young het niet moet hebben van eigen composities dan?

De conclusie is volgens mij dat hij met eigen composities alleen er niet komt.
De nummers die ik noemde zijn best goed, maar werden omringd door sterke covers.
Een album dat enkel op eigen materiaal steunt, komt te kort. Te veel kaf tussen het koren.

Ik zet de plaat nog eens op om een poging te wagen: Some People begint, en het eerste waar ik aan denk is "everybody wants to rule the world van Tears for Fears.. Dat zelfde basloopje, en zelfs de drums komen er op een soortgelijk moment in... Verder is het een totaal andere song natuurlijk, maar die vergelijking hebben vast meerdere mensen gehoord?

2e luisterbeurt bevalt wel wat beter overigens. Fijne stem heeft de man!

Het nummer al in jaren niet meer gehoord maar zojuist ff beluisterd. Ben het inderdaad wel met je eens.

Oeps! Vrijgelaten uit de immense jaren-80 vleesfabriek waar ze eenheidsworsten draaiden.

Ik heb net deze lp-hoes in mijn handen en ineens zie ik iets: deze hoes is geïnspireerd door Closer van Joy Division. Dat kan bijna niet anders.

De mooie fretless-bas van Pino Palladino blijft heel herkenbaar. Paul's stem klinkt fijn fluweelzacht op dit Pop Rock album dat inderdaad meer ingetogen klinkt dan de voorgangers. De mid 80s synths en percussie / drumcomputers klinken wat gedateerd maar ik kan het nog goed waarderen.

Ondanks dat ik deze in huis heb toch weinig geluisterd. No Parlez had altijd de voorkeur, gevolgd door zijn eerste twee albums met Streetband zoals Dilemma (1979).

Weet niet wie de hoes van Closer heeft ontworpen maar de foto op dit album is van John Swannell, niet de minste zo te zien op Discogs