Midge Ure - Fragile (2014)

Eens kijken of good old Midge het nog kan, vreemd genoeg liep de kwaliteit van zijn solo albums per album omhoog. Zijn laatste twee albums zijn zelfs zeer goed.

Een stijgende kwaliteitscurve zou ik het niet direct durven noemen. Het hangt er vanaf waarop je het accent legt. Mijn favorieten zijn de eerste 2 albums van Midge: het debuut The Gift omdat dit nog enigszins in het verlengde ligt van de oude Ultravox sound en Answers to Nothing vanwege de politiek geëngageerde teksten, de gastbijdragen en een classic single als Dear God. De albums daarna zijn wat zoeter, maar voor een fan als ondergetekende nog steeds de moeite waard. Ik zou zeggen dat Midge garant staat voor constante kwaliteit.

De eerste is nog idd zeer aardig, de tweede minder en de derde ook niet alles. Maar zijn laatste twee zou ik zelf niet zoet willen noemen. Eerder herfstig, 10 en move me heb ik het dan over.Maar idd er is altijd wel kwaliteit te vinden.

Sfeervol en over het algemeen vrij ingetogen album wat me niet tegen valt.Aangezien ik zijn latere albums niet ken heb ik geen vergelijkingsmateriaal maar kwalitatief zit dit best goed in elkaar.Enkel de hoge zang die hij af en toe gebruikt (become) bevalt me niet zo.Verder is dit mooie,elektronische pop die vooral op een regenachtige zomerdag zoals deze prima tot zijn recht komt.Are we connected en For all you know zijn mijn voorlopige favorieten.Goed.

Erg fijne cd van Midge Ure, ik gooi er nog een halfje bovenop. Verwacht geen synthpopachtig vuurwerk zoals bij Ultravox maar fraaie (redelijk) ingetogen electropop. Het sfeervolle instrumentale Bridges behoort wel tot zijn beste solowerk ooit. De andere gele ster is voor Are We Connected.

Geen plaat voor in de zomer maar goed ik doe het er gewoon maar mee

Het is good old Midge inderdaad weer gelukt een sympathiek werkje af te leveren dat prettig afwijkt van eerder materiaal. Deze keer geen straight forward poppy Midge met begeleidingsband, zoals op Answers to Nothing and Pure, maar Midge die waarschijnlijk alleen achter de knoppen heeft gezeten. Zich meer toeleggend op het "bouwen" van orkestrale arrangementen dan op traditionele liedjes met een kop en een staart. Zo voorziet hij dit album toch weer van een andere signatuur dan eerder werk. Dat is verdienstelijk.

Waar praten we nu over? De vorige posters zeiden het al. Een door electronica gedomineerd album dat ingetogen en bij vlagen plechtstatig in bedachtzame tempo's aan de luisteraar voorbij trekt, als een homogeen geheel. Lang uitgesponnen nummers, die de tijd nemen, warm en mooi transparant geproduceerd ook, je hoort het aan de bassdrums en hi-hats die subtiel geaccentueerd in het klankbeeld liggen.

De anderhalve fan die hier nog rondloopt kan zich hiermee wel vermaken. Nooit verkeerd als je 13 jaar lang hebt gewacht op een opvolger van Move Me. Het bloedeloze cover album dat tussendoor nog wel verscheen, tel ik maar niet mee.

Dit album boeit me wel maar is donkerder en meer ambient dan ik zou verwachten van Midge, maar zie ook dat dit de eerste keer is dat ik een volledig album van de man beluister. Ik ken hem eigenlijk alleen van 1 solo hit en zijn werk bij Ultravox en Visage. Dat hoor ik nog wel terug.

In 1976 stond hij al in de Nederlandse top 40, als zanger/gitarist van de Schotse teenybopper band Slik. “FOREVER AND EVER” en “REQUIEM” waren top 10 hits dat jaar. In 1979 sluit hij zich aan bij Ultravox, de Britse new wave band die al een paar albums gemaakt heeft, maar er nog niet in geslaagd is een grote hit te scoren. De komst van Midge Ure, want daar hebben we het over, zorgt voor het grote succes bij Ultravox, “VIENNA” wordt in grote delen van Europa een groot succes. De albums die hij met de band maakt zijn stuk voor stuk juweeltjes, waarin de synthesiser, het zware drum geluid, de gitaarpartijen en de emotionele zang van Ure zelf belangrijke onderdelen van de Ultravox sound zijn. In 1985 brengt de op 10 oktober 1953 Schot zijn eerste solo album uit, waarvan “IF I WAS” een single hit wordt. Ure werkt mee aan “DO THEY KNOW IT’S X-MAS” van Band Aid, maakt meerdere solo albums en als Ultravox uitelkaar valt horen we nog sporadisch van hem. In 2010 komen de 4 leden van Ultravox uit de succesperiode van de eerste helft van de jaren ’80 weer bij elkaar voor live concerten én een nieuw album, “BRILLIANT”, dat in 2012 verschijnt. De van een alcoholverslaving herstelde Midge Ure klinkt als van ouds en dat trekt hij bij zijn eerste solo album in jaren door. Mooie, rustige sfeervolle liedjes, af en toe met een Ultravox sound, dan weer licht Keltisch, maar altijd boeiend. Een waardige vervolg op “BRILLIANT”, maar nu is het weer wachten op een nieuwe Ultravox plaat. Tot die tijd is “FRAGILE” een heerlijke zoethouder!