Deze plaat komt wel hoog in mijn eindlijstje. Heerlijk sleazy, heerlijk metal, melodieus, snoeihard, aggressief, energiek.
Dit is echt één van mijn meest gedraaide platen op dit moment. Gaaf hoe ook de dubbelbass niet gespeeld is met dubbelbasspedaal of twee bassdrums maar met een gongdrum. Het maakt het allemaal net even wat meer groovy.
Goeiedag, Ozric heeft niets teveel gemeld. Inmiddels heeft Renatus een opvolger, een iets gelikter album, ook lekkere vette metal/hardrock. Deze hier lijkt er veel op, lijkt iets proggier, maar mogelijk is dat persoonlijke smaak.
Zo, dit is ook weer bijna 10 jaar geleden dat ik deze hoor. Het is wel echt een technische plaat. Erg knappe riffs en dubbel-baspatronen. Verder is muziek en zang erg powermetal. Een soort Symphony X maar dan met kortere nummers en een beetje Judas Priest-aggressie. Snapt u het nog?
Dat geloof ik gelijk! Heel veel (power) metal en melodic hardrock nummers schurken qua structuur en earwurm achtige praktijken heel dicht tegen popmuziek aan.