Lord of the Lost - Antagony (2011)

Lord of The Lost is een grote band in de Gothic scene in Duitsland. Het is een overtreffende trap van HIM met een zanger die goed naar Billy Idol heeft gekeken maar ondertussen ook van popmuziek en Metal houdt. In de praktijk krijg je dan een album dat vol staat met melancholische zang, en bombast. Waar HIM een romantische invalshoek heeft is Lord of The Lost een stukje lomper en minder subtiel.


Lord of The Lost is een band met vele gezichten. Bij het beluisteren van een album van deze band ervaar ik dan ook een breed scala aan emoties. Bij vlagen ben ik zwaar onder de indruk. Denk aan een nummer als Preludium: About Love, Death & the Devil en ook We Are the Lost komt met veel kracht bij mij binnen. Vooral de zang is hier indrukwekkend.

Dan zijn er de wat obligate rockers die het ene oor ingaan en niet weten hoe snel ze uit je andere oor weer weg moeten rennen Fragmenting Façade en Love is not Enough zijn bijvoorbeeld van die nummers.

Om daarna toch weer ontzettend te overtuigende met krachtige rocksongs zoals Prison en From The Cradle to the Grave die ervoor zorgen dat je net wat harder in je auto gaat rijden dan eigenlijk de bedoeling is.

De kracht maar tegelijkertijd ook de zwakte van de band zit hem in het grootse gebaar en de pathos waarmee alles wordt neergezet. De zanger heeft een rijk arsenaal aan stemmen. Het ene moment heeft hij wat van een Peter Steele (Type O Negative) of Ville Valo (Him) om dan naadloos over te gaan op stevige grunt zang of Marilyn Manson achtige geluiden.

Tel daarbij dat er altijd wel een toegankelijk melodie te vinden is die zo poppy is als Roxette in zijn beste dagen maar tegelijkertijd wordt de bombast van Queen ook niet geschuwd. Soms kan dit bijvoorbeeld afschuwelijk mis gaan zoals in het elf minuten klokkende Revelation 1318. Dit nummer vliegt werkelijk alle kanten op maar voelt nergens als een geheel en laat zien dat Lord of The Lost teveel zelfvertrouwen heeft en toch wel last heeft van zelfoverschatting.

Lef heeft de band zeker maar ik hoor ze liever in een goede rock song of in het prachtige afsluitende Reprise dat naadloos aansluit op de openingstrack en het album toch wel afmaakt.

Alles bij elkaar slaat dit album net voor mij door naar de goede kant. Ik hoor dit werk liever dan sommige latere albums die helemaal doorslaan in bombast. Ik zal altijd wel een haat liefde verhouding met deze band houden maar ze zijn zeker verantwoordelijk voor een paar erg goede nummers en verdienen meer aandacht in ons kleine kikkerlandje.

Lekkere plaat voor de melancholische rockers...