Empyrium - The Turn of the Tides (2014)

Het eerste album van Empyrium in 12 jaar. "The Days Before the Fall" staat al op de compilatie 'Whom the Moon a Nightsong Sings' en "Dead Winter Ways" en "With the Current Into Grey" speelden ze vorig jaar al in Berlijn en klonk erg mooi en weer net iets anders dan hun vorige werk. Het artwork is ontworpen door één van de leden van Les Discrets.

Empyrium New Song "With the current into grey", Passionskirche Berlin 22/11/2013 - YouTube

Voor degene die mij niet kennen, ik ben het langharig tuig in het midden van de video.

Met één van de leden van Les Discrets mag ik aannemen dat je op Fursy Teyssier doelt? Die heeft ondertussen al heel wat hoezen op zijn naam staan van o.a. Amesoeurs, Alcest en zijn eigen project Les Discrets.
Maar weer even on topic: een nieuwe Empyrium is meer dan welkom, de vorige plaat is inderdaad weer van een tijdje terug.

Ah, hier heb ik lang naar uitgekeken, was ook erg blij toen ik een paar jaar geleden hoorde dat de band weer actief was...Weiland zal wel niet overtroffen gaan worden maar alsnog ben ik ontzettend benieuwd hiernaar!

Buiten is het momenteel een graad of vijfendertig, maar op dit album regent het melancholische pijpestelen.

Prachtig en bijzonder sfeervol!

Zo op het eerste gehoor inderdaad een mooie plaat.

Aardig wat kippenvel zeg. Vooral bij het weergaloze In the gutter of this Spring. Nou laten we voorzichtig beginnen met 4,5 ster.

Reden voor mij om deze door te schuiven naar het najaar

Eerlijk gezegd momenteel eerder een 4.5 ipv een 5, maar omdat ik zo enthousiast ben over deze onverhoopte comeback, rond ik af naar boven...

Van tevoren wist ik niet zo goed wat ik moest verwachten, maar The Turn of the Tides blijkt dus echt een geweldige comeback! Je hoort meteen dat je met Empyrium te maken hebt en toch hebben zo een compleet nieuwe sound ontwikkeld; in tegenstelling tot veel andere bands die na zoveel jaar weer bij elkaar komen probeert Empyrium niet krampachtig terug te grijpen naar hun oude albums. Op The Turn of the Tides heeft de band heeft de neofolk-stijl van Weiland achter zich gelaten, maar het album ligt ook niet echt in lijn met het oudere metalwerk. In plaats daarvan krijgen we muziek die qua genre moeilijk valt te plaatsen. Er zitten uiteraard nog wel elementen van metal en folk in, maar ook neoklassieke invloeden en af en toe valt het zelfs een beetje Darkwave te noemen. Wat wel is gebleven, is de donkere en weemoedige sfeer die al het werk van Empyrium zo kenmerkt. Die combinatie van nieuwe muzikale stijl en vertrouwde melancholieke atmosfeer maken dit album voor mij dan ook zeker een relevante toevoeging aan de Empyrium-discografie, en ook meteen zo'n beetje het beste album van het jaar.

Indrukwekkend, dit nieuwe album van Empyrium. Bijzonder meeslepend, groots en kwalitatief gewoon hoogstaand, zoals ik van de band gewoon ben. Het lange wachten loont meer dan de moeite!

Binnenkort maar 'ns binnenhalen op CD.

Aangezien ik A Wintersunset en Songs of Moors and Misty Fields tot mijn favoriete albums reken, was ik blij te lezen dat er nieuw werk van Empyrium aan zat te komen. Nu het album uit is, heb ik echter nog nauwelijks de moeite genomen het te beluisteren. Verder dan een paar losse nummers op Youtube ben ik niet gekomen, en dat is vooral omdat ik de cleane zang maar moeilijk uit te houden vind. Het klinkt mij wat te pompeus, opgeblazen.

Wellicht moet ik er gewoon een keer voor gaan zitten om het hele album echt te beluisteren om te zien of de stukjes dan op z'n plaats beginnen te vallen.

Geweldig album. Het duurde een paar draaibeurten, voordat het kwartje echt viel. Maar wat een mooie, melancholieke schoonheid bevat dit album.

Treurigheid ten top. Plechtig, diep gezongen, buitengewoon meeslepend, raakt bij mij de juiste snaar.

Wat een geweldige plaat. Pas recent ontdekt en daarna gelijk het hele ouvre, maar geeft ook inspiratie om er over te schrijven. Dit hoort wat mij betreft op www.progwereld thuis.

Sterke 'comeback' plaat. Prima mix tussen het oudere metalwerk en de akoestische platen in een nieuwe jas. Niet zo geniaal als een 'Songs of Moors...' though. Live was dit ook erg indrukwekkend op Incubate, misschien wel de beste setting voor deze band zo midden in de bossen.

Na The Turn of the Tides een paar keer in z'n geheel te hebben gehoord, begin ik het een erg fijn album te vinden.
Qua sfeer vind ik de muziek in het verlengde liggen van Empyriums eerste twee albums, hoewel de keyboardpartijen die op die albums de toon zetten, hier zijn vervangen door bij vlagen wijd uitwaaierende gitaren. Die eerste twee albums vind ik erg goed, en de band weet daar een melancholische sfeer op te roepen die me erg aanspreekt. Toch klinken die albums, A Wintersunset vooral, qua zang en instrumentatie nogal eenvoudig vergeleken bij The Turn of the Tides. De muziek klinkt op dit album veel doordachter. Het is alsof de band zichzelf >10 jaar in een houten vat heeft gestopt om te rijpen.
De plechtig aandoende zang was aanvankelijk wennen, is hier beter uit te houden dan op Weiland, en begint me zo langzamerhand goed te bevallen. Dat zal wel gewenning zijn.

Hoogtepunt is In The Gutter Of This Spring, maar behalve We Are Alone is het hele album erg goed.

niet slecht_)

Soms kun je 't inderdaad ook met wat minder woorden zeggen!

Ik maak ervan: mooie, sfeervolle erg melancholieke plaat!

Beetje simpel allemaal maak ik er nu van achteraf.

Nu ik dit weer eens heb beluisterd, kom ik tot de conclusie dat het allemaal erg goed in elkaar zit. Nummers worden vakkundig opgebouwd, met verschillende lagen (en soorten) instrumenten en zang. De sfeer is over het algemeen melancholisch, desolaat en naar binnen gekeerd, wat de kluizenaar in mij erg aanspreekt, maar soms ook weer bombastisch en euforisch. Twaalf jaar na het sublieme Weiland, gewoon weer een prachtig album.