Brigitte DeMeyer - Savannah Road (2014)

Een positieve recensie op Altcountry.nl deed me besluiten dit album maar weer eens te beluisteren. Ik vond er in het begin niet zo heel veel aan. Na het opnieuw beluisteren vraag ik me eigenlijk af of ik naar dezelfde plaat heb zitten luisteren als de recensent. Het is een 13 in een dozijnplaat in het quadraat. Niet bijzondere composities gebracht met een niet al te indrukwekkende stem. Slecht is het ook weer niet, maar nergens bijzonder. Ik wacht met smart op een dame van het niveau Speace of Merritt om maar wat te noemen. We beleven een topjaar, maar de dames werken nog niet erg mee. DeMeyer is die dame op dit album beslist niet voor mij. Misschien dat haar voorgaande albums een wat hoger niveau hadden, dat weet ik niet, want dit is mijn eerste kennismaking.

Dat vraag ik me regelmatig bij jou af, Hendrik, of jij en ik naar dezelfde plaat hebben zitten luisteren
Dit is voor mij gewoon een prachtig album. Maar ieder zijn meug.

Heb je dan al geluisterd naar de volgende albums, Hendrik? :
Eddi Reader - Vagabond
Patsy Matheson - Domino girls
Lucy Kitchen - Waking
Diane Cluck - Boneset
Eleni Mandell - Let's fly a kite
Naomi Wachira - Naomi Wachira
Claudia Schmidt - New whirled order
Eliza Gilkyson - The nocturne diaries
Liz Green - Haul away!
Gretchen Lohse - Primal rumble
Bronwynne Brent - Stardust
Rina Mushonga - The wild, the wilderness
Natalie Merchant - Natalie Merchant
Billy & Bloomfish - Ridin' the rods
Sharon Jones and the Dap-Kings - Give the people what they want
O'Hooley & Tidow - The hum
Marissa Nadler - July
Norma Winstone - Dance without answer
Alexa Woodward - Might nigh
Hannah Aldridge - Razor wire

om een paar dwarsstraten te noemen.

Ga je het in een albumtopic toch weer over anderen hebben he? Maar vooruit, daar gaan we.

Grotendeels wel gehad ja:

Eddi Reader - Vagabond: Ja, niet uit kunnen luisteren
Patsy Matheson - Domino girls: Nee nog niet
Lucy Kitchen - Waking. Ja, gewoon vervelend,ook niet uit kunnen luisteren
Diane Cluck - Boneset. Nee, maar haar werk ervoor nodigt ook niet uit
Eleni Mandell - Let's fly a kite. Ja, ook niet uit kunnen luisteren
Naomi Wachira - Naomi Wachira. Ja, paar nummers. Meer dan genoeg
Claudia Schmidt - New whirled order. Ja, mooi, kom ik op terug. De eerste vrouw uit dit rijtje met peper.
Eliza Gilkyson - The nocturne diaries. Ook voorzien van peper en zeker niet slecht.
Liz Green - Haul away!: Ja, niks aan
Gretchen Lohse - Primal rumble: Da's al een oudje, maar niet bijzonder.
Rina Mushonga - The wild, the wilderness. Nee
Natalie Merchant - Natalie Merchant. Nee.
Billy & Bloomfish - Ridin' the rods: Nee
Sharon Jones and the Dap-Kings - Give the people what they want: Nee
O'Hooley & Tidow - The hum: Gedeeltelijk, maar kom op he.
Marissa Nadler - July: Ja, niet uit geluisterd
Norma Winstone - Dance without answer: Nee
Alexa Woodward - Might nigh: Ja niet uitgeluisterd
Hannah Aldridge - Razor wire: Ja, aardig

Het gros is langzame folk waar ik niet veel mee kan. Ik houd van krachtige stemmen. Ik houd niet van diepgravende songs met een engelenstemmetje. Als je diep gaat wil ik ook dat de stem diep gaat. Dat mis ik veelal. De artiesten beleven de songs niet genoeg. Dit geldt niet voor Eliza Gylkison, Hannah Aldridge, Claudia Schmidt en dan zal ik er een vergeten zijn.

Je vergeet Zoe Muth nog waar ik net ook een recensie in Altcountry van lees. Die heeft wel niveau. Die vind ik beter dan Altcountry doet voorkomen. Maar een echte topper zit er voor mij nog niet bij dit jaar.

Je hebt trouwens op geen enkel album van Natalie Merchant een stem uitgebracht. Shame on you
Geef je het altijd na twee nummers luisteren op?!

Liz Green is trouwens een van de meest originele cd's die er dit jaar is uitgekomen.

