Marc Almond - Ten Plagues (2014)

Marc Almond. Wie mij volgt op deze site weet dat ik een groot fan ben. Al jaren lang.

Marc is van vele markten thuis en dat boeit me dan ook zo enorm: pop, alternatief, kitsch, cabaret.... hij doet het allemaal.
Nu 'A Song Cycle' genaamd Ten Plagues: een 'libretto' van Mark Ravenhill met muziek geschreven door Conor Mitchell.

Zware kost mag ik wel stellen en Marc weet mij zeer positief te verrassen dat hij hier zo goed zingt (iets wat echt niet altijd het geval is maar daardoor ook wel weer zijn charme heeft) en dat hij dit soort werk aandurft en ook aankan, want dat is iets dat zeker is als je Ten Plagues beluistert.

Maar beluister ik het met plezier? Conor Mitchell is de enige begeleider op dit album (op piano) en dan is een klein uur een behoorlijk lang uur kan ik wel stellen.
Ook een behoorlijk zwaar onderwerp natuurlijk: ga er maar aanstaan met 17 nummers over de grote pest die in Londen heerste (1665). Een intens verhaal over een man die het overleeft. Verlies van vrienden, geliefden, familie.... en het daarbij horende verdriet en alle angsten.
In het theater een ware tour de force voor Almond, ongetwijfeld, en het zal zeker indrukwekkend zijn geweest om het te mogen aanschouwen in Wilton's Music Hall, maar op cd, er zit ook een dvd bij, is het een erg lange zit en zeker als het niet echt je genre is (het gaat richting klassiek).

Theater en Marc Almond horen bij elkaar dus deze stap is een vrij logische zou je denken. Voor mij helaas slechts een album die in de collectie van een fan hoort en niet een album dat ik regelmatig met plezier zal gaan opzetten. Ik verkies dan toch zijn eerder dit jaar uitgebrachte The Tyburn Tree met Jon Harle.

Dat ie z'n fans verwent dit jaar moge duidelijk zijn, want na The Tyburn Tree volgde onlangs zijn pop album (eigenlijk een zeer lange EP) The Dancing Marquis.
Het wachten is nu op weer een 'gewoon nieuw album' van de man die op dit moment misschien wel creatiever dan ooit is.

Als er niet eerder dat geweldig album The Tyburn Tree was uitgebracht had ik waarschijnlijk deze niet (volledig) beluisterd. Het valt me niet tegen alhoewel dat andere album duidelijk aantrekkelijker is omdat dat album niet zo minimaal is aangekleed met muziek. Deze daarentegen is prima om naar te luisteren in het theater bij het begeleidende toneelstuk. Toch luistert het wel lekker weg ook al is het een uur.

3 sterren vind ik te weinig en 3,5 eigenlijk net iets te veel maar vooruit. Heb al genoeg 3 sterren uitgedeeld en voor de komende kerst is dit wel een aardig alternatief voor de 'usual suspects'.

Dat zal in maart een feit zijn als The Velvet Trail, een album met nieuwe eigen nummers verschijnt (en dat na zijn aankondiging geen albums meer te maken met eigen werk).