Ethan Johns - The Reckoning (2014)

geproduceerd door ryan adams maar lijkt daar niet op...zeer ingetogen ala leonard cohen teksten m.a.w. dit belooft wat...fragmenten al te beluisteren via zijn site.....zijn vorig album is n aardige plaat die alle kanten opgaat, met dit album heeft hij zijn stijl gevonden in ingetogen folk, veel bijzonderder. subtiel orkestpartijen(dry morning en you changed) ja dit is precies mijn ding. die 4 kan gemakkelijk hoger worden

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ethan Johns - The Reckoning - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ethan Johns leek lange tijd in de voetsporen van zijn vader te treden. Zijn vader, Glyn Johns, produceerde vanaf het eind van de jaren 60 platen van onder andere Bob Dylan, The Beatles, The Band, The Rolling Stones, The Who, Led Zeppelin, The Clash, The Small Faces, The Eagles, Emmylou Harris en genoeg andere namen om deze recensie volledig mee te vullen.

Zoon Ethan drukte vanaf de jaren 90 als producer zijn stempel op platen van onder andere Kings of Leon, Paul McCartney, The Jayhawks, Ray LaMontagne, Laura Marling, The Staves, Rufus Wainwright en vooral Ryan Adams (die overigens ook eenmaal een beroep deed op vader Glyn).

Het veelvuldig achter de knoppen zitten in de studio en vooral het als muzikant op het podium staan bij muzikanten als Emmylou Harris, Ryan Adams en Ray LaMontagne inspireerde Ethan Johns tot het maken van zijn eigen muziek, wat vorig jaar resulteerde in het verassend sterke en door vader Glyn geproduceerde debuut If Not Now Then When?.

Op zijn debuut als muzikant liet Ethan Johns een verrassend sober geluid horen. Johns die als producer nog wel eens uit wilde pakken, verraste met uiterst ingetogen folksongs die herinnerden aan de folkies van weleer.

Voor zijn tweede plaat, The Reckoning, deed Ethan Johns geen beroep op zijn vader, maar wist hij Ryan Adams (!) als producer te strikken. Ook Ryan Adams drukt echter geen stempel op de muziek van Ethan Johns, want deze blijft uiterst sober. Ook op The Reckoning domineren de akoestische gitaar en het mooie stemgeluid van Ethan Johns.

Het fraaie en veelzijdige akoestische gitaarspel op de plaat wordt hier en daar bijgekleurd met donkere elektronica of mooi gearrangeerde strijkers en een enkele keer duikt een bluesy elektrische gitaar op. In de meeste gevallen regeert echter de eenvoud. De plaat komt slechts eenmaal tot een uitbarsting van gitaargeweld, maar verder moet je het doen met mooie ingetogen folksongs.

Het is niet makkelijk om je in dit genre te onderscheiden van alles wat er al is en het is zelfs niet makkelijk om de aandacht een hele plaat vast te houden. Ethan Johns heeft hier echter geen moeite mee. Totaal geen moeite. De instrumentatie is weliswaar zeer eenvoudig, maar maakt je toch steeds weer nieuwsgierig naar hetgeen dat komen gaat. Verder is Ethan Johns een uitstekend verhalenverteller (voor de liefhebbers: The Reckoning is een conceptplaat over een Amerikaanse pionier) en vertolkt hij zijn songs vol gevoel.

Net als de grote singer-songwriters uit het verleden (Dylan maar ook zeker Leonard Cohen en Nick Drake), slaagt Ethan Johns er uiteindelijk in om op het eerste gehoor eenvoudige songs te voorzien van steeds meer diepgang en lading.

Ik was vorig jaar al behoorlijk onder de indruk van If Not Now Then When?, maar The Reckoning is nog veel beter. Ethan Johns veroverde eerder al een plekje in de eregalerij van de popmuziek als producer, maar is nu als muzikant ook op de goede weg. The Reckoning kan immers concurreren met het beste dat momenteel verschijnt. Erwin Zijleman

ja betere singersongwriter zal je dit jaar niet vinden. dit album ademt heel erg eind jaren 60 sfeer uit... mooie ingewikkelde tokkels ala nick drake en prachtige teksten ala bob dylan maken hem beter dan de rest. Zijn zang blijft bij mij Tom Petty-achtig maar is wel mooi. Ergens(en dan ben ik als beroepsspitter in het baroque genre wel verwend)vind ik t jammer dat de gehele plaat niet zoals dry morning en you changed is gearrangeerd....dan had ik m nog beter gevonden.

