Stu Larsen - Vagabond (2014)

Intussen twee keer beluisterd, lekkere plaat. Op Folk radio uk is een recensie van het album te lezen.

Dit klinkt erg lekker. Prettige stem en mooi gebruik van strijkers, mondharmonica en banjo. Merk wel dat het vooral lekker weg luistert, zonder dat het ergens echt spannend of onverwachte wendingen neemt. De teksten zijn ook niet echt heel diepzinnig. Maar goed, dat hoeft natuurlijk ook niet altijd. Soms is zo'n cd die gewoon lekker mooi kabbelt heerlijk, omdat de muziek gewoon mooi is.

Of Stu nu de wereld in is gegaan om zijn leven te verreiken of om te vluchten voor zijn angsten, het doet er niet toe. Het singer-songwritermateriaal op Vagabond zal door weinigen net zo worden verafschuwd als de zwever op de hoek bij de supermarkt, die je één van zijn straatkranten probeert te verkopen. En al zijn Stu's teksten niet net zo spectaculair als zijn keuze om zijn thuishaven in te ruilen voor de wereld, de aangename, sfeervolle sound van zijn songs zorgen ervoor dat je per direct in zijn oprechtheid wilt geloven. Toegankelijk en vertrouwd klinkt deze Australische Vagebond, luister maar en Stu slaapt vannacht misschien nog op jouw bank. Wat je er verder bij voelt is overigens aan jezelf…

"I think I'd just love for people to take what they can and feel what they feel. These songs will mean different things to different people and I love that! If people connect with my journey through the album, then thats a bonus." (Stu Larsen)

Met een hoes die tot de verbeelding spreekt, heeft Stu Larsen een relaxte on the road soundtrack gemaakt, waarbij de titel bijkans overbodig is. Swiebertje XL. Het heeft voor mij ook wat van dat unieke sfeertje weg dat Into the Wild zo groots maakte, ware het niet dat die wel korter was, maar meer nummers had die boven het maaiveld wist uit te steken. Daarbij brengt de stem van Eddie Vedder ook nog eens wat extra's mee, waarbij die van Larsen wat minder zeggingskracht heeft en mij ook wat aan The Passenger doet denken. Edoch het hutje op de hei van Bon Iver moet onderhand zowat een toeristische trekpleister voor dit soort muzikanten zijn geworden, anders kan Larsen nog altijd de bus van McCandles opzoeken in Alaska.