The Sedan Vault - Mardi Gras of the Sisypha (2006)

Dit lijkt een beetje op zowel System of a Down als The Mars Volta. De single (are burning walls) a hologram? is gratis te beluisteren vanaf hun site. Het zou me niet verwonderen moesten we hier (in België althans) meer van horen.

Om te beginnen met het opschrift dat deze cd voorafgaat: Mardi Gras of the Sisypha, a +30 minute rush of innovating indierock/postcore that switches from melody to clever noise in a split second.

Indierock/poscore: daar hebben we weer labeltjes natuurlijk . Niet dat er iets mis is met labeltjes, maar bij goede muziek hebben ze altijd de neiging de muziek onrecht aan te doen door veel te eng te beschrijven waarover het effectief gaat. Alsof je jezelf kan beschrijven in tien woorden, da's onzin natuurlijk. En dat geldt zéker voor dit plaatje.

Iets cryptischer dan maar: het motto dat Mardi Gras of the Sisypha vergezelt, is het bekende 'In the nightmare of the dark, all the dogs of Europe bark'. Nou, dàt is een begin . Cryptisch, duister, veelzeggend maar tegelijkertijd ook bitter weinig. Een ideaal begin om dit recensietje mee te starten.

The Sedan Vault, een nieuwe groep van Belgische bodem (hoewel ze al een aantal jaar bezig zijn met dit plaatje, en dat mag niet verwonderlijk heten, maar dat wordt straks hopelijk iets duidelijker), bestaat uit drie broers en een dichte vriend. Vreemd genoeg laat dit de plaat totaal geen 'onderonsje' lijken, maar zorgt die bloedband voor nog net meer diepgang.
Een beschrijving van deze muziek is héél moeilijk. Het motto geeft perfect de bizarre sfeer op Mardi Gras of the Sisypha weer: donker, cryptisch, weird, enfin, niet wat men iedere dag tegenkomt. Niet echt toegankelijk ook, pas na een 20tal luisterbeurten ontluikt de ware schoonheid van dit album. De vele lagen waaruit ieder nummer is opgebouwd hebben daar ongetwijfeld mee te maken. Ieder nummer is een waar kunstwerkje (net als de cover, geschilderd door een vrij bekend kunstenaar waarvan de naam me nu eventjes ontglipt ), minitieus opgebouwd en écht helemaal àf. Zoals dat opschrift ook zegt: in ieder nummer zit een bijna ongekende mate van complexiteit en stijlbereik: weirde soundscapes wisselen van het ene moment op het andere af met krachtige rockmuziek, en de refreinen staan als een huis, net als de teksten (hoewel die niet bepaald om vrolijk van te worden zijn: de rode draad van de plaat vormen een hoer, haar pooier en een dealer in een of andere godverlaten grootstad - denk sin sity. Niet dat dit andere thema's uitsluit; in het eerste nummer steekt men van wal door te verwijzen naar het alombekende Zyklon B uit WO II) en de zang: die is werkelijk perfect te noemen. Rutger Meeuwis kan werkelijk alles aan; zelden iemand zo mooi horen zingen/vertellen/huilen/...
Een beschrijving van ieder nummer apart is quasi onmogelijk. Hoewel de plaat zweeft van de ene stijl in de andere valt er toch een opmerkelijke coherentie te bespeuren, die Mardi Gras... als één groot geheel laat aanvoelen.
Ook referenties zijn moeilijk: The Mars Volta komt nog het dichtst in de buurt, maar ook een zachte System of a Down valt hierin te bespeuren, maar nog zoveel anders door de immens grote variatie in dit plaatje.

Slotsom: de ontdekking van het jaar voor Mathias, geleverd door een Belgische groep die ten eerste helemaal niet Belgisch klinkt en ten tweede na zijn (korte) debuut reeds een eigen geluid weet te produceren, dat zo uniek is dat ook jullie dit album eens een kans moeten geven. Te bewonderen op Dour dit jaar overigens. Gaat dit zien. Een unieke aanwinst voor het al te homogene (Belgische) rocklandschap. 5*

Dit is me aangeraden om te gaan zien op Dour. Een meisje dat ik ken is hier klaarblijkelijk enigszins idolaat van. Ik ben benieuwd, de Mars Volta-associatie maakt meer dan nieuwsgierig.

