Hannah Aldridge - Razor Wire (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Aldridge - Razor Wire - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Hannah Aldridge kreeg de Amerikaanse rootsmuziek met de paplepel ingegoten. Haar vader Walt pendelde tijdens haar jeugd tussen Muscle Shoals en Nashville, waar hij werkte als songwriter, muzikant en producer. Het leverde een lijst credits met de omvang van een telefoonboek op.

Walt Aldridge kende de verleidingen en gevaren van de muziekscene en had daarom voor dochter Hannah een carrière als klassiek pianiste in gedachten. Het is er niet van gekomen, want met Razor Wire treedt Hannah Aldridge in de voetsporen van haar vader.

Hannah Aldridge is pas 26, maar klinkt op haar debuut opvallend rauw en doorleefd. Het is een debuut dat aansluit op de muziek die ze als kind met de paplepel kreeg ingegoten al hebben invloeden uit de folk, country en rootsrock het uiteindelijk gewonnen van de invloeden uit de Southern soul.

Op Razor Wire wordt Hannah Aldridge bijgestaan door een solide spelende band, die zowel een stevig rockgeluid als een traditioneler akoestisch geluid neer kan zetten. Het zijn twee geluiden die allebei uitstekend passen bij de krachtige stem van Hannah Aldridge, die zeker in de wat stevige tracks doet denken aan power zangeressen als Maria McKee en Tift Merritt, maar ook verrassend ingetogen kan klinken wanneer ze zich slechts laat begeleiden door een akoestische gitaar.

Hannah Aldridge noemt haar muziek zelf Dark Americana en dat is geen gekke omschrijving. Het donkere hoor je niet direct terug in haar muziek, maar moet vooral gezocht worden in de teksten van de songs op Razor Wire. Hannah Aldridge is pas 26, maar heeft al het nodige persoonlijke leed achter de kiezen of kan overtuigend doen alsof. Het geeft haar muziek een bijzondere lading, waarmee Razor Wire zich weet te onderscheiden van de 1001 andere platen die het afgelopen jaar in dit genre zijn verschenen.

Razor Wire bevat voornamelijk eigen songs en covert hiernaast Jason Isbell’s Try, waarvoor ze voor de afwisseling Isbell’s band The 400 Unit leende. De songs van Hannah Aldridge zitten knap in elkaar bouwen de spanning in de meeste gevallen mooi op, zodat de Amerikaanse singer-songwriter haar songs ingetogen kan openen en langzaam maar zeker los kan gaan.

Zeker in vocaal opzicht maakt Hannah Aldridge op Razor Wire heel veel indruk, maar omdat het ook in muzikaal opzicht smullen is (let vooral op het fraaie gitaarwerk) en Hannah Aldridge ook nog eens indringende verhalen vertelt, stijgt Razor Wire uiteindelijk vrij makkelijk boven debuten van de soortgenoten van Hannah Aldridge uit.

Razor Wire is in de Verenigde Staten inmiddels een half jaar uit en heeft niet heel veel gedaan, mogelijk omdat Hannah Aldridge zich niet makkelijk in een van de bravere hokjes van de Amerikaanse rootsmuziek laat duwen. Daar houden we in Europa wel van, dus laten wij deze getalenteerde dame met zijn allen omarmen. Razor Wire is er zeker goed genoeg voor. Erwin Zijleman

Leuk rock/roots album (weinig folk kunnen traceren). Niet bijzonder of dé ontdekking van 2014, maar het album zit prima in elkaar. Heeft vanalles wat: van mooie ballads (zoals Black and White) tot lekkere rock (Try).
Denk niet dat ik dit over een jaar nog steeds draai, laat staan dat ik de naam nog herinner.

Val vooral op haar ballads. Parchman, Lonesome en vooral Black and White zijn pareltjes!