Herbie Mann & The Bill Evans Trio - Nirvana (1964)

Met: Herbie Mann (dwarsfluit); Bill Evans (piano); Chuck Israels (bas); Paul Motian (drums)

Half-geslaagd, maar toch wel de moeite waard. Voor liefhebbers van Evans historisch interessant omdat het zijn allereerste studio-opnames zijn van na de dood van bassist Scott LaFaro, een half jaar voor de vroegste sessie voor deze lp.

Over Herbie Mann kan ik niet veel meer zeggen dan dat ik de naam vaker ben tegengekomen, en ik meen dat ik elke keer als ik zijn naam zoek snel bij de albumhoes van zijn plaat Push Push terechtkom. Net als die hoes moet zijn fluitspel een beetje je ding zijn, eerlijk gezegd vind de hoge en snerpende momenten persoonlijk een beetje irritant. Daar tegenover staan ook mooie, sfeervolle passages, met name in 'Willow Weep For Me' en 'Lover Man'. De interpretatie van Erik Satie's 'Gymnopedie' is ook wel aardig gedaan.

Het trio van Evans, met vervanger Chuck Isreals op bas, is verder in goede doen, en hoewel de plaat niet écht een hoogvlieger is, vind ik het toch wel opvallend dat deze zo veel onbekender lijkt te zijn dan de andere lp's die Evans in die jaren opnam.