LIVE PERFORMANCES 1983
Vandaag in CD kwaliteit op de kop getikt
nadat ik al die jaren met het vinyl dubbel album moest doen.
The Bollock Brothers waren altijd al heel populair in Vlaanderen.
Vooral door hun legendarische optreden op Seaside Festival in 1983.
Bollock Brothers - The Bunker (live version)
Dit live album verzamelt bijna al hun beste nummers
in een heel prettige uitvoering. Tussen de meeste nummers
zitten namelijk mopjes verborgen die ook meteen duidelijk maken
dat deze funny new wave band zichzelf alles behalve ernstig neemt.
De plaat valt uiteen in twee hoofdstukken.
Tracks 1-6 zijn verspreid in Europa opgenomen
(oa tijdens het hierboven vernoemde optreden in De Panne).
Tracks 7-12 zijn opgenomen in de Londense Batcave.
Opmerkelijk zijn de vele Sex Pistols covers in deel 2.
De eerste langspeler van The Bollock Brothers was immers
een integrale coversessie van het legendarisch Sex Pistols album.
Vandaar de bandnaam natuurlijk.
Die covers zitten allemaal in een soort disco meets new wave jasje.
Met prominent aanwezige synths, maar ook met het nodige tong-in-kaak gevoel.
De live versie van
New York is een uitstekend voorbeeld.
Op de drie laatste nummers draaft gastvocalis Michael Fagan op.
De man die het nieuws haalde omdat hij wist door te dringen
tot in de slaapkamer van de Britse koningin. Hij zingt toepasselijk
God Save the Queen en verzint van Don McLeans
Vincent een interpretatie
die zo naast
My Way van Sid Vicious kan staan.
Die Vincent van Gogh duikt ook op in de openingstrack,
een bezwerenede instrumental waarin alle muzikale troeven
van de band vervat zitten: prominente synths, postpunk bas
en zachtjes gierende gitaren.
The Slow Removal ... was de tweede
12" single van de groep na het indrukwekkende debuut The Bunker.
Beide nummers staan niet op hun beide studioplaten uit 1983.
Bollock Brothers - The Slow Removal of Vincent Van Gogh's Left Ear (studio version)
Want naast Never Mind the Sex Pistols (zie hierboven)
was het vooral The Last Supper waarmee de gebroeders kloot
indruk maakten. Hun bekendste nummer daarvan is ongetwijfeld
het op
Spooky van Classic IV geënte
Horror Movies, dat in zijn live versie
toch wat fitter voor de dag komt dan in zijn trage studio versie.
Maar ook het titelnummer
The Last Supper en het paranormale
Reincarnation Of zijn hallucinante composities. Flirten met pseudo
wetenschap en het paranormale zouden trouwens de handelsmerken
van de groep worden op hun latere, minder beklijvende releases.
En het mag duidelijk zijn dat
Loose een Stooges cover is,
al was dat op mijn vinyl exemplaar nog niet duidelijk: Lou Reed?
stond daar met vraagteken te lezen.
Wie dit album nog ergens kan vinden en daarnaast
ook hun album The Last Supper koopt, heeft het beste in huis.