Cold Specks - Neuroplasticity (2014)

Ik leerde haar kennen dankzij haar gastbijdragen op het album van Moby van vorig jaar. Aangezien die meer dan goed bevielen, heb ik haar eigen werk ook maar eens beluisterd. Aparte muziek maakt ze. Een mix van tamelijk zware, soulachtige (indie)pop voorzien van vleugje rock. Leadsingle “Absisto” is behoorlijk representatief voor het overige songmateriaal.

Ik had wel graag iets meer variatie gehoord op het album - en vooral meer nummers in de trant van het lome, haast jazzachtige “A Season of Doubt” - aangezien haar stem zich prima leent voor meerdere genres/stijlen. Maar ach, de eerste indruk is verder goed. Nog maar eens een paar keer draaien deze week.

Absisto

Ik heb een beetje hetzelfde probleem als bij de voorganger: het klinkt allemaal prima maar ergens mis ik iets en heb ik doorlopend het gevoel dat er meer in zit.

Misschien is het het rockrandje dat te veel schuurt en in de weg zit. Het komt wat geforceerd op me over. 'Kijk eens hoe ik dit anders aanpak' terwijl ik ervan overtuigd ben dat dit zeker niet de insteek is.

De emotie blijft mij iets te veel verscholen onder de rauwe gitaarlaag.

Sommige nummers hebben een Gothic Rock karakter en dat is toch anders dan de tags van de Luisterpaal suggereren. Bevalt me prima trouwens.

Na het redelijke succes van het debuutalbum is hier de tweede plaat van het Canadese Cold Specks. Het schijnt soul te zijn, maar de pop en rock invloeden slaan je ook om de horen. Moet eerlijk zeggen dat het mij niet allemaal even veel kan boeien, maar er is zeker een markt voor dit soort platen. Kraampjes genoeg, dus ik loop er graag langs.