Zyklon B roept dan wel weer verkeerde associaties op.

Hey Herman, 't is geen promoten dat ze doen hé. Slayer-associaties roept dit bij mij alvast niet op, dus dat zit wel goed.

Een pompeuze albumtitel die, vrij vertaald, ‘carnaval van diegenen die tot zinloze arbeid gedoemd zijn’ betekent, songtitels die verwijzen naar Joodse literatuur (Cynthia Ozicks ‘Godawful City’ ), een citaat van W. H. Auden in het cd-boekje en een totaalconcept dat ontsproten kon zijn aan het brein Omar Rodriguez Lopez van The Mars Volta. De cynicus in ons had de woorden ‘pseudo-intellectuele poseurs’, ‘zielig afkooksel van de betere progrock’ en ander vitriool al klaar in de pen, maar dat zou veel te gemakkelijk geweest zijn. Na een paar beluisteringen blijkt dat deze Belgen een erg degelijke emorockplaat hebben gemaakt met internationale allure waarin de donkerte van Nine Inch Nails gekoppeld wordt aan de subtiliteit van Radiohead en de passionele overgave van At the Drive-In.

De Sisypha in kwestie zijn een jongen, een hoer en een dealer. Alledrie zijn ze op zoek naar zingeving en de vlucht uit hun uitzichtloze bestaan. Eén blik op de hoes van de plaat, waarop de kleinheid en de zwakte van de mens uitgebeeld wordt, zegt ons echter dat ze die niet zullen vinden. Een goede raad: trek u van dit verhaal niets aan en concentreer u op de muziek want die is bijwijlen om duimen en vingers bij af te likken. Luister maar naar de met spanning beladen gitaren in ‘(are burning walls a) Hologram?’ die afgewisseld worden met subtiel gepingel en zachte drumroffels. De weerbarstige synths die hun intrede doen, maken het feestje helemaal compleet. Net zoals de andere songs op de plaat heeft dit nummer geen duidelijke structuur, maar de spanningsboog is er niet minder om. The Sedan Vault switcht van verpletterende emorock naar sferische ambient en lofi indierock alsof het niks is en dan liefst nog in hetzelfde nummer. De plaat meet zich daardoor een onvoorspelbaarheid aan die een lange houdbaarheidsdatum tot gevolg heeft.

De band wordt vaak vergeleken met The Mars Volta, maar die referentie gaat slechts gedeeltelijk op. Ja, hun liefde voor conceptplaten, een zanger die bezielde falsetto’s afwisselt met bezeten, rauwe kreten en het vermijden van geijkte songstructuren zijn raakpunten, maar The Sedan Vault klinkt bijlange niet zo uitzinnig, eclectisch en prog als de helmboswuivende rockers van The Mars Volta. Nee, dan zijn At The Drive In en Sparta betere vergelijkingen. De ontembare agressie van ‘Relationship of Command’ kunnen ze nog niet oproepen, maar de vlot in het oor liggende melodieën schudden ze al zonder problemen uit hun mouw.

‘Mardi Gras of the Sisypha’ kent echter ook zijn mindere momenten. ‘Black Waltz in White Shoes’ bezit ook een spannend verloop, maar niettemin gaat het terugkerende thema al snel vervelen en de versnelde zangpartijen komen ook wat gekunsteld over. Tekstueel gezien loopt ook niet alles van een leien dakje. In ‘Like a Scene from an Apocalyptic Film’ zingt Rutger Meeuwis: “Save me from Beckett, save me from Thom Yorke / I want to leave the light bulb, I want the lightning to explode this light bulb”. Er zal wel een of andere verklaring achter zitten, ons lijkt het gewoon klinkklare onzin.

