Richard Marx - Beautiful Goodbye (2014)

Hoop dat hij het nog kan. Staat in ieder geval op m`n wishlist.

Wow, dit is soft en aalglad.

Ik zie dat een hater al gestemd heeft.

Wat Richard Marx hier doet, is een beetje een brug slaan tussen r&b en AOR. En het werkt alleraardigst. Wat voorop staat is de stem van Richard Marx en die is heerlijk zwoel. Al moet ik bij deze plaat wel snel denken aan Ricky Martin en Enrique Iglesias.

Word je zelf nooit moe van dit soort opmerkingen?

Ik zie gewoon iemand bij wie het op grond van zijn toptien en de rest van zijn stemmen redelijk in de lijn der verwachting ligt dat hij benieuwd is naar een nieuwe Richard Marx.

Ik bedoelde het niet zo gemeen. Met hater bedoel ik in dit geval iemand, die dit (waarschijnlijk) terecht niet trekt.

Ik bedoel: als ik zelf al vind dat dit richting de r&b neigt en ik al vergelijkingen trok met Ricky Martin en Enrique Iglesias, dan verwonder ik me niet, dat rock-liefhebbers dit niet lusten.

Ik heb er zelf ook nogal moeite mee. Zo nu en dan, leeft de plaat wat op, omdat hij wel een goede zanger is. Maar de arrangementen zijn zo aalglad en Boyz II Men. Ik durf gewoon niet te stemmen.

En moe worden van mezelf? Nee. Dialoog aan gaan? ja!
Heb een fijne dag.

Je kan natuurlijk aan horsman zelf vragen wat hij er van vind Kan je gelijk even een dialoog over Queen aan gaan want dat staat hoog in het vaandel zo te zien.

In ieder geval ben ik er zelf niet echt benieuwd naar, fan is een groot woord maar ik heb best sympathie voor Marx al was het enkel en alleen al voor de parel Hazard. Ik heb een album of 4 van de goede man in de kast staan en enkel glad hoeft niet een luisterbeurt in de weg te staan, de verwijzing naar "gladde" jongens als Martin en Iglesias dan weer wel.

Ik heb gemengde gevoelens bij deze plaat.

Ik ben dan ook rete-benieuwd, naar de mening van anderen. Goed of slecht? Pop of r&b?
De productie is trouwens wel top-notch.

Nee, dit is me allemaal te zoetsappig en sloom. Ben een liefhebber van de stem van Richard, maar dit is teveel van het goede. Waar ik erg blij was met de terugkeer naar de uptempo songs op zijn album 'My Own Best Enemy' (oeps, ook alweer 10 jaar oud) vind ik dit een zware teleurstelling.

De hoes ziet er een beetje uit alsof het een treurige Rod Stewartnageboorte betreft. Paid Vacation vond ik nog eens een mooie plaat. Voor de rest geloof ik het denk ik wel.

Nee, dit is in mijn ogen geen geslaagde comeback.
Maar ik vind wel dat Richard er erg goed uit ziet. Toch ook alweer de 50 gepasseerd.

Ik vind het wel een verrassend sterke plaat geworden. Waarom ik er verrassend bij schrijf weet ik eigenlijk niet want Marx heeft al meer dan genoeg bewezen een goede song-writer en uitstekende zanger te zijn. Ook op deze plaat heeft hij alles weer zelf geschreven. Ik moet er overigens wel bij schrijven dat het album ietwat inkakt op het eind.

Aan de hand van de hoes had ik een album vol luxe cocktailbar achtige ballads verwacht maar dat valt reuze mee. Het enige nummer waar ik niets mee kan is Like the World Is Ending, de kopstem van Richard trek ik moeilijk.