Fatima - Yellow Memories (2014)

Eerste helft van dit album is best leuk. Soul met wat elektronica en een klein beetje jazz. De nummers zitten ook leuk in elkaar.
Sterker nog, ze zijn beter dan Fatima zingt. Tijdens de interludes hoor je enkel haar zang, en daar voelt dat toch wat karig. Ook in afsluiter Gave Me My Name komt ze als zangeres maar matig uit de verf.
Al met al dus wel een leuk album, maar wel een met verbeterpunten.

We zien het wel vaker, fijne soul uit Scandinavië. Elk jaar komen daar wel interessante artiesten vandaan. We noemen een Daniël Lemma of een Nicole Willis. Tijd voor een jong talent dit keer. Het is Fatima uit Zweden. Een zangeres met een moderne look en haar eerste album in de vorm van Yellow Memories. Niet eens voorgegaan door een grote hitsingle, dus we moeten haar maar volledig waarderen op basis van deze plaat.

En die basis lijkt prima. Opener Do Better is namelijk een leuk liedje. Moderne sound, wat ook correspondeert met haar uiterlijk. Jammer is dan ook dat dit veelbelovende begin wordt opgevolgd door het wat saaie Technology en het ook al niet zo boeiende Circle. Ik mis hierin vooral wat overtuiging, positieve energie en kracht. De muzikale intermezzo’s die deze plaat vullen voegen daar niet iets extra’s aan toe. Hier horen we Fatima namelijk puur vocaal en jammer genoeg overtuigt zij daar niet mee. En is er dan productioneel veel aanwezig, dan wordt het al snel een overdaad zoals op Ridin’Round (Sky High).
Ik klink hier, op de opener na, natuurlijk wel erg negatief over de plaat. En dat kan zo zijn, want echt verrassen doet het me niet. Blij wordt ik dan ook als ik het vrolijke Family hoor. Een echte feel good track. Of anders wel van het stuiterend jazzy La Neta. Wat te denken van het lieflijke Biggest Joke of All. Ook een voortkabbelende liedje als Underwater kan me wel bekoren met z’n vrolijke fluitje. Nee, niet alleen maar negativiteit dus. Deze dame heeft zeker wel wat in haar mars. Helaas laat ze dat niet al te veel zien en vooral horen, want vocaal blijft het dunnetjes. Schrijnend is het dan ook dat ze vals zingend afsluit met Gave Me My Name. Ondanks de prima sfeer van dit nummer is dat toch wel een afknapper.

(bron: Opus de Soul )

Naar aanleiding van drie verschillende nummers van deze vrouw die de laatste jaren druppelsgewijs boven zijn komen drijven (It keeps raining, het met Budgie gemaakte en nog vrij recente Best believe, en het op dit album verschenen Family - alledrie aardig grijsgedraaid), heb ik me hier eens aan gewaagd.

Over Family gaan de overige nummers op dit album niet heen. Wel heeft het album een zeer plezierige, over de gehele linie relaxte sfeer. Hier en daar gaat het tempo omhoog, maar dan houdt het nog steeds dat gevoel. De vaak licht hypnotiserende productie van de nummers staat me aan.

Het is goede achtergrondmuziek, maar als je bewust gaat luisteren heeft het ook wat interessants. Niet élk nummer, maar er zitten er zeker een aantal tussen.

Tijdens het spitten tussen de overige nummers van haar ouvre (het is niet enorm, je bent er snel mee klaar) kwam ik btw Soul glo nog tegen als uitschieter. Die wil ik bij deze ook even aanraden.