Espers - The Weed Tree (2005)

Toch een beetje flauwer als hun eerste cd. Beetje zeurderig soms en helemaal niet verrassend.

Ik vind hem toch wel leuk. Was nog vergeten te stemmen hier, maar vooral Flaming Telepaths is leuk. Deze hele plaat bestaat overigens uit traditionals en covers, waarbij voornoemd nummer wel uit zeer verrassende hoek is komen aanwaaien. Een bewerking van een nummer van Blue Öyster Cult, kom daar maar eens om als folkgezelschap. Verder is de traditional Rosemary Lane ook zeer de moeite waard. De rest is niet allemaal even sterk, maar een ruime 3.5* haalt ie wel.

"Rosemary Lane" is een traditional, "Tomorrow" is van The Durutti Column, "Black Is the Color" is een traditional, "Afraid" is van Nico, "Blue Mountain" is van Michael Hurley, "Flaming Telepaths" is van Blue Öyster Cult (vooral dit nummer is erg gaaf!) en "Dead King" tenslotte is van Espers zelf.

Ik ben blij dat ik uiteindelijk dit tweede album van Espers heb gevonden voor een redelijke prijs. Trouwens op internet is men het er niet echt over eens of dit het tweede albums is van Espers of toch een ep. Met bijna 35 minuten zit het er zeker wat tussen in, hoewel ik gewone albums heb die minder minuten tellen. En natuurlijk het album dat hierna komt heet Espers II. Wat onduidelijk dus.

Espers was een Amerikaanse psychedelische folkband uit Philadelphia. Gevormd in 2002 als een trio van singer-songwriter Greg Weeks, Meg Baird en Brooke Sietinsons als onderdeel van de toen opkomende indiefolkscene, breidde Espers zich later uit tot een sextet met onder meer Otto Hauser, Helena Espvall en Chris Smith. Voor mij zijn Meg Baird en Helena Espvall bekend.

Espers is een melancholische/psychedelische folk band, zo zacht als de vrouwenstem(men) is(zijn) , zo verontrustend is soms de hypervervormde gitaar. Een vreemde combinatie : stevig geworteld in Amerika, maar met hun hoofd verzonken in de mistige heidevelden van Albion, zo talrijk zijn de verwijzingen naar de Britse folkscene.
Ze doen dit zo goed dat dat ze zelfs de luisteraars kunnen betoveren met een plaat vol herschikte traditionals en covers, vaak afkomstig uit onverwachte bronnen vergeleken met hun muziek.

De traditionals (Rosemary Lane en Black is the color) worden op een mooie manier gebracht, wel totaal anders dan de huidige folk stergroep Lankum zou doen. Interessanter is wat ze doen met de andere nummers, die niet direct uit de folkhoek komen.
Bijvoorbeeld 'tomorrow' van Durutti Column, een nummer dat ze wat lichter maken, zodat je zin krijgt om 's ochtends om 7 uur de ramen open te gooien en de frisse ochtendbries in te ademen. 'Afraid' van Nico krijgt ook een pastorale aanpak, waardoor het nummer best anders wordt. Michael Hurley is voor mij onbekend, zodat ik niet echt kan beoordelen in hoeverre Espers het nummer "Blue Mountain' op zijn Espers transformeert, maar het resultaat vind ik zonder meer prachtig. Soms met wat een freaky elementen, spookachtig. 'Flaming Telegraphs' van de psychedelische band "Blue Öyster Cult' uit de jaren 70 (bij mij bekend door de hit '(don't fear) the reaper) krijgt een twee keer zo lange uitvoering, maar de bijna 10 minuten vervelen geen moment. Zeker het wat bombastische einde is prachtig met een (ver)scheurende gitaar. En dan komt het laatste nummer dat de groep zelf geschreven heeft.
Een prachtige tweede plaat met bijna enkel covers, maar toch echt wel Espers ! Het verveelt geen moment, muzikaal gebeurt er van alles.
Een aanrader en naar ik begreep is de groep in 2024 weer bij elkaar gekomen, heeft ook weer nieuwe songs opgenomen, maar voorlopig zijn die nog niet uitgegeven.