Catherine Wheel - Adam and Eve (1998)

dit is echt een fantastische plaat! Belachelijk dat Catherine Wheel niet veel meer respect krijgt.

Inderdaad, erg knap hoe ze de spanningsboog gedurende het album gestaag opbouwen. De plaat doet me gek genoeg denken aan de Pink Floyd albums midden-eind jaren 70, hoewel de muziek daar niet echt op lijkt. Rob Dickinson is overigens wel een confessed Floyd fan.

ik heb deze band nog maar net leren kennen, helemaal niet verkeerd.

Dit klinkt zeker niet verkeerd, maar vergeleken met hun eerste twee platen en de B-sides 'Like Cats and Dogs' wel vrij gewoontjes. Ik vind dit een aangename plaat met een mooi warm geluid en hier en daar wat verrassende wendingen.

Ik heb me vergist, het is gewoon weer top. Hij begint goed, daarna volgen wat gewonere nummers, maar toch beter dan ik dacht en de plaat eindigt fantastisch. En dat begint ongeveer bij Here Comes The Fat Controller. Wat een allejezus mooi nummer is dat

Dat ben ik HELEMAAL met je eens. Blijft voor altijd een 5 sterren album. Future boy ooohhhh zo goed met hoofdtelefoon op. [Bayerdynamics] D770

Ik sluit me hier bij aan. Een van de meesterwerken die de jaren 90 rijk is. Fenomenale plaat met zoveel schoonheid en pracht. Wat een album. Zucht...

Waar blijft die vinyl reissue? Ze hebben de rest van de discografie al wel gehad, wordt ondertussen toch ook wel een keertje tijd dat ze deze eens opnieuw uitbrengen.

Is catherine Wheel een jaren '90 product? Ongetwijfeld. Ik associeer ze er wel mee. En daarmee heb ik gelijk alles gezegd, want ik ken er nauwelijks iets van.

Een enthousiasmerende tip van user Parlotones moest me overhalen er toch echt eens naar te gaan luisteren. Aangezien ik niet vies ben van de jaren '90 heb ik dat dus ook gedaan, te beginnen bij Adam and Eve. Omschreven als toch wel et summum van dit gezelschap.

Is het het typisch jaren '90? Ja en nee. Muzikaal gezien vind ik die jaren er wel in doorklinken, maar qua zang totaal niet en dat geeft het juist weer een wat meer tijdloos randje.
Psychedelische jaren '70 rock mag zeker ook niet ongenoemd blijven.

Het hele album door heb ik het vertrouwde gevoel dat ik het allemaal al ken (ik hoor zelfs het Belgische bandje Metal Molly hier en daar), het is tijdloos en toch ook wel tijdsgebonden.
Ik kan er niet helemaal mijn vinger opleggen en dat maakt het intrigerend.

Prima tip!

Plaat die groeit naarmate je deze beluisterd. Start vrij mat, om uit te groeien tot een degelijke rock plaat.

Vandaag een aantal van m’n Talk Talk albums geluisterd en surfend op Mume bij dit album uitgekomen. Tim Friese Greene is de verbindende schakel. Aandachtig zitten luisteren en hoor er inderdaad wel raakvlakken met Talk Talk in terug. Toch rockt het wat meer dan TT en juist die nummers bevallen we wat minder. Toch een ruime voldoende en een leuke ontdekking. Het nummer Thunderbird komt iig in een van mijn playlists. Da’s een knaller.

Ik heb deze op 1 staan in mijn TOP 10, vind deze zooooo geweldig. Ben zo'n beetje getrouwd met de eerste 4 albums van Catherine Wheel. Ben volgende maand ook 25 jaar getrouwd. Zo lang bezit ik de vier cd's niet helemaal maar zijn voor mij wel zo'n beetje het beste wat ik heb op muziek gebied.

Ik ken niet alles van ze, maar hun debuut Ferment is echt geweldig Broem

Ik ken enkel het album Ferment en dat vind ik een heel fijne plaat

Mijn eerste kennismaking met Catherine Wheel en ik vind het een heel mooi en consistent album dat ik voorlopig op 3,75* heb staan. Het ademt de tijd waarin het uitgebracht is. Er is van alles in te horen, van Talk Talk (Thunderbird had niet misstaan op Laughing Stock) tot Elbow (de stem en songwriting op Ma Solituda). En van Nada Surf (gecontroleerde melodieuze rockballads) tot Lenny Kravitz (rockers waaronder Satellite - sorry om er hier een mainstream popartiest bij te halen) om wat voorbeelden te noemen. Catherine Wheel kende ik van naam van shoegaze-lijstjes, maar op dit album klinken sommige gitaarnummers eerder grungy a la The Posies dan dat te horen zou zijn dat ze ooit naar hun schoenen staarden op de Engelse wijze.

Ik ben de laatste dagen weer in mijn favoriete band gedoken en kom net op YT een lijst tegen met 99 nummers. Catherine Wheel Complete B - Sides and Raraties. Ook veel live nummers, al ben ik niet zo'n liefhebber van live muziek. Flower To Hide...https://www.youtube.com/watch?v=2F9iSQQSCik&list=PL1ki_Rg0u2N_UgrlWUWvWOMujo0hny7Hi&index=76. En wie is er ook lid van De Platenkast 2.0 op FB.