Volgens mij was jij degene die over Speace en Merritt begon, toch?

Albums die ik niet uitluister, daar breng ik geen stem op uit. De artiesten liggen in een wijk die de mijne raakt maar lang niet altijd helemaal in mijn wijk komt. Jou ligt die kant nou eenmaal beter. Soms komt er een artiest voorbij dat ik denk, ja daar kan ik wat mee, maar vaak niet. Soms ben ik inderdaad na 2 nummers al klaar en soms ga ik tot ver over de helft door. Van Natalie Merchant hoor ik af en toe wel eens nummers, maar nodigt me nooit uit tot het beluisteren van een heel album. Er zijn overigens ook honderden albums die ik wel al helemaal heb uitgeluisterd, maar waar ik ook geen stem op heb uitgebracht.

Haar laatste album is anders geweldig, Hendrik. Soms moet je een klein beetje moeite doen om een klik met een album te krijgen. 9Bach is zeker ook niks voor je?!

Nou niks wil ik niet zeggen. Leuk voor een keertje. Wel origineel. Ik zal dan maar een stem op Hannah Aldridge uitbrengen. Kan het hier weer over Brigitte DeMeyer gaan.

OK

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Brigitte DeMeyer - Savannah Road - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Brigitte DeMeyer maakt al sinds het begin van het huidige millennium platen. Persoonlijk ken ik haar sinds het in 2006 verschenen en bijzonder indrukwekkende Something After All, waarop de tot op dat moment zwaar onderschatte singer-songwriter werd bijgestaan door grootheden als Buddy en Julie Miller, Steve Earle en Daniel Lanois.

Ondanks het feit dat ik alle platen die Brigitte DeMeyer sindsdien heeft uitgebracht koester als parels binnen de rootsmuziek, heb ik haar nieuwe plaat, Savannah Road, lang op de stapel laten liggen. Te lang, want Savannah Road is een plaat die in alle opzichten kwaliteit ademt.

Dat zie je eigenlijk al wanneer je een blik werpt op de gastenlijst, want hierop prijken ook dit keer grote namen als die van Brady Blade, Chris Donohue en Will Kimbrough. Laatstgenoemde, overigens bijna net zo onderschat als Brigitte DeMeyer zelf, schreef mee aan bijna alle songs op de plaat en drukt ook in muzikaal opzicht zijn stempel op Savannah Road.

Savannah Road is een plaat die dankzij de ruime beschikbaarheid van topmuzikanten werkelijk fantastisch klinkt. In muzikaal opzicht is het van de eerste tot de laatste noot smullen, waarbij opvalt hoe mooi ingetogen al deze topmuzikanten kunnen spelen.

Dat doen ze niet voor niets, want Savannah Road wordt uiteindelijk toch vooral gedragen door de geweldige stem van Brigitte DeMeyer. De Amerikaanse (met overigens Belgische en Duitse wortels) beschikt over zo’n zeldzame stem die eigenlijk in alle uithoeken van de Amerikaanse rootsmuziek uit de voeten kan en vrijwel continu iets met je doet.

Brigitte DeMeyer bestreek ook in het verleden al een flink palet binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar Savannah Road is nog een stuk veelzijdiger. De dertien geweldige songs op de plaat bevatten elementen uit de folk, country, blues, bluegrass, soul, gospel en jazz en leggen steeds net wat andere accenten. Savannah Road ademt de sfeer van het diepe Zuiden van de Verenigde Staten en sluit ook aan op de muzikale tradities van deze regio, waardoor de songs van Brigitte DeMeyer stuk voor stuk zwoel en broeierig klinken.

Verder zet de plaat je steeds op het verkeerde been. Het ene moment schurkt Brigitte DeMeyer tegen Nashville aan of komt ze op de proppen met bluegrass die herinnert aan Gillian Welch, het volgende moment imponeert de Amerikaanse met hartverscheurende blues of bloedhete soul met invloeden uit de gospel.

De fantastische muzikanten die haar omringen zorgen steeds voor een perfecte muzikale omlijsting, maar het is de stem van Brigitte DeMeyer die de benen week maakt. Savannah Road is in de gespecialiseerde roots media al vele malen op de juiste waarde geschat, maar verder blijft het toch angstig stil rond deze imponerende plaat die bij iedere luisterbeurt mooier en indringender wordt.

Op zoek naar geweldige blues, folk, country en soulplaten voor de vakantie? Dat kan dit jaar heerlijk compact met dit allesomvattende meesterwerk van Brigitte DeMeyer. Erwin Zijleman