Dat is wel een beetje overdreven, vind ik. Vannacht voor het eerst beluisterd. Ik vond de voorganger al prima, deze doet daar zeker niet voor onder. Maar ik heb dit jaar al een behoorlijk aantal betere songwriters voorbij zien komen, hoor. Neemt echter niet weg dat deze plaat zeker meer aandacht verdient. Sober gebracht, sober geproduceerd. Johns lijkt alleen geen groots zanger. Het blijft allemaal binnen de lijntjes, omdat hij waarschijnlijk niet over al te veel diepgang beschikt. Binnen die beperking doet hij het echter uitstekend. Sterren hang ik er nog niet aan, maar 3,5 tot 4 zal hij wel halen.

Een paar dagen en een paar luisterbeurten verder is de plaat behoorlijk gegroeid. Ik maak er inmiddels zonder problemen 4 sterren van. Het album is wat constanter van niveau dan de vorige die muzikaal wat meer variatie bevatte. Hoewel mijn probleem met zijn zang nog altijd aanwezig is valt het me over de gehele linie toch mee. Uithalen moet je niet van hem verwachten, het blijft een verteller, maar dat wat hij vertelt vertelt hij overtuigend.

Een man en z'n gitaar. Ethan Johns heeft blijkbaar een heel verleden als producer van sterren in het folk en singer songwriter genre. Dat is te horen. Een subtiel album waarin zijn redelijk markante stem centraal staat. Daarnaast zijn akoestische gitaar en wat aanvullende instrumenten. Voilà, de ingrediënten voor een smaakvol album. Nadeel is dat de liedjes wel erg veel op elkaar lijken. Hierdoor vloeit mijn aandacht gaandeweg het album weg. Ruim voldoende.

Smaakvol en daarom ook een beetje vlak album. Iets meer muzikaal avontuur en risico gewenst.

Een prachtig intiem album van deze producer (net als zijn vader).
Aangezien hij albums van Ryan Adams produceerde, worden nu de rollen omgedraaid. Ryan Adams achter de knoppen.
Ethan is een begenadigd gitarist en heeft een mooie stem, die heel bekend klinkt. Een beetje de heesheid van Neil Diamond, maar het is toch weer anders.
Het prachtige fingerpicking spel van Ethan is de basis van iedere song. Zo nu en dan worden op subtiele wijze wat instrumenten bijgevoegd, maar Ryan Adams zorgt voor een redelijk minimale productie. En dat is prima.
‘The Reckoning’, is een conceptalbum over een man die zijn broer over de grens van Amerika volgt. Die verhaallijn is er als je dat wilt, maar je kunt ook een eigen invulling geven aan ieder nummer. Het concept gehalte is redelijk losjes. Wat zeker de aandacht trekt is Johns’ atmosferische gevoel voor songwriting. “Dry Morning” is geheel Nick Drake, een vergelijking die Ryan Adams willens en wetens lijkt te versterken met de toevoeging van een subtiele cello. Maar dankzij fantastisch Richard Thompson-achtig fretwerk, zoals op 'Among the Sugar Pines', kan Ethan John het ook goed af met enkel een akoestische gitaar en zijn melancholische stem.
Bij Talking Talking Blues gaat hij zelfs een beetje de (Delta) blues in, met scheurende gitaar en een zompige bas, het lijkt ergens een beetje een dissonant op de plaat, maar ik hou wel van zo'n afwisseling. Ook 'Black heart' heeft een fiks ruigere aanpak.
Ethan Johns nam zijn partijen voor “The Reckoning” in slechts twee dagen op, en op zich begrijpelijk: zelf al een goede producer en dan ook nog een begenadigd singer songwriter, dan is er veel kans dat alles snel op de goede plaats komt. En Ryan Adams heeft dit goed aangevoeld en heeft ervoor gezorgd dat het geluid van Ethan Johns klinkt zoals het is : echt, rauw met gevoel.