De slotsom is echter overwegend positief. Het muzikale apocalyptische verhaal dat zweeft tussen prog, indie en emo is bij momenten indrukwekkend en meeslepend te noemen. Als er nog wat geschaafd wordt aan het songmateriaal, zouden we met The Sedan Vault wel eens een nieuwe Belgische topband erbij kunnen hebben. Voorlopig beperken we ons tot: beloftevolle plaat van een veelbelovende band!

bron

En? Hoe vond je het? Ik vond het zeker niet slecht, maar de genialiteit van het debuut werd nergens echt gehaald vond ik. Leek me ook een moeilijk concert om volgen als je de nummers nog niet kende. Of zit ik hier verkeerd?

Stem overigens net een halfje naar beneden gehaald. Het blijft allemaal erg sterk, maar als ik eerlijk met mezelf ben, haalt het het niveau van mijn andere vijf sterrenplaten nog net niet. 4.5* dus, nog altijd een erg puike score (en zeker voor een debuut).

Ben niet geweest, helaas.

Naar TSV? Of naar Dour in 't algemeen?

Ik heb ze al 2 of 3 keer live aan het werk gezien en het is zeker een aanrader. Het is wel aan te raden eerst de cd een paar keer te beluisteren anders klinkt het misschien nogal chaotisch. Het is trouwens zo'n typische cd die blijft groeien dus zelfs al bevalt het je niet van de eerste keer geef het zeker nog een kans je zult er geen spijt van hebben. 4.5 lijkt mij een zeer terechte score.


(je kan trouwens gratis een optreden van hen bewonderen op http://www.fabchannel.com )

In het echt gratis bewonderen?
Cultuurcafé (Universiteit) Nijmegen, 28-02 - 20:00!

Dour in het algemeen (sorry, late reactie).

Fijn dat er eindelijk wat respons begint te komen bij dit plaatje

Ik heb ze geloof ik al twee keer gezien en ze zijn echt wel tof. Vrij zwaar beladen muziek vond ik het toen wel. Goede muziekanten ook.

Ik heb ze helaas gemist in de Trix onlangs.Een meer dan positieve cd-bespreking in de Rif Raf deed me besluiten afgelopen week Vanguard aan te schaffen. Dankzij de comments overhere op Mardi Gras... ben ik overtuigd dat ik volgende week maar meteen terug naar de local cd farmer trek, om ook deze cd maar meteen in mijn collectie te schuiven. Ik ga nog geen punten geven, zou een beetje stupid zijn.
Maar toch een groepje om ook eens live bezig te zien denk ik.

Heb deze week tijdens hun concert ineens maar dit cd'ke meegenomen en nadien beluisterd. Tijdens het concert speelden ze een aantal tracks van deze cd. Ik kende enkel vanguard.

Deze cd heeft wel iets van de creativtieit van motorpsycho in zich, maar eigenlijk is dat steeds vergelijken met andere bands fout. Meer om aan te geven aan niet kenners wat ze kunnen verwachten. Eigenlijk staat The Sedan Vault op zichzelf, geen easy listening FM-rock oid, maar gewoon goed gemaakte muziek die niet verveeld na 5 luistersessies en waarna de cd definitief in het rek gaat om er nooit meer uit te komen. Dit is zo eentje die je met plezier binnen 3jaar nog eens oplegd en 10jaar later. Echt bekend zullen ze niet worden vrees ik daarvoor is hun muziek te intelligent gemaakt, maar hun trouwe aanhang zal wel steeds groter worden net als bijvoorbeeld de motorpsycho-clan.

Who gives a fuck dat hun muziek niet gedraaid wordt op Studio Brussel, precies of dit nog een referentie is ?

Ik ben er vrij zeker van dat Cynthia Ozick's Godawful City vaak gedraaid werd op StuBru.
En na enig zoekwerk vond ik dit stukje:

Ik herinner het me nog, de tijden toen ik nog radio luisterde.

Op kink FM krijgt TSV meer playtime dan op STU BRU in ieder geval.
Zend die laatste toevallig juist vanavond een TSV concert uit zekers.
Inside club live vanuit de Kreun te Kortrijk, maw je moet niet eens vanuit je zetel komen om ze eens te ervaren.

Clubside Down - clubcircuit.be

Leuke schijf , al vind ik het tweed een klein beetje beter , maar goed. Heb ze nu ook live gezien eindelijk en ben nog meer fan dan voorheen.. een band die ik zker ga blijven volgen