Bizar fraaie plaat. Ik volg Catherine Wheel al vanaf Ferment en voor mij was Catherine Wheel voor de jaren 90 wat The Sound voor de jaren 80 was. Een klasse band dus. Ik heb alle platen van CW lief maar dit blijft toch de favoriet. Er zit iets verslavends aan de nummers wat ook de andere platen hebben maar deze is op de een of andere manier consistenter. Phantom of the American Mother is fantastisch en een favoriet maar er staan eigenlijk geen slechte nummers op dit album. Zonde dat Rob Dickinson zich tegenwoordig alleen nog maar bezig houdt met het restaureren van oude Porsches en de gitaar aan de wilgen heeft gehangen. De man heeft een waanzinnig talent voor het schrijven van toffe nummers en is behept met een fraaie stem.

Catherine Wheel, opgericht in 1990 in het Verenigd Koninkrijk, was een Britse indierockband die bekend stond om hun unieke muzikale stijl. Hoewel hun actieve jaren slechts een decennium omvatten, brachten ze in die tijd vijf albums uit die een belangrijke impact hadden op de alternatieve rockscene. Hun muziek is een fascinerende mix van dromerige melodieën en krachtige, gitaar-gedreven composities, wat resulteert in een geluid dat zowel introspectief als dynamisch is.

Adam and Eve is een bijzonder album dat het talent van Catherine Wheel laat zien. Dit vierde studioalbum, uitgebracht in 1998, markeert een diepgaande en emotioneel beladen periode in de geschiedenis van de band. Het album balanceert moeiteloos tussen introspectieve ballades en energieke rocknummers, wat een rijke, auditieve ervaring oplevert.

Het album begint met Untitled Intro, een kort maar krachtig atmosferisch stuk dat direct een mysterieuze sfeer neerzet. De etherische ambiance van dit nummer roept gevoelens van introspectie en kalmte op en zet de toon voor de muzikale reis die volgt. Songteksten zijn helaas van dit nummer niet te vinden.

Future Boy is een ingetogen, licht gruizige ballade die een gevoel van nostalgie en reflectie oproept. De tekst lijkt te draaien om de aspiraties van een jongen die zich een soort 'superboy' voorstelt, vol bewondering voor een idool op het scherm. Dit nummer belichaamt de herkenbare thematiek van zelfreflectie en persoonlijke groei.

Met Delicious wordt het gaspedaal wat meer ingedrukt. Dit nummer is uitbundig, met een stevig refrein dat uitnodigt tot meezingen. De rijke metaforen en beelden in de tekst reflecteren de menselijke conditie, en de verwijzingen naar Adam en Eva geven het een mythische dimensie. Dit nummer is een perfecte mix van persoonlijke en universele thema's.

Broken Nose heeft een fijne melodie en beschrijft verschillende vormen van langdurige strijd en verval. De tekst richt zich op individuen die vastzitten in gedragspatronen, wat leidt tot isolatie en verlies. Het benadrukt de noodzaak van verandering en zelfreflectie, wat een diepere laag aan het nummer toevoegt.

In Phantom of the American Mother worden persoonlijke strijd en maatschappelijke druk verkend. De melodie is ingetogen, maar het pakkende refrein is prachtig. Het nummer roept op om achter façades te kijken en de waarheid te omarmen, hoe pijnlijk die ook mag zijn.

Ma Solituda roept gevoelens van eenzaamheid en emotionele verwarring op,. De sound is wat vergelijkbaar met de sound van Coldplay. De tekst benadrukt de kracht van verbinding, zelfs in tijden van eenzaamheid. Het nummer is uitbundig en robuust, wat bijdraagt aan de diepgang van het album.

Satellite is een dreigend en krachtdadig nummer dat de innerlijke pijn en verwarring van een persoon beschrijft. De tekst reflecteert gevoelens van verdriet en isolatie, en roept nostalgie op naar eenvoudiger tijden. Het nummer is krachtig en overtuigend. Thunderbird is emotioneel en meeslepend, met lagen van symboliek en reflectie op innerlijke conflicten. De tekst verkent thema's van emotionele pijn en de kracht van dromen en muziek om te troosten. Het nummer is zowel gevoelig als krachtig.

Here Comes the Fat Controller heeft een lekkere riff en is opzwepend. De tekst is een kritische reflectie op leiderschap en zelfontdekking, en roept op tot het omarmen van leven en zelfbewustzijn. Goodbye is meeslepend en krachtig, met een afwisselende tekst die thema's van afscheid, liefde en innerlijke strijd verkent. De tekst biedt een mix van emoties, wat het nummer diepgaand en ontroerend maakt.

For Dreaming heeft een krachtig refrein en reflecteert op nostalgie en verlangen. De tekst benadrukt het vasthouden aan gelukkige herinneringen als een manier om geluk te behouden in een veranderende wereld. Het album sluit af met Untitled (outro), een mummer dat beklemmend en melancholisch aanvoelt. Ondanks het ontbreken van songteksten, roept de muziek een diepe introspectieve sfeer op.

Al met al is Adam and Eve een indrukwekkend album dat de diepgang en emotionele rijkdom van Catherine Wheel's muziek tentoonstelt. Hoewel het misschien niet voor iedereen is, biedt het zeker een boeiende en betekenisvolle luisterervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl